tag:blogger.com,1999:blog-81819260036703344042011-10-04T18:26:21.987+08:00Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.comBlogger4941100tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-83206628211736651552009-09-19T21:21:00.006+08:002009-09-19T21:37:24.361+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/SrTbRv70fjI/AAAAAAAABcI/qFfivb0V1uI/s1600-h/ca-sept-18-09.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 601px; height: 334px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/SrTbRv70fjI/AAAAAAAABcI/qFfivb0V1uI/s400/ca-sept-18-09.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383168552586214962" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-8320662821173665155?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-50516084567950413592009-09-17T21:01:00.001+08:002009-09-17T21:01:58.022+08:00ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ေန႔ကေလးထိန္းေက်ာင္းေလးတစ္ခုေပါ့။ အဲဒီေက်ာင္းက ကေလးေတြကို သူတို႔ရဲ႕ အိမ္လိပ္စာ<br /><br />ေတြကိုမွတ္မိေအာင္ သင္ၾကားျပသရင္း အခ်ိန္ကို အသံုးခ်ေနတဲ့ေက်ာင္းေလးတစ္ခုေပါ့။ အဲဒီေက်ာင္းစာသင္<br /><br />ခန္းထဲမွာရွိတဲ့ ကၽြန္မသမီးေလးမွာ ေနရပ္လိပ္စာ ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ႕အိမ္နံပါတ္ကို မမွတ္မိပါဘူး။<br /><br />တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္မက ေမးပါတယ္။<br /><br />"ေမေမတို႔အိမ္မီးေလာင္ေနျပီဆိုပါစို႔။ အဲဒီေတာ့ ေမေမတို႔ 911 ကိုဖုန္းဆက္မယ္။ အဲေတာ့ မီးသတ္သမားေတြက<br /><br />အဲဒီအိမ္ကို ဘယ္လိုသြားရတယ္ဆိုတာကို ဘယ္လိုလုပ္သိမလဲ " ။<br /><br />သူကအစီအစဥ္တစ္ခုဆဲြျပပါတယ္။<br /><br />" အင္းအဲေတာ့ သမီးကမီးသတ္သမားေတြကိုေျပာမွာေပါ့။ ေတာင္ဘက္ ဆယ့္ေလးလမ္းကိုသြား မီးေလာင္ေနတဲ့အိမ္<br /><br />ကိုၾကည္႔ဒါပဲေပါ့" တဲ့။ (reader's digest)<br /><br />ဟုတ္ပါတယ္။ မီးေလာင္ေနတယ္ဆိုရင္ အိမ္နံပါတ္သိစရာမလိုဘူးေလ။ အေဝးကေနလွမ္းျမင္ေနရတာကိုး...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-5051608456795041359?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-46488436303136486922009-09-17T20:59:00.001+08:002009-09-25T18:56:27.702+08:00အားလံုးကို ေႏြးေထြးလႈိုက္လွဲစြာ ေရေႏြးပူေလာင္း ျပီးၾကိဳဆိုပါ၏။<br /><br />ေလးဘက္ေထာက္အရြယ္ေလးေပါ့။ သိတဲ့အတိုင္း ေတာက္ေတာက္နဲ႔ေလွ်ာက္သြားေနေလရဲ႕။<br /><br />သူ႔အေမကေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနတာေပါ့။ ကေလးကစားစရာေတြ နဲ႔ထားခဲ့<br /><br />ျပီးေတာ့ ေမာင္ျပန္လာရင္ ဟင္းေကာင္းေကာင္းေလး စားရပါေစေတာ့ဆိုျပီး ေသြးေမ့ ကေလး<br /><br />ေမ့၊ ငါးၾကင္းေခါင္းဟင္းခ်ိဳ ခ်က္ေနေလရဲ႕။<br /><br />ကေလးက ေလွ်ာက္သြားရင္း စားပြဲနားက အသံၾကားေတာ့ နားစြင့္ေနတာေပါ့။ တစ္ခ်က္<br /><br />ႏွစ္ခ်က္...<br /><br />အသံလာရာဆီကို ေရာက္သြားပါျပီ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ကျမည္ေနမွန္းကိုအတိအက် မသိေသး<br /><br />ဘူးေပါ့။ ဒီေတာ့ ကေလးစဥ္းစားျပီ။ အသံကလည္းျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္းျမည္ေနတုန္း။<br /><br />အသံတစ္ခုၾကားရင္ ကေလးေတြစပ္စုတတ္တာ သဘာဝပါ။ မီးေလးေတြလင္းလိုက္အသံ<br /><br />ျမည္လိုက္ဆိုေတာ့ သေဘာက်လို႔မဆံုးေတာ့ပါဘူး။ မဆံုးတဲ့အတိုင္း ထရယ္ပါေတာ့တယ္။မီးလင္း<br /><br />လိုက္ အသံၾကားလိုက္ရယ္လိုက္နဲ႔ ပြဲက်ေနေလရဲ႕။ ရယ္လို႔အားမရေသးခင္ အသံရပ္သြားပါျပီ။ မီး<br /><br />လည္းမလင္းေတာ့ဘူး။ ကေလးစဥ္းစားျပီ။ မီးလင္းအသံၾကားရေအာင္ဘာလုပ္ရမလဲ။<br /><br />လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ အားရပါးရ ကိုင္လႈပ္ေတာ့တာပဲ။ မျမည္ေသးပါဘူး။ ထပ္စဥ္းစားတယ္။ ငါ<br /><br />ဘာလုပ္ရမလဲ။ ဘာမွလည္းမလုပ္တတ္ဘူး။ ထပ္လႈပ္တယ္။ မျမည္ေသးဘူး။ ကေလးစိတ္ညစ္လာ<br /><br />ပါျပီ။ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ လႊင့္ပစ္လိုက္ပါေလေရာ.....။<br /><br />လႊင့္ပစ္လိုက္တဲ့ဟာေလးက ဧည္႔ခန္းထဲအဝင္ ေမေမ့ေျခေထာက္ေအာက္ေရာက္သြားပါေလ<br /><br />ေရာ...။<br /><br />"အမေလး...သြားပါျပီ။ ငါ့ရဲ႕ ဟန္းဖုန္း.."<br /><br />ကေလးကေတာ့ အူတတ္မတတ္ ရယ္ေနေလရဲ႕။<br /><br />ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ လႊင့္ပစ္လိုက္ကာမွ ဖုန္းက ေနာက္တစ္ၾကိမ္ျပန္လာတာကိုး.....။ ><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-4648843630313648692?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-67550997463125168492009-09-17T20:56:00.000+08:002009-09-17T20:58:34.593+08:00မၾကာေသးမီကေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့ေကာင္မေလး Karen ဟာ ျပည္တြင္း Hardware ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ<br /><br />အလုပ္တစ္ခုရခဲ့ပါတယ္။ သူမကေျပာပါတယ္။‘ ပိုင္ရွင္ေတြက ကၽြန္မတို႔ကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခဏခဏေတြ႕<br /><br />တာ မၾကိဳက္ၾကဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ေမာင္လာေတြ႕ရင္ သူတို႔ကိုေမာင္က ကၽြန္မရဲ႕အစ္ကိုပါလို႔ေျပာလိုက္ သိလား။’<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ပထမဦးဆံုးသြားေတြ႔တဲ့ေန႔မွာေပါ့။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က ဧည္႔ၾကိဳေကာင္တာကို ေလွ်ာက္သြားပါတယ္။ ျပီးေတာ့ မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္ကိုေမးပါတယ္။<br /><br />‘ ဒီမွာ Karen ဆိုတာရွိပါသလားခင္ဗ်ာ’မိန္းမၾကီးက ေၾကာင္ၾကည္႔ေနေတာ့…<br /><br />‘ ကၽြန္ေတာ္..သူ႕အစ္ကိုပါခင္ဗ်ာ..’<br /><br />သူမက ျပံဳးပါတယ္။ျပီးေတာ့..<br /><br />‘ အ့ံၾသစရာေကာင္းလိုက္တာေနာ္..ကၽြန္မက Karen ရဲ႕ အေမပဲ ‘ တဲ့။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-6755099746312516849?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-86419879458551955202009-09-17T20:54:00.000+08:002009-09-17T20:56:17.564+08:00မိခင္ျဖစ္သူက ကေလးကို ထမင္းခြံ႕ရင္း စစ္ကားၾကည္႔ေနေလရဲ႕။ကေလးကဘာမွန္းသာ<br /><br />မသိတာ။ ဒံုးဒံုးဒိုင္းဒိုင္းန႔ဲ အသံထြက္ျပီး ရုပ္ေပၚေနတယ္ဆို သိပ္ၾကိဳက္တာ။ ထမင္းခြံ႕ရင္း ရုပ္ရွင္<br /><br />ၾကည္႔ရင္းဆိုေတာ့ ကေလးျငိမ္တာေပါ့။ ထမင္းကို ဇလံုထဲထည္႔ျပီး ထမင္းခြံ႕ေနတာ ကေလးေလး<br /><br />ေတြအတြက္အလြန္ခ်စ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။<br /><br />ကေလးကလည္း အေမခြံ႕တဲ့ ထမင္းကိုစားလိုက္ စစ္ကားၾကည္႔လိုက္နဲ႔အူျမဴးေနေလရဲ႕။<br /><br />ထမင္းကကုန္ခါနီးလာပါျပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေရွ႕က ဘဲလ္သံၾကားလို႔ဇလံု ကိုထားခဲ့ျပီးေရွ႕<br /><br />ထြက္သြားပါတယ္။ ဧည္႔သည္တစ္ေယာက္ပါ။ မိခင္ေရာ ဧည္႔သည္ေရာ အခန္းထဲ ဝင္လာေတာ့<br /><br />ကေလးေခါင္း ဇလံု စြပ္ေနပါျပီ။ ဖန္သားျပင္ေပၚၾကည္႔လိုက္ေတာ့ စစ္ဦးထုပ္နဲ႔ စစ္သားတစ္ေယာက္...။<br /><br />ကေလးပါးစပ္ကလည္း ထမင္းပလုပ္ပေလာင္းနဲ႔ "က်ား...ရားစ္..."။။(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-8641987945855195520?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-47907922611475376312009-09-17T20:52:00.000+08:002009-09-17T20:54:05.361+08:00ႏွင္းက်ေသာေန႔ တစ္ေန႔တြင္ျဖစ္သည္။ မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္ ငါးႏွစ္အရြယ္ သမီးငယ္တစ္ေယာက္ကို<br />လက္ဆြဲကာ ျမိဳ႕ထဲေခၚလာခဲ့သည္။ အရမ္းခ်မ္းလြန္းေသာေၾကာင့္ ႏွစ္ေယာက္သား အေႏြးထည္ကိုယ္စီ ဝတ္<br />လို႔...။ တစ္ေနရာအေရာက္တြင္ ကေလးငယ္က...<br />" ေမေမ... ဟိုမမ သနားပါတယ္။ အေႏြးထည္မရွိရွာဘူး။ "<br />" ဘယ္ မမလဲသမီးရဲ႕ " <br />" ဟိုေပၚမွာေလ ေမေမရဲ႕... အခ်ိဳရည္ပုလင္းၾကီးကိုင္ျပီးျပံဳးျပေနတာ..."<br />..................... ><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-4790792261147537631?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-14961875341772531262009-09-17T20:51:00.000+08:002009-09-17T20:52:29.583+08:00ခင္ပြန္း။ ။ ေမာင္ေသရင္ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳမွာလား ?<br />ဇနီး။ ။ မျပဳပါဘူး။ ခင္က ခင့္အစ္မနဲ႔ေနမွာ။<br />ဇနီး။ ။ ကၽြန္မေသရင္ေကာ ရွင္ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳမွာလာ ?<br />ခင္ပြန္း။ ။ မျပဳပါဘူး။ ခင့္အစ္မနဲ႔ေနမွာ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-1496187534177253126?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-37557191931892519522009-09-17T20:50:00.000+08:002009-09-17T20:51:22.704+08:00ကၽြန္ေတာ္ဟာ အလြန္အေျခခံက်တဲ့ အေျခခံပရိုဂရမ္ သင္တန္းတစ္ခုမွာ အရြယ္ေရာက္ျပီး သင္တန္းသား ေတြကို သင္ၾကားေနပါတယ္။ အရင္တုန္းက ကြန္ပ်ဴတာနားကို မေရာက္ဖူးတဲ့ သူေတြဟာ အရမ္းကို စိတ္ ပ်က္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ဟာ ကေလးေတြထက္ ပိုျပီး သင္ရျပဳရတာခက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စိတ္ရွည္တဲ့သူပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ေအာင္ျမင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ဝမ္းသာပါတယ္။<br />ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေအာက္ပါေလးေတြကို မွ်ေဝလိုပါတယ္။<br />ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚမွာ ပရိုဂရမ္အတိုေလး တင္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေက်ာင္းသားေတြကို "R","U","N" ရိုက္ဖို႔ေျပာျပီး ပရိုဂရမ္ရဲ႔ ပထမဦးဆံုး letter ကို ၾကည္႔ဖို႔ return ကိုႏွိပ္ခိုင္းလိုက္တယ္။<br />အခန္းေနာက္ဖက္ကေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က လက္တစ္ဖက္ ေျမွာက္လိုက္ျပီး <br />" ဆရာေျပာတာကၽြန္မ လုပ္ၾကည္႔တယ္။ ဒါေပမဲ့ အလုပ္မလုပ္ဘူး။" <br />ဒီတစ္ေယာက္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာမွာ ရိုက္တာ တစ္ခုခုေတာ့မွားေနတာေသခ်ာျပီဆိုျပီး "R,U,N" ကိုထပ္ႏွိပ္၊ ျပီးရင္ return ကိုႏွိပ္ဆိုျပီး ျပန္ေျပာပါတယ္။ ခဏေနေတာ့ အဲဒီတစ္ေယာက္က လက္ေထာင္ျပန္ပါတယ္။ <br />အခုထက္ထိ အလုပ္မလုပ္ေသးဘူးလို႔ေျပာတယ္။<br />အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ျပႆနာကို ၾကည္႔ဖို႔ ျပန္သြားပါတယ္။ ေရးထားတဲ့ R U N ကိုရွာလိုက္ေပမဲ့ သူ႔အ<br />စား ဘာေတြ႔လဲဆိုေတာ့ ARE YOU IN ! တဲ့....<br />မင္းအထဲမွာလား တဲ့<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-3755719193189251952?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-11128665081939925542009-09-17T20:49:00.000+08:002009-09-17T20:50:05.529+08:00ျမိဳ႕ငယ္ေလးတစ္ျမိဳ႕က ရဲအရာရွိတစ္ေယာက္ဟာ မိန္းလမ္းမၾကီးအတိုင္း high speed နဲ႔ေမာင္းလာတဲ့ ကား<br />ကို တားလိုက္တယ္။ ကားသမားက စရွင္းျပတယ္။<br />"ဒါေပမဲ့ ဆရာ"<br />"တိတ္..." ရဲအရာရွိကေဟာက္လိုက္တယ္။<br />"ငါဒီေန႔ မင္းကို ငါ့အထက္အရာရွိ ျပန္မလာမခ်င္း ဒီညေတာ့ မင္းကို အခ်ဳပ္ထဲမွာပဲထားရလိမ့္မယ္။"<br />"ဒါေပမဲ့ ဆရာ. ကၽြန္ေတာ္ေျပာပါရေစ။"<br />"ငါေျပာျပီးသားပဲ။ တိတ္ေတာ့လို႔...အခ်ဳပ္ထဲသာ သြားေတာ့။"<br />အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ရဲအရာရွိဟာ သူခ်ဳပ္ထားတဲ့သူဆီလာျပီး..<br />"မင္းအတြက္ေတာ့ ကံေကာင္းတာပဲေဟ့။ ငါ့အထက္အရာရွိရဲ႔ သမီးမဂၤလာေဆာင္ရွိလို႔တဲ့။ သူျပန္လာတဲ့အခ်ိန္ သူ႔စိတ္အေျခအေန ေတာ္ေတာ္ေကာင္းေနတယ္။"<br />ရဲအရာရွိေျပာေနတဲ့အခ်ိန္ ကားသမားကၾကားျဖတ္ေျပာပါတယ္။<br />"အဲဒီသတို႔သားက ကၽြန္ေတာ္ပဲေလ"။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-1112866508193992554?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-65373574851689659012009-09-17T20:48:00.000+08:002009-09-17T20:49:15.751+08:00သံုးမႊာပူး ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ထားတဲ့ မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေန႔မွာ ဘဏ္ကိုသြားတယ္။ ခါးပိုက္ႏႈိက္<br />တစ္ေယာက္က မိန္းမၾကီးရဲ႕ ဗိုက္ကို ေသနတ္နဲ႔ သံုးခ်က္ပစ္ျပီး ထြက္ေျပးသြားတယ္။<br /><br />တစ္ျပိဳင္နက္ထဲမွာ သူမကို ေဆးရံုတင္လိုက္တယ္။ ဆရာဝန္က သူမရဲ႕ကေလးေတြ အေျခအေန ေကာင္း<br />တယ္လို႔ေျပာတယ္။ ျပီးေတာ့ ကေလးေတြရဲ႕ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔မွာ က်ည္ဆန္ေတြထြက္လာ<br />လိမ့္မယ္လို႔လဲေျပာေသးတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔မွာ ပထမကေလးတစ္ေယာက္က သူ႔အေမဆီေျပးလာျပီး ေျပာတယ္။<br />"ေမေမ သားသန္႔စင္ခန္းထဲကို သြားေတာ့ က်ည္ဆန္ထြက္လာတယ္။ "<br />ဒုတိယကေလးကလည္း သူ႔အေမဆီေျပးျပီး သူ႔အစ္ကို ေျပာတဲ့အတို္င္းေျပာတယ္။ တတိယကေလးက သူ႔အ<br />ေမဆီေျပးသြားျပီးေျပာတယ္။<br /><br />"သားသန္႔စင္ခန္းထဲကိုသြားတယ္..."<br /><br />"သားသန္႔စင္ခန္းထဲကိုသြားေတာ့ က်ည္ဆန္ထြက္လာသလား။ "အေမျဖစ္သူက ျဖတ္ေမးတယ္။<br /><br />"မဟုတ္ဘူး။ သား အီအီးေပါက္လိုက္ျပီး ေၾကာင္ကိုပစ္ပလိုက္တယ္။"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-6537357485168965901?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-52387341846467530472009-09-17T20:40:00.000+08:002009-09-17T20:48:31.767+08:00ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ရဲ႕အိမ္မွာ ေရပိုက္ေပါက္သြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေရပိုက္သမားေခၚရေတာ့တာေပါ့။ပိုက္<br />သမားေရာက္တဲ့အခါ သူ႔အိပ္ထဲက ပစၥည္းေတြထုတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေပါက္ေနတဲ့ ပိုက္ကိုျပင္ျပီး ေဒၚလာ<br />ေျခာက္ရာက်ေၾကာင္းေျပာတယ္။ <br />ေဒါက္တာက အတြန္႔တက္တယ္။ <br />"ေတာ္ေတာ္ေစ်းၾကီးပါလား။ ငါဆရာဝန္ေတာင္ အဲဒီေလာက္မေတာင္းဘူး"<br />ပိုက္သမားက ခဏေစာင့္ျပီး ေျဖးေျဖးေဆးေဆးေလးေျပာတယ္။<br />"ကၽြန္ေတာ္ဆရာဝန္ျဖစ္တုန္းကလည္း ဒီလိုပဲေျပာခဲ့တာပါပဲဗ်ာ"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-5238734184646753047?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-64344536637186575582009-09-13T20:20:00.001+08:002009-09-25T19:12:04.188+08:00<span style="color: rgb(51, 204, 0);">၁။ ခုအေရးၾကီးတာေတြဟာ ေနာင္ေကာ အေရးၾကီးဦးမွာလား </span><br /><br />ကုိယ္လုပ္ေနတာ၊ လုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြက သိပ္အေရးၾကီးေနတယ္လို႔ထင္ရင္ အခ်ိန္ေရႊ႕ ၾကည့္ လိုက္ပါ။ အခုကိစၥေတြက ေနာင္တစ္ႏွစ္အၾကာမွာ ဘာေတြျဖစ္လာမလဲ။ ဘယ္လိုျဖစ္လာမလဲ<br />ဆိုတာမ်ိဳး စဥ္းစားလို္က္တာကို အခ်ိန္ေရႊ႕တယ္လို႕ေခၚတာပါ။ အဲလိုေရႊ႕ၾကည့္လိုက္ရင္ အေရးၾကီးတယ္ဆိုတဲ့ ထင္ေနတဲ့ ကိစၥေတြဟာ အေရးမၾကီးေတာ့တာကိုေတြ႕ရပါမယ္။ ကားပ်က္သြားတာ၊ မီးမလာတာ၊ ေျခေထာက္က်ိဳးသြားတာ၊ လူၾကီးအဆူခံရတာ…စတဲ့အေသးအဖြဲေတြကို ကိုယ့္ရဲ့စိတ္ထဲ ထည့္မိလို ့ စိတ္ရႈပ္ရတာ လူတိုင္းျဖစ္ဖူးမွာပါ။ အဲဒါေတြေၾကာင့္စိတ္ပင္ပန္းမခံပါနဲ႕။<br />ကိုယ့္စိတ္ဓာတ္အင္အားက်ဆင္းပါတယ္။ အရင္ႏွစ္ေတြက ျဖစ္ရပ္ေတ ြျပန္စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ အခုေတာ့ ဘာျဖစ္ေသးလဲ။ ၾကံဳသမွ်ကို ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ျဖတ္ေက်ာ္ဖို့ အျဖစ္ကေလးလုပ္ျပီး အခ်ိန္ကုန္ေအာင္ေေစာင့္ေနဖို႕ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ အဲလိုလုပ္ေနရင္ အလုပ္ျပဳတ္မွာပါပဲ။ ေလွ်ာေမႊးကို ဗာရာဏသီမခ်ဲ႕ဖို႕ေျပာတာပါ။ ဘ၀ကိုအရွိအတိုင္း လက္ခံဖို့ေျပာတာပါ။ ျပသနာရွိရင္လဲ ရွိေနတယ္လို ့အသိအမွတ္ျပဳလုိက္ပါ။ အေသးအမႊားကို အၾကီးမခ်ဲ့ဖို့ အေရးၾကီးေၾကာင္း ေျပာတာပါ။ စိတ္မေကာင္းစရာ ေတြၾကံဳလာရင္လက္ခံလိုက္ပါ။ ျပီးရင္ ပိုေကာင္းမယ့္နည္းလမ္းကို<br />စဥ္းစားဖို့သာျဖစ္ပါတယ္။ ျပသနာကို ဒီလိုခ်ဥ္းကပ္လုိက္ေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲတာလည္းနည္းပါးသြားမယ္။ ေအာင္ျမင္ေရးလမ္းစေတြလဲ ေတြ ့လာလိမ့္မယ္။ ေလာကၾကီးဟာ မတရားပါလားလို့ ေတြးမိရင္ မတရားမႈဆိုတာလဲဲရွိတတ္တာပဲ။ ငါေတာာ့ခံလိုက္ရျပီ။ ငါ့လိုခံလိုက္ရတဲ့လူေတြအမ်ားၾကီးပဲလို့ ေတြးလိုက္ပါ။သူတို့အေပၚ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေမြးျပီး ကူညီဖို့ နည္းလမ္းေတြရွာၾကည့္ထားရမယ္၊ဒါမွၾကံဳရင္ကူညီႏိုင္မွာဆိုတာမ်ိဳးေတြးပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">၂။ စိတ္ဖိစီးမႈကိုေလွ်ာ့ခ်ပါ။</span><br /><br />ေလာကမွာ ကေျပာင္းကျပန္ေတြေတြ ့ရတတ္ပါတယ္။ အလုပ္ပင္ပန္းလို ့စိ္တ္တင္းက်ပ္ေနတာကို ေတာင့္ခံထားတတ္တဲ့လူစားမ်ိဳးကို ခ်ီးမြမ္းခ်င္စိတ္ေပၚလာတာမ်ိဳးေပါ့။ ဖိစီးမႈဆိုတာ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး ျဖစ္လာတတ္ တာမို ့ ၾကာေတာ့ မနို္င္၀န္ထမ္းမိတာျဖစ္လာတာေပါ့။ အဲဒီအခါမ်ိဳးက်ေတာ့လည္း ခံနုိင္ရည္အား တိုးျမွင့္ေပးသနားပါဆိုတာမ်ိဳးေတြျဖစ္လာေရာ။ ဖိစီးမႈဆိုတဲ့ သေဘာက ၀န္နဲ့အား၊ ေလးနဲ့ျမွား သေဘာမ်ိဳးမို့ မ်ားမ်ားခံနိုင္ေလ မ်ားမ်ားထမ္းရေလပါပဲ။ ဒဏ္ခံနုိင္အားကို တုိးျမွႈင့္ေပးတာဟာ ကုထံုးမဟုတ္ပါဘူး။ ၀န္ထုပ္ ၀န္ပိုးေတြ မ်ားလာျပီလို့ သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိ္န္မွာ ကိုယ့္အရွိန္<br />ကိုယ္ေလွ်ာ့နုိင္ဖို့ပါပဲ။ လုပ္ရမယ့္ စာရင္းေတြ ၾကည့္လုိက္ပါ။ သိပ္မ်ားလြန္းေနရင္ ဘယ္အခ်က္မွာေလွ်ာ့ျပီး လမ္းခုိးေလွ်ာက္ အသက္၀၀ရႈရမလဲဆိုတာ ၾကည့္ပါ။ စိတ္ဖိစီးမႈဆိုတာ snow-ball effect ရွိပါတယ္။ ႏွင္းျဖဴျဖဴအခဲေလးကို လံုးျပီး ဆင္ေျခေလွ်ာအတိုင္း ပစ္ခ်ရင္ လိမ့္ဆင္းရင္းဆင္းရင္းနဲ့ ႏွင္းခဲေတြထပ္ထပ္ကပ္ျပီး ၾကာေလ အလံုးၾကီးျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ အရြယ္ ငယ္တုန္းမွာ<br />ဖမ္းျပီး ရပ္တန့္လုိ့ရေေပမယ့္ အလံုးၾကီးျပီး အရွိိန္သိပ္ရလာတဲ့အခါမ်ိဳဳးၾကရင္ သူ ့သေဘာ သူေဆာင္တာကို ထိန္းဖို့ခက္ပါလိမ့္မယ္။ ဖိစီးမႈနဲ့ အလုပ္လုပ္ရတာ ထင္သေလာက္ခရီးမေရာက္ပါဘူး။ တြန္းအားေတြရွိမွ ပိုအလုပ္လုပ္ျဖစ္တယ္ဆိုတာမွာ အဲဒီတြန္းအားဟာmotivation ျဖစ္ပါတယ္။ Stress ရွိေနရင္ အလုပ္္ေကာင္းေကာင္း မထြက္ပါဘူး။ ခဏေလာက္ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ နားျပီး အပန္းေျဖလိုက္။ ဖိစီးမႈေတြ ေလွ်ာ့ျပီး လုပ္ရကိုင္ရတာ ပိုျပီးတြင္က်ယ္လာတာေတြ ့လိမ့္မယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">၃။ သူမွန္တယ္လုိ ့သာ မ်ားမ်ားေတြး</span><br /><br />"မွန္ကန္မႈက္ုိလိုလားတာလား၊ ကိုယ့္ေက်နပ္မႈကိုလိုလားတာလား" လို ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးေန သင့္တဲ့ ေမးခြန္းပါ။ "အမွန္တရားဟာ ကိုယ့္အတြက္ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မယ္၊ ကိုယ္ေက်နပ္ေနတဲ့ အေျဖဟာ အမွန္တရား ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မယ္။" မွန္တဲ့ဘက္ကပဲ ရပ္တည္ေနရင္ ပတ္၀န္းက်င္နဲ့ ထိပ္တုိက္ေတြ ့ရတာေတြ ရွိ္လာတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္မွန္ရင္ သူမ်ားက မွားရေတာ့မယ္။ ဒီေတာ့ မွားတယ္အေျပာခံရတဲ့လူကလဲ အျပင္းအထန ္ခုခံကာကြယ္ ေတာ့မယ္။ ကို္ယ္ကလည္းျပန္ျငင္းရေတာ့မယ္။ သူတို ့ရဲ႕အထင္မွား အျမင္မွားေတြကို<br />ေရြးခ်ယ္သန့္စင္ေပးဖို ့ တာ၀န္ၾကီးရွိသလုိပံုစံမ်ိဳးနဲ့ ဆံုးမရေတာ့မယ္။ ဒီလို တည့္မတ္ေပးလိုက္တဲ့အတြက္ တဘက္လူမွာ အလိမၼာေတြ တိုးျပီး ကိုယ့္ကိုေက်းဇူးတင္မယ္လို ့ ထင္ေနတယ္မလား။ မွားပါတယ္။ တက္တက္စင္မွားပါတယ္။ ကိုယ့္ကို အဲဒီလို တိုက္ခို္က္ေခ်ခ်ြတ္ျခင္းခံလိုက္ရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ အဲဒီလိုေက်းဇူးတင္ဖူးလို့လား။ လူဆိုတာကိုယ္ကပဲ ဆရာၾကီးလုပ္ခ်င္တာ၊<br />ကိုယ့္လာဆရာလုပ္ရင္ မုန္းတတ္ၾကတာ။ အမွန္တရားဆိုတာ ကိုယ္လက္ခံျပီး ရပ္တည္ေပးရမယ္ဆိုတာ မွန္ပါတယ္။ Yes, But ဆုိတာမ်ိဳးနဲ့ ခ်ဥ္းကပ္သင့္ပါတယ္။ ကိုယ့္ခံယူုခ်က္မေျပာင္းဘဲ ေမတၲာထားျပီး အေလွ်ာ့ေပးၾကည့္ပါ။ သူ ့ဘက္ကၾကည့္ရင္ မွန္ေကာင္းမွန္ေနလိမ့္မယ္လို ့ေတြးၾကည့္ပါ။ ေနာက္တစ္ခုကသည္းခံလုိက္ပါ။ သည္းခံတတ္ဖို့ဆိုတာ ေလ့က်င့္ယူရ၊ ေမြးယူရပါတယ္။<br />ကုိယ္က စိတ္တိုတတ္တဲ့လူ၊ စိတ္ဆတ္တဲ့သူ ဆိုရင္ "ငါးမိနစ္က်င့္စဥ္ "ကို စမ္းၾကည့္ပါ။ စိတ္တိုမိေတာ့မယ္ဆိုတာနဲ့ ဒီငါးမိနစ္အတြင္း ငါဘာမဆိုသည္းခံလုိ္က္ေတာ့မယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါ။ အဲဒီလုိ ငါးမိနစ္ေလးေပါင္း မ်ားစြာ ျဖစ္လာရင္ သည္းခံရဲတဲ့ အက်င့္ရလာပါလိ္မ့္မယ္။ေတာ္ရံုတန္ရံု သည္းခံနိုင္စြမ္းရွိလာရင္ပဲ ေအာင္ျမင္မႈ ေတြရလာပါမယ္။ ေသေရးရွႈင္ေရးမဟုတ္တဲ့ အေသးအဖြဲေလးေတြမွာ သည္းခံနုိင္ဖို့က ႏွလံုးသြင္းတတ္ဖို့ လုိပါတယ္။ ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့" ဒါဟာ အေသးအဖြဲပဲ၊ သည္းခံလိုက္ရင္ရတယ္"လို ့ ႏွလံုးသြင္းတတ္ဖို့ပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">၄။ ကိုယ့္ဘက္ကစေလွ်ာ</span>့<br /><br />တစ္ေယာက္နဲ့တစ္တေယာက္ ခြန္းၾကီးခြန္းငယ္ေတြ ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ "ငါမွန္တာပဲ၊ ငါ့ဘက္က ဘာလို့ စေလွ်ာ့ရမွာလဲ၊ သူလာေတာင္းပန္ပေစေပါ့ "ဆိုတာမ်ိဳး သေဘာထားတတ္ၾကပါတယ္။ လာျပီးမေတာင္းပန္သေရြ ့လည္း မေက်နုိင္မခ်မ္းနုိင္ ျဖစ္ျပီး စိတ္ထဲမွာ အက်ိတ္အခဲၾကီးျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒီအေသးအမႊားေလးေၾကာင့္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ အနာတရျဖစ္ေနရတာကို စဥ္းစားလိုက္ပါ။ သူလည္းပဲ စိတ္ဆင္းရဲေနမွာပဲ၊ ကိုယ့္ဘက္ကစျပီး ေလွ်ာ့လိုက္ရတာ ဘာ၀န္ေလးတာမွတ္လို ့ ဆိုတာမ်ိဳး စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါ။ ျငိ္မ္းခ်မ္းမႈတစ္ခုအတြက္ ေျခလွမ္းတစ္လွမ္း စလွမ္းလိုက္ရတာ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ပါ။ ကိုယ့္ဘက္ကေလွ်ာ့လည္း သူကတင္းမာေနျမဲပဲ ဆိုရင္ေကာ။ကို္ယ့္ဘက္ကေလွ်ာ့လို က္ရင္ ကိုယ့္စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းမယ္။ သူ့အပူ သူဆက္ေမြးမေမြးဆိုတာ သူ႕ တာ၀န္၊ သူ အလုပ္ပါ။ အေသးအမႊားကိုေမ့တတ္ျပီး စိ္တ္ျငိမ္းခ်မ္းမႈကို တည္ေဆာက္ယူနို္္င္တာ ကိုယ့္အရည္ အခ်င္း၊ ကိုယ့္အျမတ္ပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">၅။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မကန္႕သတ္ပါနဲ႕</span><br /><br />ဒါကိုငါလုပ္နုိ္င္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ စကားဟာ "နံရံ" ျဖစ္ပါတယ္။ေလးဘက္ေလးတန္ နံရံၾကီးျဖစ္ ပါတယ္။ ဒီနံရံကို ကိုယ္တို္င္တည္ေဆာက္လုိက္တာပါ။ အပ်က္သေဘာနဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကန့္သတ္လုိက္ တာပါ။မကန္ ့သတ္ပါနဲ့။ မလုပ္နိုင္ပါဘူး။ လုပ္ရင္လဲျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကိုယ့္စိတ္ကို ကန့္သတ္လုိက္ တာပါ။ ကန့္သတ္လုိက္တာနဲ့ တျပိုင္နက္ ဟိုတုန္းကက်ရႈံးခဲ့တာေတြကိုပဲ<br />ျပန္ေတြးမိလ်က္သားျဖစ္သြားမွာပါ ။ စာေရးဆရာျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္ ငါစာမေရးတတ္ပါဘူးလို့ေတြးျပီး ဘာမွမေရးျဖစ္တဲ့လူေတြအပံုၾကီးပါ။ ကြ်န္ေတာ့အေတြ ့အၾကံုအရေျပာရရင္ Computer စတဲ့ကြ်မ္းက်င္မႈဆိုင္ရာေတြ ေလ့လာေတာ့မယ ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ထက္ပိုေတာ္တဲ့လူေတြၾကည့္ျပီး "ငါကသူ ့လိုမေတာ္ဘူး၊ ျဖစ္မွာမဟုတ္ပါဘူးလို့" အားေလွ်ာ့ျပီး ဆက္မလုပ္ျဖစ္တာပါ။<br />အဲလိုလူေတြရွိတယ္ဆိုရင္ အထိေရာက္ဆံုးအၾကံေပးပရေစ။ "ကိုယ္လုပ္မယ့္ပညာရပ ္(သို့မဟုတ္) အလုပ္ကိုစိတ္၀င္စားမႈအျပည့္နဲ့ တတ္ေျမာက္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့ထက္သန္စိတ္နဲဲ့ လူတို္င္းေမြးတည္းက မတတ္ဘူး၊ သူမ်ားလုပ္နို္င္ရင္ ငါလဲလုပ္နုိင္ရမယ္ဆိုျပီး ဇြဲ ရွိရွိ ၾကိုးစားပါ "။ ဒီစကားဟာကြ်န္ေတာ္လက္ေတြ ့က်င့္သံုးလို့အက်ိဳးရွိလို့ မိတ္ေဆြတို့ကိုေျပာတဲ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့စကားပါ။<br />ေနာက္တစ္ခုက ကြ်န္ေတာ့ကို လူတစ္ေယာက္ကေျပာဘူးတယ္။ "ေလာကမွာကိုယ့္ရဲ့စြမ္းအင္ေတြ ကိုႏွိမ္္ထားတာ တစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္တဲ့၊ အဲဒါ မိမိကိုယ္တုိင္ပါပဲ "တဲ့။ စိတ္ေစရာ ျဖစ္ေန၊ လႈပ္ရွားေနရတဲ့ လူ ့ဘ၀မွာကိုယ့္ရဲ့စိတ္စြမ္းအင္ကို ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်နုိင္တဲ့လူက တစ္ေန့မွာ သူျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္လာမွာပါ။ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးေပးျပီး ကိုယ့္ကို္ယ္ကိုယ္ ကန့္သတ္ေနတာဟာ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ျပန္နွိပ္စက္ေန သလုိျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">၆။ အရႈပ္ထဲမွာရွင္းေအာင္ေန</span><br /><br />မုန္တိုင္းဆိုတာ ေလေပြ၀ဲကေတာ့ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ ့ရဲ့ဗဟိုခ်က္ျဖစ္တဲ့ Eye Of The Strom ဟာလံုး၀ျငိမ္ေနပါတယ္။ အရႈပ္အေထြးၾကားမွာ ေအးေဆးတည္ျငိမ္စြာေနလို့ရတဲ့ ေနရာရွိေသးတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာကိုေတြးယူပါ။ လူမႈေလာကရဲ့ ျပသနာအရႈပ္အေထြးၾကားမွာ တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းတဲ့ေနရာကို ေလ့က်င့္ယူ ရပါတယ္။ ရွာခ်င္စိတ္လဲရွိေနဖို ့လိုအပ္ပါတယ္။ ေလ့က်င့္ရင္းန ဲ့ဘာအရႈပ္အေထြးနဲ့ၾကံဳၾကံဳ ေခါင္းေအးေအးနဲ့ ေနနိုင္လာတာေတြ ့လာမယ္။ မုန္တိုင္းအလယ္မွာ ေနထိုင္နည္းကိုရလာမယ္။<br /><br />၇။ ေရထဲက ငါး၊ ပိုက္ထဲက ငါး<br /><br />စိတ္ေရာဂါ အတိုင္ပင္ခံေတြဆီ ေရာက္လာၾကတဲ့ "လူနာ " အမ်ားစုဟာ ကိုယ္လုပ္ႏုိင္တာထက္ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာအေပၚ ပိုျပီး အာရံုေရာက္ေနၾကတဲ့သူေတြပါ။ "ေလာဘအရင္းခံတဲ့ အပ်က္စိတ္ပါပဲ။" မေရာင့္ရဲ တတ္တဲ့လူဟာ ဆင္ကိုမ်ိဳခ်င္တဲ့ ေျမြလိုပဲဆိုတဲ့ေရွးစကားတစ္ခုရွ ိပါတယ္။ ေလာဘေနာက္ကိုလုိက္ရင္း လိုက္ရင္းနဲ့လုပ္ခ်င္တာ၊ လို္ခ်င္တာ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေတြမ်ားျပီး ၾကာေတာ့ေလာကၾကီးကို အပ်က္ျမင္လာတဲ့ မေပ်ာ္ရႊင္သူၾကီးျဖစ္လာပါတယ္။ ကိုယ့္မွာတကယ္ရွိတာကို အာရံုစိုက္လိုက္ရင ္ဒီျပသနာရွင္းသြားပါတယ္။ ကုိယ့္ခ်စ္သူကိုမေက်နပ္ျဖစ္လာရင္ သူ<br />့ေကာင္းကြက္ကေလးကိုေတြးၾကည့္ပါ။ ႏုိင္ငံျခားကေက်ာင္း မတက္နုိင္ ေသးရင္ တက္နုိင္တဲ့သင္တန္းအရင္တက္ပါ။ ၀င္ေငြနည္းတယ္လို ့ထင္ရင္ အလုပ္ရွိတာေတာ္ေသးတယ္လို ့ေတြးပါ။ အလုပ္က<br />စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတယ္၊ေအာက္တန္းက်တယ္လို ့ထင္ရင္ အဲဒီအလုပ္ကိုပဲ စိတ္၀င္တစားနဲ့ ေကာင္းေကာင္းလုပ္ၾကည့္ပါ။ ေရထဲကငါးဟာ ကိုယ့္ဟာမဟုတ္၊ ပိုက္ထဲက ငါးသာကိုယ့္ငါး ဆိုတဲ့သေဘာကို နားလည္နုိင္ပါေစ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">၈။ ေရာက္ရာအရပ္မွာေပ်ာ္ေအာင္ေန</span><br /><br />ဘ၀ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ တစ္ခုျပီးတစ္ခု ကူးျပီးရွင္သန္ေနတာျဖစ္တယ္လို ့ေျပာၾကတယ္။ ပညာရွိ တစ္ဦးကေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အိမ္မက္ေတြမက္ရင္ း လုပ္ရပ္တစ္ခုမွတစ္ခု ကူးေျပာင္းသြားတာလို ့ဆိုတယ္။ There will be a better tomorrow. ဆိုတဲ့စကားမ်ိဳးဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ့ ရွင္သန္လိုစိတ္ကို တြန္းအားေပးပါတယ္။ လူဆိုတာ တစ္ေန့ေတာ့ ေကာင္းလာမွာပါ။ Someday something will turn up. ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ိုဳးကိုထားၾကစျမဲပါ။တစ္ခ်ိဳ ့ကအဲဒီလိုေကာင္းလာဖို့ ျပင္ဆင္မႈေတြလုပ္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ့ၾကေတာ့ ကံေကာင္းလာဖို ့ကုိပဲ ထိုင္ေစာင့္ေနတတ္ၾကတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုလက္ရွိအဆင့္ကိုေတာ့ေမ့လုိ့မရဘူး။ လက္ငင္းအေျခအေနမွာ ေပ်ာ္ေအာင္တတ္မွ ေရွ ့ဆက္ဖို ့အားအင္ေတြရွိလာမယ္။ကိုယ္တကယ္ေနထိုင္ရတာ<br />ပစၥဳပန္ဘ၀အဆင့္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအဆင့္မွာ မေပ်ာ္ဘဲ ေနာက္အဆင့္က်မွ ေပ်ာ္မယ္လို့ ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့လူဟာ မေပ်ာ္ရဖို ့မ်ားပါတယ္။ လက္ရွိကိုယ့္ဘ၀ အဆင့္ကို ေမြ ့ေလ်ာ္စိ္တ္နဲ့ ျဖတ္သန္းရင္း ေရွ ့ဆက္တက္ဖို ့ၾကိဳးစားတာပဲေကာင္းပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">၉။ လုပ္တတ္ဖို ့လိုသည္</span><br /><br />Don't work harder, work smarter ဆိုတဲ့ စကားေလးက တုိတုိနဲ ့ ေတာ္ေတာ္တာသြားပါတယ္။ ဆန္စဥ္ရာက်ည္ေပြ ့လိုက္ေနရရင္ ၾကံုတာေတြအာလံုး ေကာက္လုပ္ေနရရင္ လူေတာ္မျဖစ္ဘဲ၊ လူေလွ်ာ္ျဖစ္ သြားမယ္။ ဘာအေရးၾကီးဆံုးလဲ စဥ္းစား၊ ဘယ္ဟာကို ဘယ္အခ်ိန္ အျပီးလုပ္ရမလဲ ဆံုးျဖတ္၊ အခ်ိန္ဇယားဆြဲ၊ လုပ္စရာရွိတာကိုဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ၊ ဘယ္သူ ့ေတြကို<br />တာ၀န္ခြဲေ၀ထမ္းေဆာင္ခုိင္းမလဲ၊ အေႏွာင့္အယွက္ေတြကို စိတ္မာမာနဲ့ ရင္ဆို္င္ျငင္းဆို၊ အဲဒီလုိ လုပ္ရာမွာ အလုပ္ပိုတြင္မယ့္ေခတ္ေပၚပစၥည္း ကိုသံုး။ အဲဒါမ်ိဳးကို Smart Working လို ့ေခၚတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">၁၀။ ေရးၾကီးခြင္က်ယ္ကိုေရွာင္..ဘ၀ဆိ ုတာ အေရးေပၚလုပ္ငန္းမဟုတ္</span><br /><br />လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အလုပ္ကိုပဲ ေရးၾကီးခြင္က်ယ္လုပ္ျပီးအလုပ္နဲ့ပဲ လံုးေထြးရစ္ပတ္ျပီး မိသားစု ကို္ေမ့ထားတတ္ၾကတယ္။ဘ၀ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြကိုေန့စဥ္လုပ္ငန္းနဲ့ဖံုးဖိတတ္တယ္။လုပ္စရာေတြေပၚလာတို္င္း လုိက္ေျဖရွႈင္းရင္းနဲ ့ စိတ္ျငိမ္ေဆးေတြ ေသာက္ျပီး ရပ္တည္ရတဲ့ဘ၀ကိုေရာက္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အပါအ၀င္ ဘယ္သူမဆို အေသးအဖြဲကို ပံုၾကီးခ် ့ဖူးၾကတာပါပဲ။ အနီးကပ္အေသးအဖြဲကိုပဲျမင္တတ္ရင္ အရွည္အေ၀းကို္ ေမ့တတ္ပါတယ္။ သစ္ပင္ကိုပဲဂရုစိုက္ေနရင္ သစ္ေတာကိုေမ့သြားလိမ့္မယ္။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနတတ္ဖို ့ၾကိုးစားသင့္ပါတယ္။ အားလံုးအေရးၾကီးတယ္ဆိုတဲ ့ အျဖစ္မ်ိဳးကို ျပန္စစ္ေဆးသင့္ပါတယ္္။ တခ်ိဳ႕ အေသးအဖြဲေတြကို အေသးအဖြဲလို့ပဲ ျမင္တတ္ေအာင္ၾကိဳးစားပါ။ လမ္းေတြ ့သမွ်ကို လုိက္ၾကည့္ျပီး စိတ္၀င္တစား လုပ္ေနရင္ လိုရာခရီးမေရာက္ဘူးဆိုတာ သတိရပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">၁၁။ ကိုယ့္ဘ၀ထဲမွာ ေပါက္စေတြေကာ၊ အရြယ္အိုေတြေရာရွိေနတာ ေတြးၾကည့္ပါ</span><br /><br />ဒီနည္းလမ္းကေတာ့ သူတပါးအေပၚမွာ မေက်နပ္စိတ္ေတြ ေပၚလာတဲ့အခါမွာ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ သံုးနိင္တဲ့ နည္းျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္အေပၚ စိတ္ဒုကေပးေနတဲ့တစ္စံုတစ္ေယာက္ ကို ကေလးေပါက္စ တစ္ေယာက္ အျဖစ္ စိတ္ကူးထဲျမင္ေအာင္ၾကည့္လုိက္ပါ။ ဘာမွမသိေသးတဲ့ လူမမယ္ေလးေပါ့။ ျပီးရင္အဲဒီလူကုိပဲ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ရွစ္ဆယ္ေလာက္ ထည့္ေပါင္းျပီး<br />လူအိုၾကီးတစ္ေယာက္အသြင္ ျမင္ၾကည့္လုိက္ပါ။ ကေလးဆိုတာ ဘာမွမသိ လို့မွားၾကတာ၊ လူအိုၾကီးေတြက်ေတာ့ အတိတ္ကမွားခဲ့တာကိုေတြးျပီး ၀မ္းနည္းေၾကကြဲေနတာ။ အဲဒီလိုေတြးၾကည့္ရင္ေမတၲာစိတ္ေတြ စီး၀င္လာပါလိမ့္မယ္။<br />ခြင့္လႊတ္နုိင္လာျပီး စိတ္ႏွလံုးေအးခ်မ္းသြားပါလိမ့္မယ္။ အပ်က္စိတ္ေတြ၊ ေဒါသေတြေပၚလာရင္ ဒီလို ကုစားၾကည့္ၾကပါ။<br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ…<br />ေကာင္းေသာေန႕ေလးျဖစ္ပါေစ..<br />ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင္႕…<br />ေနေသြး<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-6434453663718657558?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-80521635919893926562009-09-10T20:56:00.001+08:002009-09-10T20:58:23.704+08:00<li><a href="http://www.scribd.com/doc/11932216/Thaw-Kapoan-Thay-kar-kya" onclick="javascript:pageTracker._trackPageview('/outbound/article/www.scribd.com');" target="_blank">ေသာ္က – အရုိင္းပါ၀င္ေသာ ပုံေသကားက်</a> (<a href="http://wntbookshelf.com/wp-content/uploads/2009/08/thaw-ka_poan-thay.pdf" onclick="javascript:pageTracker._trackPageview('/downloads/wp-content/uploads/2009/08/thaw-ka_poan-thay.pdf');" target="_blank">pdf</a>)</li><li><a href="http://www.scribd.com/doc/18743538/thawkalatekabar" onclick="javascript:pageTracker._trackPageview('/outbound/article/www.scribd.com');" target="_blank">ေသာ္က – အရုိင္းပါ၀င္ေသာ လိပ္ကမာၻ </a>(<a href="http://wntbookshelf.com/wp-content/uploads/2009/08/thaw-ka_poan-thay.pdf" onclick="javascript:pageTracker._trackPageview('/downloads/wp-content/uploads/2009/08/thaw-ka_poan-thay.pdf');">pdf</a>)</li><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-8052163591989392656?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-86070151247918848652009-09-10T20:50:00.001+08:002009-09-10T20:54:14.653+08:00<li><a href="http://wntbookshelf.com/wp-content/uploads/2009/03/Weit-Zar-shwe-a-sin.pdf" onclick="javascript:pageTracker._trackPageview('/downloads/wp-content/uploads/2009/03/Weit-Zar-shwe-a-sin.pdf');">၀ိဇၹာ -ေခတ္ျပဳိင္မွတ္စုမ်ား (ေရႊအဆင္း)</a><a href="http://wntbookshelf.com/wp-content/uploads/2009/03/Weit-Zar-myat-tar-phan-mha-lan-san-mae.pdf" onclick="javascript:pageTracker._trackPageview('/downloads/wp-content/uploads/2009/03/Weit-Zar-myat-tar-phan-mha-lan-san-mae.pdf');"></a></li><br /><li><a href="http://wntbookshelf.com/wp-content/uploads/2009/03/Weit-Zar-myat-tar-phan-mha-lan-san-mae.pdf" onclick="javascript:pageTracker._trackPageview('/downloads/wp-content/uploads/2009/03/Weit-Zar-myat-tar-phan-mha-lan-san-mae.pdf');">၀ိဇၹာ – ေမတၱာျဖန္းမွလန္းဆန္းမယ္သာယုံ</a>(ဗီတာမင္စာစုမ်ား)</li><br /><li><a href="http://wntbookshelf.com/wp-content/uploads/2009/03/Weit-Zar-mya-ta-thaw-moe-yay.pdf" onclick="javascript:pageTracker._trackPageview('/downloads/wp-content/uploads/2009/03/Weit-Zar-mya-ta-thaw-moe-yay.pdf');"> ၀ိဇၹာ -မွ်တေသာမုိးေရ (ဗီတာမင္စာစုမ်ား)</a></li><br /><li><a href="http://wntbookshelf.com/wp-content/uploads/2009/03/Weit-Zar-human__face.pdf" onclick="javascript:pageTracker._trackPageview('/downloads/wp-content/uploads/2009/03/Weit-Zar-human__face.pdf');">၀ိဖၹာ -လူႏွင့္မ်က္ႏွာ (ေရႊအဆင္း)</a></li><br /><li><a href="http://wntbookshelf.com/wp-content/uploads/2009/03/Weit%20Zar%20-%20kyoe_ta_chaung_ko_phyat_kyaw_chin.pdf" onclick="javascript:pageTracker._trackPageview('/downloads/wp-content/uploads/2009/03/Weit Zar - kyoe_ta_chaung_ko_phyat_kyaw_chin.pdf');" target="_blank">၀ိဇၹာ – ၾကဳိးတစ္ေခ်ာင္းကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ျခင္း </a></li><br /><li><a href="http://wntbookshelf.com/wp-content/uploads/2009/03/Weit-Zar-ho_tone_ka_lo_lu_sar.pdf" onclick="javascript:pageTracker._trackPageview('/downloads/wp-content/uploads/2009/03/Weit-Zar-ho_tone_ka_lo_lu_sar.pdf');">၀ိဇၹာ- ဟုိတုန္းကလုိ္လူစား (ေရႊအဆင္း)</a></li><br /><li><a href="http://www.esnips.com/doc/a655ecaf-4efd-4d47-967f-170eb27da320/Weitzar-a-chit-thi-story-ma-hote-par-but-story-htay-mhar-a-chit-shi-thi" onclick="javascript:pageTracker._trackPageview('/outbound/article/www.esnips.com');" target="_blank">၀ိဇၹာ – အခ်စ္သည္ပုံုျပင္မဟုတ္ပါ သုိ႔ေသာ္ပုုံျပင္ေတြထဲမွာအခ်စ္ရွိသညိ (no download)</a></li><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-8607015124791884865?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-8164629626302574752009-09-10T20:29:00.003+08:002009-09-25T19:05:29.442+08:00ေရွးတုန္းက တက်ြန္းကို ပို ့ခံရတယ္ဆို တာ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ ့<br />ႏိုင္ငံေရးသမား (သို ့) ႏွစ္ၾကီးၿပစ္ဒဏ္က်ခံရတဲ ့ ေထာင္သားေတြသာ<br />တက်ြန္းကို ပို ့ခံရတာပါ....<br /><br />တက်ြန္းမွာ ေရမရွိ ေနစရာမရိွ စားစရာဆိုတာ အင္မတန္ရွား အ၀တ္အထည္ဆို လဲရွား<br />သြားလာေရးကလဲ ေတာ္ေတာ္ပိုက္ဆံကုန္မွ ေထာင္၀င္စာ သြားေတြ ့ႏိုင္တာပါ<br />ဒါေၾကာင့္ အခ်ိဳ ့ႏွစ္ၾကီးသမားေတြရဲ ့မိန္းမ ေတြဟာ တက်ြန္းကို လိုက္ေန<br />ၾကံဳရာအလုပ္လုပ္မိသားစု အတူေနေရးကို ဦးစားေပးၾကသတဲ ့<br />တက်ြန္းၿပန္ေဟာ့ဆိုရင္ ရြာမွာအေတာ္ေၾကာက္ၾကသတဲ ့<br />ငိုေနတဲ ့ကေလးေတာင္ ခ်က္ခ်င္းတိတ္သတဲ ့.....<br /><br />ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ တက်ြန္းစံ ၿဖစ္ခ်င္သူက ပိုက္ဆံေပးရပါတယ္<br />တက်ြန္းမွာ ေရမရိွပါ သံုးေရေသာက္ေရ ဝယ္ေသာက္ရပါတယ္<br />တက်ြန္းမွာ စားစရာဆိုတာ အလကားမရပါ ပိုက္ဆံေစ်းၾကီးေပးၿပီးမွရပါတယ္<br />အဝတ္အထည္ေစ်းဆိုတာ ေမးမေနနဲ ့ သြားသာၾကည္ ့<br />ၾကည္ ့ယံုၾကည္ ့လို ့ ေၿပာတာေနာ္ ေရာင္ၿပီး ဝယ္ခ်င္လို ့ကေတာ ့ ကုန္ၿပီဆရာဘဲ.....<br /><br />တက်ြန္းမွာ မိသားစုလိုက္ေနခ်င္တယ္ ဟုတ္လား<br />ႏွစ္ၾကီး က်တာလား ႏွစ္နည္းနည္းက်တာလား ? IC ၿပေလ<br />ၾသ ေထာင္ဒဏ္ ငါးႏွစ္ ဒါဆို မိသားစု လိုက္ေနလို ့ရတယ္<br />ဒါကို PR က်တယ္လို ့ေခၚတယ္<br />အလုပ္ၾကမ္းနဲ ့ေထာင္ဒဏ္ ငါးႏွစ္ဆို တာ ေတာ္ရံု နဲ ့မရဘူး<br />ေတာ္ေတာ္အၿပစ္ၾကီးလို ့<br />မိသားစု လိုက္ေနလို ့ရတယ္ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပန္ဖို ့မစဥ္းစားနဲ ့<br />တဘဝလံုး ရုန္းေပေတာ့.....<br /><br />ဟင္ဒီတေယာက္က ေထာင္ဒဏ္ႏွစ္ႏွစ္ ဆိုေပမယ္ ့ တမိသားစုလံုးကိုsupport<br /> လုပ္ႏိုင္တယ္ဟုတ္လား ၾသ အလုပ္ခ်ိန္ long hour လုပ္ၿပီး လစာတမိသား<br />လံုးေလာက္တယ္ေပါ့ေအးေအး ဒါကို EP ၿပစ္မႈ လို ့ေခၚတယ္<br />ဟင္းဟင္း ဒီလူလဲ တက်ြန္းက မထြက္ႏိုင္ပါဘူး<br />ရသမွ် ကုန္ၿပီသာမွတ္ေပေတာ့ ၿပန္ဖို ့စဥ္းစားရင္ေတာင္ ဘာမွစုေဆာင္းမိမွာမဟုတ္.....<br /><br />မိသားစုေခၚခြင့္မရိွတဲ ့အက်ဥ္္းသမားေတြကေတာ့ S Pass &amp; Work Pass class ေတြေပါ့။<br />ဒီလူေတြကေတာ့ စုႏိုင္ရင္ ရတဲ ့လစာ တဝက္ေလာက္ေတာ့ စုမိပါတယ္<br />စုႏိုင္ရင္လို ့ေၿပာတာေနာ္.....<br /><br />ေပ်ာ္ရႊင္စြာ Enjoy Life လုပ္ေနလို ့ကေတာ့ ဒီလူေတြလဲ ဒီႏြံမွာနစ္ေနမွာဘဲ။<br />သက္တမ္းေတြက ၂ႏွစ္တခါတိုးတာေလ<br />အလုပ္ေၿပာင္းရင္အစကၿပန္ေလွ်ာက္ေပါ့ ဒါကဒီကြ်န္းရဲ ့စည္းကမ္း<br />ဒီက်ြန္းကိုလာၿပီး အၿပစ္ခံခ်င္ရင္ ပိုက္ဆံေပးရတယ္<br />အံ့ၾသစရာက ဒီက်ြန္းကို ဝဋ္ခံဖို ့ လူေတြအလုအယက္ ပိုက္ဆံေပးလာၿခင္းဘဲ<br />အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ၿပန္ရ မယ္ဆို အခ်ိဳ ့ေတြ ကစိတ္မေကာင္းၿဖစ္<br />အခ်ိဳ ့ကေတာ့အႏိုင္နဲ ့ပိုင္း ေစာေစာနဲ ့ၿမန္ၿမန္ အိမ္ကိုၿပန္ၾကတယ္<br />ၿပစ္မႈေၾကြး ေခ်ြးနဲ ့ဆပ္တဲ ့<br /><br />မိတ္ေဆြ အတိတ္ဘဝက သင့္ရဲ ့အၿပစ္ေတြ ေၾကေအာင္<br />ၿမန္ၿမန္ဆပ္ၾကရေအာင္ကဲ ဒီက်ြန္းမွာ ႏွစ္ၾကီး က်တာလား<br />ႏွစ္နည္းနည္းက်တာလား ? IC ၿပေလ<br /><br />[?][?][?][?][?][?][?][?][?][?][?][?][?][?][?][?][?][?][?][?][?]<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-816462962630257475?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-74720750450926312762009-09-10T20:27:00.001+08:002009-09-10T20:29:44.731+08:00လူတိုင္းစိတ္ပင္ပန္းရတာ သက္သာေအာင္ အေကာင္းဆံုး လုပ္နည္းက<br />တတ္ႏိုင္သေလာက္ၾကိဳတင္ကာကြယ္တဲ့ နည္းပါပဲ။<br /><br />• သြားစရာရွိရင္ လိုက္မယ့္သူေတြကို ၾကိဳၾကိဳတင္တင္ ေၿပာထားပါ၊<br />ကပ္ျပီးမွေျပာရင္ျပင္ဆင္ခ်ိန္မေ လာက္လို႕ေစာင့္ေနတဲ့အခါမွာ စိတ္တို<br />တတ္တယ္။<br /><br />• သံုးေနက်ပစၥည္းကို ၾကိဳၾကိဳတင္တင္၀ယ္ထားပါ၊ သံုးခ်င္တဲ့အခ်ိန္က်မွ<br />ကုန္ေနလို႕ စိတ္တိုတာမျဖစ္ေအာင္ေနာ္။<br /><br />• ကတိအေကၽြးေတြဟာ စိတ္ကို ပင္ပန္းေစတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ကတိကို<br />လြယ္လြယ္နဲ႕မေပးပါနဲ႔။ ကတိေပးျပီးမွမတည္ႏိုင္တဲ့အခါစိတ္္ ဆင္းရဲ ရတယ္၊<br />စိတ္တိုရတယ္၊ ကတိမတည္တဲ့သူလို႔အေျပာခံရတဲ့အခါ ရွက္တယ္၊ ေဒါသၿဖစ္တယ္။<br /><br />• မတတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျမင့္လြန္းေနတာမ်ိဳးကို မမွန္းပါနဲ႕။<br />ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ဟာ ကိုယ့္အေျခအေနနဲ႔ ကိုက္ညီဖို႕လိုတယ္။ ကိုယ့္<br />ရည္မွန္းခ်က္ကို နဲနဲခ်င္း ေျဖးေျဖးျမွင့္ပါ ။<br /><br />• ကိုယ့္အတြက္ အေရးၾကီးတဲ့ ကိစၥကိုလုပ္ဖို႕ အခ်ိန္လံုေလာက္<br />ေအာင္စီစဥ္ထားပါ။ အေရးမၾကီးတာေတြကို အရင္လုပ္ၿပီး ပင္ပန္းသြားတဲ့အခါက်မွ<br />အေရးၾကီးတာကိုလုပ္ရင္ ပိုၿပီးစိတ္ပင္ပန္း တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေရးၾကီးတာကို<br />အရင္လုပ္ပါ။ အေရးၾကီးတာကို အရင္လုပ္ၿပီးရင္ စိတ္ေပါ့ပါးသြားလို႕<br />သိပ္အေရးမၾကီးတာကိုလုပ္ဖို႕ အားတက္လာမယ္ ။<br /><br />• စနစ္တက်လုပ္တတ္တဲ့အက်င့္ကို ေလ့က်င့္ထားပါ။ စနစ္ရွိရင္<br />အခ်ိန္ကုန္သက္သာတယ္္၊ အမွားနည္းတယ္၊ စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္း ရတာလဲနည္းတယ္။<br />အဲဒါေၾကာင့္ စိတ္တိုရတာ ေဒါသၿဖစ္ရတာပါ နဲသြားတယ္။ ပံုမွန္အခ်ိန္ဇယားနဲ႔<br />လုပ္လို႔ျဖစ္တာမ်ိဳးကို သူ႕အခ်ိန္က် ရင္လုပ္ျဖစ္ေအာင္<br />အက်င့္လုပ္ထားတာေကာင္းတယ္။ အခုလုပ္ ရမလား၊ ေနာက္မွလုပ္ရမလားလို႔<br />ေတြးမေနရေတာ့ဘူး။ အဲဒါကိုက အခ်ိန္ကုန္သက္သာသလို စိတ္ပင္ပန္းတာလဲ<br />သက္သာပါတယ္။<br /><br />• ကိုေနရတဲ့ေနရာ၊ ကိုယ္အလုပ္ လုပ္တဲ့ေနရာကို တတ္ႏိုင္သေလာက္<br />သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေအာင္ လွပေအာင္ၿပဳျပင္ပါ။ ရႈပ္ေထြး၊ ညစ္ပတ္၊ နံေစာ္<br />ေနတဲ့ေနရာမ်ိဳးမွာ အလုပ္လုပ္ရရင္ စိတ္ၾကည္လင္မွာ မဟုတ္ဘူး။<br /><span id="fullpost"><br />• စိတ္ၾကည္လင္ေစမႈကို ဖ်က္စီးတတ္တဲ့ အရာမ်ိဳးေတြကို ကိုယ္ျမင္ႏိုင္<br />တဲ့ေနရာမွာမရွိပါေစနဲ႔။ နံရံေပၚမွာ၊ စာအုပ္စင္ေပၚမွာ၊ အလုပ္စားပြဲ ေပၚမွာ<br />စိတ္ကိုအေႏွာက္အယွက္ေပးႏိုင္တဲ့အရာေတြကို မရွိပါေစနဲ႕။ စိတ္တိုစရာကိစၥ၊<br />စိတ္ညစ္စရာကိစၥ၊ အေဟာင္းကိုအသစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မဲ့ ပစၥည္းမ်ိဳးကို<br />ျမင္ႏိုင္တဲ့ေနရာမွာ မထားတာေကာင္းတယ္။ ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔<br />စိတ္ကိုၾကည္လင္ေအးခ်မ္းသြားေစႏိုင္တဲ့ ရႈခင္း ဓါတ္ပံုမ်ိဳးကို<br />ျမင္သာတဲ့ေနရာမွာ ထားပါ။ ေရခဲေတာင္ ဓါတ္ပံုမ်ိဳး၊ ေရကန္ၾကီးၾကီး<br />ဓါတ္ပံုမ်ိဳးကို ၾကည့္ၿပီး အဲဒိေနရာမ်ိဳးမွာ ကိုယ္ေရာက္ ေနတယ္လို႕<br />မွန္းၾကည့္ပါ။ ကိုျမင္သမွ် ၾကားသမွ်အရာေတြဟာ ကိုယ့္စိတ္ကို လႊမ္းမိုးတယ္။<br />ဒါေၾကာင့္ မျမင္ရရင္ေကာင္းတဲ့ အရာေတြကို ေ၀းေ၀းပို႕ထားပါ၊<br />ေ၀းေလးေကာင္းေလပဲ။ ပစၥည္းေတြက ကိုယ့္စိတ္ကို ေခ်ာက္ခ်ားေစႏိုင္တယ္။<br />ဘာပစၥည္းမွမရွိရင္ ဘာအေႏွာက္အယွက္မွ မရွိဘူး။<br /><br />• အနံ႔အသက္ဆိုးေတြ၊ မီးခိုးေတြ၊ ဆူညံသံေတြ မရွိေအာင္<br />လုပ္ႏိုင္ရင္ေကာင္းတယ္။ မရွိေအာင္မတတ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ နဲႏိုင္သမွ် နဲေအာင္<br />လုပ္ပါ။<br /><br />• ကိုယ္ကေအာင္ျမင္ေလေလ ကိုယ့္ကိုေတြ႕ခ်င္တဲ့သူ၊ ကိုယ့္ဆီက<br />အကူအညီေတာင္းခ်င္သူေတြ မ်ားလာေလျဖစ္တတ္တာ သဘာ၀ပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ<br />ကိုယ္မအားတုန္း အလုပ္မ်ားေနတုန္း သူတို႕ကေတြ႕ခ်င္ အကူအညီေတာင္းခ်င္ေနလို႕<br />မရမက လုပ္လာရင္လည္း စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ရတယ္။<br /><br />• စိတ္ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနခ်င္ရင္ သူမ်ားအေၾကာင္းကို တတ္ႏိုင္ သေလာက္<br />မေျပာပဲေနတာေကာင္းတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူမ်ား မေကာင္းေၾကာင္းကို<br />မေျပာပဲေနတာေကာင္းတယ္။ ပုဂၢိဳလ္ေရး ပုတ္ခတ္ၿပီး ေျပာတာမ်ိဳးကို<br />အထူးေရွာင္သင့္တယ္။ ကိုယ္ကသူမ်ား မေကာင္းေၾကာင္းကိုေျပာရင္<br />ကိုယ့္မေကာင္းေၾကာင္း ကိုလည္း သူမ်ားက ေျပာမွာေသခ်ာတယ္။ အဲဒါနဲ႕ပဲ<br />ကိုယ့္စိတ္ၾကည္လင္မႈ ပ်က္ရတယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကို<br />သူမ်ားကမေကာင္းေျပာရင္ေတာင္မွ သူေျပာတာမဟုတ္ေၾကာင္းကိုပဲ<br />ေအးေအးေဆးေဆးေျပာၿပီး သူ႕မေကာင္း ေၾကာင္းကိုေတာ့ ဟုတ္ေနရင္ေတာင္မွ<br />မေျပာပဲထား လိုက္တာက ပိုေကာင္းတယ္။ ကိုယ္ကသေဘာထားၾကီးၾကီး ထားဖို႔လိုတယ္<br />။<br /><br />• စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ရတာ နဲခ်င္ရင္ မလိုအပ္ပဲနဲ႕ လူမ်ား<br />မ်ားနဲ႕မေရာပါနဲ႕။ အလုပ္မ်ားတဲ့သူဟာ တစ္ေန႕ တစ္ေန႔ လူေတြနဲ႕စကားေျပာရတာ<br />နဲမွာမဟုတ္ဘူး။ အခက္အခဲရွိလို႔ေျပာ ခ်င္ရင္၊ တိုင္ပင္ခ်င္ရင္<br />တကယ္ေကာင္းတဲ့ အၾကံဥာဏ္မ်ိဳး ေပးႏိုင္မဲ့သူကိုပဲေျပာပါ။<br />မဆိုင္တဲ့သူေတြကိုမေျပာပါနဲ႔။ စိတ္ပ်က္ စရာကို ေျပာတတ္တဲ့သူေတြကို<br />ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာပါနဲ႔။ စိတ္ပ်က္စရာကိုေျပာတတ္တဲ့သူကိုေျပာရင္<br />ကိုယ္ပါစိတ္ဓါတ္က်မယ္။ စိုးရိမ္စိတ္ေတြမ်ားလာမယ္။ စိတ္ပင္ပန္းမယ္။<br />ကိုယ္လုပ္မဲ့ အလုပ္မ်ိဳးကို လုပ္ေနတဲ့သူ၊ အေတြ႕အၾကံဳမ်ားတဲ့သူမွသာ<br />ကိုယ့္အခက္အခဲကိုနာလည္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ဘယ္သူနဲ႕ တိုင္ပင္တယ္ ဆိုတာကို<br />ေသေသခ်ာခ်ာစဥ္းစားပါ။<br /><br />• ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ပါ။ ေအးေအး<br />ေဆးေဆးလုပ္တတ္ေအာင္ေလ့က်င့္ပါ။ အလ်င္လိုတဲ့အက်င့္ဟာ စိတ္ပင္ပန္းေစတယ္။<br />အလ်င္လိုေနရင္ စိတ္မရွည္ဘူး။ အလ်င္လိုေန တဲ့သူဟာ စိတ္တိုဖို႕ပိုမ်ားတယ္။<br />မွားလို႕ျပန္လုပ္ရရင္ အခ်ိန္ပိုကုန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ``အရင္လိုရင္<br />အရေႏွးတယ္´´ လို႕ေျပာတာ။ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ ေသေသခ်ာခ်ာ တိတိက်က်<br />လုပ္တတ္တဲ့အေလ့အက်င့္ဟာ ေရရွည္မွာ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈကိုေပး တယ္ ။<br /><br />• လတ္တေလာအဆင္ေျပေအာင္လြယ္လြယ္နဲ႕ကတိမေပးလိုက္ပါနဲ႔။<br />ကိုယ့္ကိုသေဘာက်ေအာင္ဘာေတြေပးမယ္၊ ဘာေတြလုပ္ေပးမယ္၊<br />ဘယ္လိုအခြင့္အေရးေတြေပးမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးကို မစားရ၀ခမန္း မေျပာပါနဲ႔။<br />ကိုယ္ကို အင္မတန္သေဘာေကာင္း တယ္လို႔ျမင္ေစခ်င္လို႔<br />ခ်က္ခ်င္း၀မ္းသာသြားေအာင္မေျပာပါနဲ႔။ ေျပာတုန္းမွာ လြယ္လြယ္နဲ႔ ေျပာၿပီး<br />တကယ္လုပ္တဲ့အခါ ကိုယ္မတတ္ႏိုင္ရင္ မူလက ကိုယ့္ ေစတနာမွန္ေပမယ့္လည္း<br />ကိုယ့္ေစတနာကို တဖက္ကယံုမွာ မဟုတ္ဘူး။ အေျပာနဲ႕<br />အလုပ္မညီတာေတြမ်ားလာတဲ့အခါ ကိုယ့္စကားကို ၾကာေတာ့ ဘယ္သူမွ<br />ယံုေတာ့မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ တကယ္ေပးႏိုင္မွ၊ တကယ္လုပ္ေပးႏိုင္မွပဲ ေျပာပါ။<br />ေပးႏိုင္ တာထက္ နည္းနည္းေလွ်ာ့ေျပာတာေကာင္းတယ္။<br /><br />• အေရးမၾကီးတဲ့ ကိစၥေတြနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ညင္းတာခံုတာကို မလုပ္ပါနဲ႔။<br />ဘာမွမဟုတ္တာကို ညင္းခံုၾကရင္း ရန္ျဖစ္ရတာ စိတ္ဆင္းရဲရတာေတြ<br />ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္အေရးၾကီးတဲ့ အလုပ္ေတြကို လုပ္ေနတဲ့သူဟာ<br />အေရးမၾကီးတာေတြကို ကိုသိတိုင္းလည္း မေျပာသင့္ဘူး။<br />ေမးတိုင္းလည္းမေျဖသင့္ဘူး။<br /><br />• အေရးမၾကီးတဲ့ကိစၥမွာ သူမ်ားမွားေနလည္း သူ႕အမွားကို သူသိလာေအာင္<br />ေစာင့္သင့္တယ္။ ကိုယ္မွန္တိုင္ ၀င္ေျပာၿပီး အႏိုင္မယူသင့္ဘူး။<br />ႏိုင္လို႕ရတိုင္းႏိုင္ခ်င္တာဟာ မရင့္က်က္တဲ့ စိတ္ထားျဖစ္တယ္။<br />စိတ္ခ်မ္းသာခ်င္ရင္ ရင့္က်က္တဲ့စိတ္ထား၊<br />သေဘာထားၾကီးတဲ့စိတ္ထားမ်ိဳးကိုေမြးယူရမယ္။<br /><br />• ဘယ္အလုပ္မ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္ အဆင္မေျပမႈရွိပါတယ္၊ အခက္အခဲရွိပါတယ္။<br />ဆရာ၀န္အလုပ္ခက္သလို၊ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္လည္းခက္ပါတယ္။<br />ေစ်းေရာင္းတဲ့အလုပ္ခက္သလို ကားေမာင္းတဲ့အလုပ္လည္း ခက္ပါ တယ္။<br />ကားေမာင္းတဲ့အလုပ္က စိတ္ရွည္ဖို႕ ေတာ္ေတာ္လိုပါတယ္။<br />ဆရာ၀န္အလုပ္လည္းစိတ္ရွည္ဖို႔လိုပါတယ္။ လူနာရဲ႕ အသက္ကို<br />လုေနရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ေသးမင္းနဲ႕ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲလိုျဖစ္ေနတဲ့အခါမွာ<br />ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းပါတယ္။ လူနာက အားကိုး တၾကီးနဲ႔ၾကည့္တဲ့<br />မ်က္လံုရဲ႕အဓိပၸါယ္ဟာ ဆရာ၀န္ေတြရဲ႕ စိတ္မွာ ျပင္းထန္တဲ့ ကရုဏာကို<br />ျဖစ္ေစတယ္။ ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာမေတြကလည္း စိတ္ရွည္ဖို႔လိုပါတယ္။<br />စာေမးပြဲက်တဲ့ေက်ာင္းသားရဲ႕ စိတ္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို<br />ယံုၾကည္မႈမရွိေတာ့သလိုျဖစ္သြားတာဟာ ေတာ္ေတာ္ သနားစရာေကာင္းပါတယ္။<br />ကိုယ့္တပည့္ေလးေအာင္ပါ့မလားဆိုၿပီး ဆရာေတြ ဆရာမေတြ ေသာကျဖစ္ရတယ္။ မိဘေတြ<br />ဆင္းဆင္းရဲရဲနဲ႕ သားသမီးကို ပညာတတ္ေစခ်င္လို႕ ေက်ာင္းထားတယ္။<br />စားေမးပြဲက်ရင္ ဆက္ထားဖို႕မလြယ္ေတာ့ဘူး။<br /><br />• လူမ်ားမ်ားနဲ႕ ဆက္ဆံရတဲ့အလုပ္ေတြက ဆက္ဆံေရးအခက္အခဲ အၿမဲရွိပါတယ္။<br />လူတိုင္းကိုစိတ္ေက်နပ္ေအာင္ဘယ္သူမွ လုပ္မေပး ႏိုင္ဘူး။ မေက်နပ္တဲ့သူက<br />အျပစ္တင္မယ္၊ မေကာင္းေျပာမယ္။ အဲဒီအခါ စိတ္တိုမယ္၊ ေဒါသျဖစ္မယ္၊<br />စိတ္ဓါတ္က်မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး<br />ျဖစ္ႏိုင္တဲ့အခက္အခဲေတြကို ၾကိဳတင္ၿပီး ေတြးထားၿပီးေတာ့<br />ဒီအခက္အခဲမ်ိဳးကေတာ့ ေတြ႕ရမွာေသခ်ာတယ္၊ ဒီလိုအေျပာမ်ိဳးေတာ့<br />ခံရမွာေသခ်ာတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အခက္အခဲနဲ႔ေတြ႕ရတဲ့အခါ၊ အေျပာခံရတဲ့အခါ<br />စိတ္မပ်က္ဘူး၊ စိတ္မညစ္ဘူ။ စိတ္ရွည္ရွည္ထားမယ္လို႔မၾကာခဏ ႏွလံုးသြင္းပါ။<br /><br />လူေတြေပၚမွာ တတ္ႏိုင္သေလာက္ စိတ္ရွည္ရွည္ထားပါ။<br />သူတို႔ကိုနားလည္ဖို႔ၾကိဳးစားပါ။ ေဒါသအေလ်ာက္ နာသြားေအာင္ မေျပာပါနဲ႔၊<br />ကိုယ့္ေစတနာက မွားေနရင္ ကိုယ့္ေစတနာက ကိုယ့္ကိုအက်ိဳးေပးမွာပါပဲ။ ျပႆနာ<br />ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဆက္ဆံေရးအဆင္မေျပလို႔ ျဖစ္ရတာပါ။ တစ္ေယာက္<br />ေျပာခ်င္တာကို တစ္ေယာက္ဆံုးေအာင္ နားမေထာင္ရင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္<br />နားလည္မွာမဟုတ္ဘူး။ တစ္ေယာက္ စကားကို တစ္ေယာက္ အဓိပၸါယ္္မွန္ေအာင္<br />မေကာက္ႏိုင္ရင္ အထင္လြဲတာေတြ ျဖစ္လာမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆက္ဆံေရး<br />အဆင္ေျပခ်င္ရင္ တဖက္သား ေျပာခ်င္ေနတာကို ဂရုတစိုက္ နားေထာင္ပါ။<br />သူ႕စိတ္ထဲမွာ ေျပာခ်င္ေနတာကို ေျပာခြင့္ေပးပါ။ အထူးသျဖင့္ အေရးၾကီးတဲ့<br />ကိစၥေျပာမယ္ဆိုရင္ အထင္လြဲတာမျဖစ္ဖို႕ ပိုၿပီးအေရးၾကီးတယ္။<br />သူေျပာခ်င္ေနတာကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေျပာႏိုင္ေအာင္ သူ႕ကို<br />ေမးခြန္းေတြေမးၿပီး ရွင္းခိုင္းပါ။ သူ႕အခက္အခဲကို ကိုယ္က ကိုခ်င္စာပါတယ္<br />ဆိုတာကို သူသိေအာင္ေျပာပါ။ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အခက္အခဲကို<br />တစ္ေယာက္ကူညီၿပီးေနသြားရတာ ေက်နပ္စရာ သိပ္ေကာင္းပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔<br />တစ္ေယာက္ တစ္ကယ္ နားလည္မႈရသြားရင္ စိတ္သက္သာမႈရတယ္။ ကိုယ့္ဘ၀မွာ<br />အေရးပါတဲ့သူရဲ႕ အထင္လြဲမႈကို ခံရတာ စိတ္ဆင္းရဲစရာ သိပ္ေကာင္းတယ္။<br />ဒါေၾကာင့္ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ အထင္လြဲေနရင္ ေလးေလးစားစားေဆြးေႏြးပါ။<br /><br />ေလာကီအတြက္ပါ အၾကိိဳးေပးတဲ႔ ဆံုးမၾသ၀ါဒပါ။ ၀ိပႆနာတရားေတြကို<br />အျမဲရႈပြားေနႏိုင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ၾသ၀ါဒက<br />ခ်က္ခ်င္းစိတ္ကို ျငိမ္းခ်မ္းေစႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္ကေလးၾကည္လင္ေနတဲ႔အခါ<br />ခႏၶာဉာဏ္ေရာက္တရားမ်ားကို အားစိုက္နာၾကည့္လိုက္ပါ။ ဒါမမဟုတ္<br />၀ိပႆနာတရားအားထုတ္ၾကည့္ပါ။ အင္မတန္ကို ခ်မ္းသာသုခ ရေနတဲ႔အခ်ိန္ပါ။<br />ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားလည္း ဆရာေတာ္ ေျပာျပဆံုးမသည့္အတိုင္း<br />လိုက္နာက်င့္သံုးႏိုင္ပါေစ။ ဘ၀မွာ စိတ္အခ်မ္းသာဆံုးေနႏိုင္ၾကပါေစ။<br />(ေရနံ႔သာေမာင္ဘဲ၏ ဓမၼဒါနၿဖစ္ပါသည္။)<br /><br />အလွဴတကာအလွဴတြင္တရားအလွဴသည္အျမတ္ဆုံးျဖစ္၏<br />ဤ Onlineတရားမ်ား ျဖန္႔ေ၀ေပးခ်င္းျဖင့္ တရားအလွဴျပဳလုပ္ေပးနုိင္ပါသည္။<br />နီးစပ္ရာေလးေတြပါ မွ်ေ၀ေပးပါဦး..<br /><br />တရားအရသာကို ႏွစ္သက္၍ တရား၌ေမြ႕ေလ်ာ္၊ တရားႏွင့္ေပ်ာ္ကာ ဒုကၡခပ္သိမ္း<br />ျငိမ္းေအး ေအာင္ႏိုင္ပါေစ...<br />အားလံုး ကိုယ္၏ က်န္းမာျခင္း၊ စိတ္ႏွလံုး ေအးျမျခင္းျဖင့္<br />ျပည့္စံုၾကပါေစ...<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-7472075045092631276?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-76676246613405556912009-09-10T20:25:00.000+08:002009-09-10T20:27:30.473+08:00"စိတ္ျပတင္းေပါက္မွ အရိပ္မ်ား"<br /><br />"လူတစ္ေယာက္ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့အခါ သူ႕ကို အခ်ဳပ္အေႏွာင္ကင္းမဲ့စြာ<br />ေနခြင့္ေပးလိုက္ၿပီး သူေပ်ာ္ရႊင္ေနတာကိုသာ ျမင္ေနခ်င္တာမ်ိဳးပါ" လို႔ ( သူ႕ကို<br />မခ်စ္ေတာ့တဲ့ ၊ သူ႕အနားမွာ မေနလိုေတာ့တဲ့ သူ႕ခ်စ္သူကို အခုထိ<br />လြတ္လပ္ခြင့္မေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို) အဲ့လို သြားၿပီး<br />လွ်ာရွည္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ ....<br /><br />"'ဒီမွာ ..နင္တို႔ ေတြးခ်င္တိုင္းေတြး၊ ေရးခ်င္တုိင္းေရးေနတဲ့<br />အဲ့ဒီအင္တာနက္ကစာေတြ ငါ့လာမေျပာနဲ႔ ။ တကယ္တမ္း လက္ေတြ႕မွာ ကိုယ္တုိင္ဘယ္သူမွ<br />က်င့္သံုးတာမဟုတ္တဲ့ ဒႆနေတြကို ေရးခ်င္သလိုေလွ်ာက္ေရး၊ ၿပီးေတာ့ forward mail<br />ေတြနဲ႔ပို႔ ။ အဲ့ဒါေတြ ငါ အယံုအၾကည္မရွိဘူး။ နင္တို႔က<br />စိတ္ကူးယဥ္ဖို႔ေလာက္သိတဲ့သူေတြ" တဲ့ ။<br /><span id="fullpost"><br />ကၽြန္မကို ေျပာခ်င္ေျပာပါ ၊ စာေပကို မထိခုိက္ေစလိုပါ။ ပိုက္ဆံလဲရတာမဟုတ္၊<br />နာမည္လဲမႀကီး။ ဒါေတာင္မွ ကိုယ့္အခ်ိန္ေတြ အပြန္းပဲ့ခံၿပီး စာဖတ္၊စာေရးေနရတဲ့<br />အေပ်ာ္တမ္း ဘေလာ့္ဂါမ်ား၊ အင္တာနက္ေပၚက စာေရးသူမ်ားကို မထိခိုက္ေစလိုပါ ။<br />စာေပသည္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသိဥာဏ္ကို တိုးပြားေစရံုသာမက အမွားအမွန္ခြဲျခားႏုိင္တဲ့<br />ဆင္ျခင္တံုတရားကို ႁမွင့္တင္ေပးႏုိင္တဲ့အရာ တစ္ခုပါ ။ ဘယ္လုိစာမ်ိဳးကိုပဲဖတ္ဖတ္<br />စာဖတ္သူရဲ႕ ယူတတ္မႈအေပၚ မူတည္ၿပီး အသိတစ္ခုေတာ့ ရသြားစၿမဲပါ ။<br /><br />အဲ့ေတာ့ "နင္တို႔ ေရးေနတဲ့သူေတြကုိယ္တုိင္ ဘယ္သူမွ လုိက္နာၾကတာမဟုတ္ဘူး" ဆိုတဲ့<br />သူ႕စကားတစ္ခြန္းကို ကၽြန္မ ဘာမွေစာဒကမတက္လိုပါ။ တခါက ကၽြန္မ ဘေလာ့္ေပၚမွာ<br />ေရးဖူးတဲ့ (သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပို႔ေပးတဲ့ "Window" ဆိုတဲ့)<br />အေၾကာင္းေလးတစ္ခုကိုပဲ ျပန္ေတြးမိပါတယ္ ။<br /><br />" တခါက ၀န္းက်င္အသစ္တစ္ခုကို ေျပာင္းလာတဲ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္တဲ့။ တစ္ခုေသာ<br />မနက္စာစားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဟုိဘက္အိမ္ေရွ႕က လွန္းထားတဲ့ အ၀တ္ေတြကို ျမင္တဲ့<br />အိမ္ရွင္မက "ေယာက်္ားေရ ..ၾကည့္ပါဦး၊ အဲ့ဒီ မိန္းမက အ၀တ္ေတာင္<br />ေကာင္းေကာင္းမေလွ်ာ္တတ္ဖူးေနာ္ ။ အ၀တ္ေတြကလဲ အေရာင္ေတြ ညစ္ေထးေထးနဲ႔" လို႔<br />သူ႕အမ်ိဳးသားကိုေျပာတယ္။ အဲ့လို ဟိုဘက္အိမ္က မိန္းမ အ၀တ္လွန္းတာျမင္တုိင္း သူက<br />အဲ့လိုေျပာေလ့ရွိတယ္ ။ ေယာက်္ားကလဲ ဘာမွျပန္မေျပာဘူး။ တမနက္က်ေတာ့<br />ေဖြးစင္ေနတဲ့အ၀တ္ေတြကို ျမင္ေတာ့ သူက အံ့ၾသတႀကီးနဲ႔ "အယ္ ေယာက်္ားေရ ..<br />ၾကည့္ပါဦး။ ဟိုဘက္အိမ္ကမိန္းမကို အဲ့လို အ၀တ္ေလွ်ာ္တတ္ေအာင္<br />ဘယ္သူမ်ားသင္ေပးလုိက္လဲမသိဘူး ။ ဒီေန႔ေတာ့ အ၀တ္ေတြ ရွင္းသန္႔ေနလိုက္တာ" လို႔<br />ေျပာေတာ့ သူ႕ေယာက်္ားက သူ႕ကို ေမာ့ၾကည့္ၿပီး "ငါ ဒီမနက္ ျပတင္းေပါက္မွန္ေတြ<br />သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ထားတယ္"တဲ့ ။ အဲ့လို တစ္ခြန္းပဲျပန္ေျပာတယ္"<br /><br />တခါတေလ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ မ်က္စိႏွစ္လံုးက အဆံုးအျဖတ္ေပးလိုက္တဲ့<br />အျမင္စြမ္းအားတစ္ခုဟာ အတုိင္းအတာတစ္ခုအထိ မွန္မွန္ကန္ကန္ဆံုးျဖတ္နုိင္ဖို႔ရာ<br />ကိုယ္ျဖတ္သန္းၾကည့္ရႈလုိက္တဲ့ စိတ္ဆိုတဲ့ ပင္မျပတင္းေပါက္တစ္ခုက<br />စင္ၾကယ္ရွင္းသန္႔ေနဖို႔ လိုပါတယ္။<br /><br />"နင္လဲ ဘာမွ လာမေျပာနဲ႔ ။ နင္ကေတြးဖို႔ေလာက္ပဲ သိတဲ့သူ၊ လက္ေတြ႕မွာ<br />ဘာမွအသံုးမက်တဲ့အရာေတြကိုပဲ စိတ္ကူးေပ်ာ္ေမြ႕ေနတဲ့သူ၊ စိတ္ကူးယဥ္ထားသမွ်ေတြ<br />ခ်ေရးဖို႔ေလာက္သိတဲ့သူ" ဆိုတဲ့ သူ႕ကို ေျဖရွင္းစရာ စကားလဲ ကၽြန္မမွာ မရွိေတာ့ပါ<br />။ သူေျပာတာ မွန္ေနတာကိုး။ အခုေတာင္ သူေျပာသမွ်ေတြ ခ်ေရးၿပီး သူ႕ဆီ မၾကာခင္<br />forward လုပ္ေတာ့မွာကိုး။<br /><br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူက ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္း။ အစြန္းေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ သူ႕ရဲ႕စကားေတြ<br />အရမ္းလြန္လာတဲ့အခါ စိတ္အနာတရမျဖစ္ဖို႔ ၊ သူ႕ကို မနာက်ည္းမိဖို႔ ကၽြန္မရဲ႕<br />စိတ္ျပတင္းေပါက္ကို သန္႔ရွင္းစင္ ၾကယ္ေနေစေအာင္ ထိန္းသိမ္းရမွာကေတာ့ ကၽြန္မ<br />တာ၀န္ပဲေပါ့ေလ ။။။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-7667624661340555691?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-71516634596384250192009-09-10T20:23:00.000+08:002009-09-10T20:25:15.333+08:00ေယာက္်ားနဲ႔ မိန္းမဆိုတာ<br />ဘုရားသခင္က ျပဳလုပ္ထားတဲ႔<br />ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုး<br />ျပက္လံုးတစ္ခုပဲေလ . . .<br />တစ္ေယာက္မရွိဘဲနဲ႔ တစ္ေယာက္မေနႏိုင္ၾကဘူး။<br />တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္လည္း<br />ဘယ္ေတာ႔မွ နားမလည္ၾကဘူး . . ."<br /><br />» ေရာ႔ဘ္ရိန္နာ(အေမရိကန္ရုပ္ရွင္<br />ဒါရိုက္တာ)<br /><br />- ( ၁ ) -<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ဖတ္ဖူးတယ္၊ ကင္းေျခမ်ားတစ္ေကာင္န႔ဲ ဖားတစ္ေကာင္<br />လမ္းမွာေတြ႕ၾကေတာ႔ "ဒီေလာက္ ေျခေထာက္ေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ တစ္ေခ်ာင္းကုိတစ္ေခ်ာင္း<br />မနင္းမိေအာင္ ဘယ္လိုေလွ်ာက္လဲ" လို႔ ဖားက ေမး တယ္။ ကင္းေျခမ်ားလည္း<br />သူဘယ္လိုေလွ်ာက္ပါလိမ္႔ ဆိုၿပီး သူ႔ဘာသာသူ ငံုၾကည့္ရင္း... ဆက္ေလွ်ာက္သြား တယ္။<br />ဟုတ္ပါရဲ႕ သူ႕ေျခေထာက္ေတြ တစ္ခုကိုတစ္ခု မနင္းမိၾကဘူး။ ဒါေပမယ္႔ ဘယ္လို<br />ေလွ်ာက္တာပါလို႔ သူကိုယ္တိုင္လည္း ရွင္းမျပႏိုင္ဘူး၊ ဒီလိုနဲ႔<br />ေခါင္းႀကီးငံု႔ၿပီး စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ေလွ်ာက္လာလိုက္တာ...<br />ေနာက္ဆံုးမွာ တြင္းနက္တစ္ခုထဲကုိ ျပဳတ္က်သြားပါေလေရာ. . . . .တဲ႔။<br /><br />အဲဒီလိုပါပဲ. . .<br />ငါ နင့္ကို ဘယ္လိုခ်စ္မိသြားတယ္<br />ဘယ္ေလာက္ခ်စ္မိသြားတယ္<br />ဘယ္ေတာ႔မွ မစဥ္းစားဘူး။<br />ေနာက္... တြင္းနက္ထဲကုိလည္း ဘယ္ေတာ႔မွ အက်မခံဘူး။<br /><span id="fullpost"><br />- ( ၂ ) -<br />တစ္ခါက ကုလားအုတ္ေပါက္ေလးတစ္ေကာင္ဟာ သူအေမကို သူမရွင္းတာေတြ တတြတ္တြတ္ေမးေနတယ္။<br /><br />"ေမေမ... သားတို႔ ေက်ာေပၚက ဘုႀကီးက ဘာလုပ္ဖို႔လဲဟင္"<br /><br />"ေရေတြကုိ သိုေလွာင္ထားႏိုင္ဖို႔ေပါ႔ကြယ္၊ ေရမရွိတဲ႔ သဲကႏၲရထဲမွ<br />ခရီးသြားႏိုင္တဲ႔ သတၱဝါဆိုလို႔ ကမာၻေပၚမွာေမေမတို႔ပဲရွိတာ သားရဲ႕. . .။<br />ဘယ္သတၱဝါမွ မသြားႏိုင္ၾကဘူး။" လို႔ မိခင္ ကုလားအုတ္မႀကီးက ဂုဏ္ယူစြာနဲ႔<br />ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။<br /><br />ဒီေတာ႔မွ ကုလားအုတ္ေပါက္ကေလးက ပိုၿပီးနားမလည္ႏိုင္ ျဖစ္သြားတဲ႔ပံုနဲ႔<br />ေအာက္ပါအတိုင္း ေမးလိုက္တယ္ -<br /><br />"ဒါဆိုရင္ သားတို႔က တိရစာၦန္ရံုထဲမွာ ဘာလာလုပ္ေနၾကတာလဲဟင္..."<br /><br />အဲဒီလိုပါပဲ. . .<br />သဲကႏၲရေတြထဲကုိ<br />ငါက ေလွ်ာက္သြားခ်င္လာတိုင္း<br />တိရစာၦန္ရံုထဲမွ ထည့္ထားဖို႔<br />မင္း... မႀကိဳးစားေစခ်င္ဘူး။<br /><br />- ( ၃ ) -<br />ျပင္သစ္ေတာ္လွန္းေရးကာလတုန္းကေပါ႕. . . .။ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံရဲ႕<br />နာမည္အေက်ာ္ၾကားဆံုး 'ဘာစတီးအက်ဥ္း ေထာင္ႀကီး' ၿပိဳလဲသြားတဲ႔ေန႔မွာပဲ<br />လူဝီဘုရင္ဟာ သူ႔ေနစဥ္ဒိုင္ယာရီမွတ္တမ္းမွာ ဒီလိုေရးသားခဲ႔တယ္။<br /><br />"ဒီေန႔ ဘာမွ မထူးျခားဘူး . . ."<br /><br /><br />အဲဒီလိုပါပဲ. . .<br />ငါ႔ရဲ႕အိပ္မက္ေတြ<br />ရစရာမရွိေအာင္ ၿပိဳလဲသြားခ်ိန္မွာ<br />နင့္ ဒိုင္ယာရီထဲ<br />"ဒီေန႔ ဘာမွ မထူးျခားဘူး..." လို႔ မေရးေစခ်င္ဘူး။<br /><br />- ( ၄ ) -<br />တစ္ခါတုန္းက နားေလးတဲ႔ ကားဒရိုင္ဘာႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္၊ တစ္ေန႔မွာ အဲဒီထဲက<br />တစ္ေယာက္ရဲ႕ကားဟာ လမ္းေဘးမွာ ပ်က္ေနတယ္။ က်န္တဲ႔တစ္ေယာက္ရဲ႕ ကားေရာက္လာၿပီး<br />လွမ္းေမးတယ္။<br /><br />"ေဟ႔ေရာင္....ဘာလဲ၊ ဓါတ္ဆီကုန္သြားတာလား. . ."<br /><br />ဒီေတာ႔ ကားပ်က္ေနတဲ႔ တစ္ေယာက္က ျပန္ေျဖတယ္။<br /><br />"မဟုတ္ပါဘူးကြာ...ဓါတ္ဆီကုန္သြားလို႔ပါ"<br /><br />အဲဒီလိုျပန္ေျဖတာကိုၾကားတာနဲ႔ ကားေပၚက ဒရိုင္ဘာက စိတ္ေအးလက္ေအးျဖစ္သြားတဲ႔<br />မ်က္ႏွာနဲ႔<br /><br />"မသိပါဘူးကြာ၊ ငါက ဓါတ္ဆီကုန္သြားတာလားလို႔ "<br /><br />ဆိုၿပီး ဆက္ေမာင္းသြားေတာ႔တယ္။ ေဘးက လူေတြကေတာ႔ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ေပါ႔၊<br />သူတို႔ကေတာ႔ အဆင္ကုိေျပလို႔ပဲ. . .<br /><br />အဲဒီလိုပါပဲ. . .<br />ငါ႔တို႔ရဲ႕အားနည္းခ်က္ေတြ၊<br />ငါ႔တို႔ရဲ႕သိမ္ငယ္မႈေတြ၊<br />ငါတို႔ရဲ႕ ပ်က္ကြက္မႈ႕ေတြအတြက္<br />ငါတို႔ခ်င္းပဲ နားလည္ၾကမယ္<br />တျခားသူေတြ နားမလည္ရင္လည္း ရွိပါေစေတာ႔ကြာ။<br /><br />- ( ၅ ) -<br />တစ္ခါတုန္းကေတာ႔ "ခ်ာလီခ်က္ပလင္ အတု" ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခု လုပ္ၾကတယ္တဲ႔၊ ဒါကုိ<br />ေနာက္ခ်င္တဲ႔ ခ်ာလီခ်က္ပလင္ အစစ္က သြားၿပိဳင္တယ္။ အံ႔ၾသစရာေကာင္းတာက သူ<br />အဲဒီၿပိဳင္ပြဲမွာ ဒုတိယပဲ ရခဲ႔တယ္။ အမ်ားအျမင္ဆိုတာဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား သံႆယရွိစရာ<br />ေကာင္းလိုက္ပါလိမ္႔ . . . .<br /><br />အဲဒီလိုပါပဲ. . .<br />ကုိယ္တို႔ ခရီးစဥ္အတြက္<br />(တစ္ခါတစ္ရံမွာ....)<br />"ပတ္ဝန္းက်င္" ဆိုတာရဲ႕ အျမင္ကုိ<br />လစ္လ်ဴရႈၿပီး ေလ်ာက္ရလိမ္႔မယ္။<br /><br />- ( ၆ ) -<br />"ကြမ္တမ္မကၠင္းနစ္" ကုိ စတင္ေဖာ္ထုတ္ခဲ႔တဲ႔ ဂ်ာမန္ ရူပေဗဒပညာရွင္ မာ႔က္စ္ဘြန္း<br />ဟာ သူ႕ရဲ႕ေဒါက္တာဘြဲ႕ အတြက္ လူေတြ႕အစစ္ေဆးခံရတယ္။ ဒီေတာ႔ လူႀကီးေတြက ေမးတယ္၊<br />"ၾကယ္ေႂကြက်တာကို ျမင္တဲ႔အခါ ေမာင္ရင္ ဘာလုပ္သလဲ" ။ ဘြန္းက အဲဒီေမးခြန္းကို<br />ေအာက္ပါအတိုင္း ေျဖရမယ္လို႔ နားလည္ပါတယ္။<br /><br />"ကၽြန္ေတာ္ နာရီကုိ ၾကည့္လိုက္မယ္၊ အခ်ိန္ကုိ မွတ္မယ္၊ ဘယ္ၾကယ္နကၡတ္စုက<br />က်လာသလဲဆိုတာ ဆံုးျဖတ္မယ္၊ လႈပ္ရွားမႈ႕ရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္နဲ႔ အလင္းတန္းရဲ႕ အရွည္ကုိ<br />အကဲျဖတ္ၿပီး... အနီးစပ္ဆံုး လမ္းေၾကာင္းကုိ တြက္ခ်က္ပါမယ္"<br /><br />ဒါေပမယ္႔ သူ႔ရင္ထဲက ေျပာခ်င္ေနတဲ႔ ရိုုးရိုးသားသား စကားတစ္ခြန္းကိုပဲ<br />ေျဖလိုက္တယ္။<br /><br />"လိုခ်င္တာ တစ္ခုကို ဆုေတာင္းပါမယ္..."<br /><br />အဲဒီလိုပါပဲ. . .<br />ကုိယ္တို႔ေတြလည္း<br />(ရင္ထဲကလာတဲ႔ ....)<br />"ရိုးရိုးသားသား စကားတစ္ခြန္းကုိ" ေျပာျပဖို႔<br />ဝန္မေလးၾကစို႔လားကြယ္ . . . . ။<br /><br />[?][?][?][?][?]<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-7151663459638425019?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-70498915188915062762009-09-10T20:20:00.000+08:002009-09-10T20:23:02.401+08:00သူမ၏မ်က္စိေပၚတြင္ စည္းေႏွာင္ပိတ္ဖုံးထားသည့္ အ၀တ္ကုိ ဖယ္ရွားလုိက္ၿပီးေနာက္<br />လက္ထဲ၌ သူမဆုပ္ကုိင္ထားမိေသာ လက္ကုိင္ပု၀ါစကုိ ျမင္လုိက္ခ်ိန္တြင္ မျမ၀င္း၏<br />ႏႈတ္မွ အာေမဋိတ္စကားတခြန္း လႊတ္ကနဲ ထြက္သြားသည္။<br /><br />“ဟင္….ကုိကုိခ်စ္ လက္ကုိင္ပု၀ါပါလား”<br />*******************************************************<br />ဒါ႐ုိက္တာ ေရႊဒုံးဘီေအာင္ ႐ုိက္ကူးတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ “ဗုိလ္ေအာင္ဒင္”<br />႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားကုိ ၾကည့္ဘူးသူတုိင္း အထက္ပါ ဇာတ္၀င္ခန္းကေလးကုိ<br />သတိရၾကမယ္္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီ ဇာတ္၀င္ခန္းဟာ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အထြတ္အထိပ္လုိ႔လည္း<br />ေျပာလုိ႔ရႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />ဇာတ္လမ္းေက်ာ႐ုိးက သုံးပြင့္ဆုိင္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးတခု။ အဓိက ဇာတ္ေကာင္မ်ား<br />အနက္ တဦးမွာ နာမည္ေက်ာ္ စီအုိင္ဒီ ရဲအရာရွိ ဦးဘခ်စ္။ ေနာက္တဦးက<br />ဦးဘခ်စ္ႏွင့္ လက္ထပ္ေတာ့မည့္ ခ်စ္ဇနီးေလာင္း မိန္းမေခ်ာကေလး မျမ၀င္း။ ၿပီးေတာ့<br />ဓားျပေခါင္းေဆာင္ လူဆုိးဗုိလ္ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္။<br /><br />ရွစ္ေလးလုံးအေရးအခင္း (၁၉၈၈) ေနာက္ပုိင္းမွ လူ႔ေလာကသုိ႔ ေရာက္လာၾကကုန္ေသာ၊<br />ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ကဲ့သုိ႔ “မဆလ ေခတ္ေကာင္းႀကီး” ကုိ (ဤအသုံးအႏႈန္းအား<br />သေဘာမတူသူအေပါင္းတုိ႕ က်ေနာ့္အား မဆဲေရးဘဲ လက္ရွိေခတ္ေဆြးေခတ္ပ်က္ ႀကီးကုိသာ<br />ဆဲေရးၾကပါကုန္။ လူႀကီးေတြ ေျပာေျပာေနတဲ့ ကာလနာတုိက္တယ္ဆုိတာ အခု<br />နအဖေခတ္မ်ဳိးကုိ ဆုိလုိတာထင္ပ။) …အဲအဲ ေျပာရင္းနဲ႕ စကားေတြ ေခ်ာ္ကုန္ၿပီ။ အဲသည္<br />ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လမ္းစဥ္ပါတီအုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ေခတ္ႀကီးကုိ ကံဆုိးမုိးေမွာင္က်စြာ<br />မသိမီလုိက္ၾက ကုန္ေသာ လူငယ္လူရြယ္၊ လူမမယ္တုိ႔ နားလည္စိမ့္ေသာငွာ အကၽြႏု္ပ္<br />လူလတ္ပုိင္းအရြယ္ ႐ႈစဖြယ္အဆင္းႏွင့္ ျပည့္စုံေသာ ကုိေပါမွ ဇာတ္လမ္းေက်ာ႐ုိးကုိ<br />အႏွစ္ခ်ဳပ္ေျပာျပပါအ့ံ။ ကၽြႏု္ပ္ထက္ ႀကီးရင့္ကုန္ၾကေသာ (အသက္အရြယ္ကုိသာ<br />ဆုိလုိပါေၾကာင္း) အန္တီတုိ႔၊ မမတုိ႔၊ ေဒၚေဒၚတုိ႔၊ ဦးဦးတုိ႔၊ ကုိကုိတုိ႔<br />အေနျဖင့္ အဆုိပါ အႏွစ္ခ်ဳပ္အပုိင္းအား ေက်ာ္လွန္ေဒထ လုပ္လုိက လုပ္ၾကပါကုန္။<br />ဇာတ္လမ္းမွာ ခင္ေမာင္ရင္တုိ႔ ေမေမ၀င္းတုိ႔ (မဆလ မတုိင္ခင္)ေခတ္မ်ားဆီက<br />ေခတ္ေဟာင္းကားျဖစ္ၿပီး မဆလ ေခတ္ လူျဖစ္ၾကေသာ က်ေနာ္တုိ႔တေတြ<br />ၾကည့္ခြင့္ရခဲ့ေသးေၾကာင္းဆုိလုိျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။<br /><br />ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ဆုိေသာ အႏွီဇာတ္ေကာင္သည္ နဂုိက ဓားျပမဟုတ္။ ေမြးရာပါ ဓားျပမဟုတ္ဟု<br />ေျပာခ်င္သည္မဟုတ္။ မူလက လူ႐ုိးလူေကာင္းဟု ဆုိလုိျခင္း။ သူ႔အဆုိအရ ျပည္ၿမဳိ႕က<br />စက္သူေဌးဦးသင္းက သူ႔လယ္ေတြ၊ ေျမေတြ၊ စာခ်ဳပ္ေတြကုိ မတရားသိမ္းသြားျဖင့္<br />စီးပြားပ်က္သြားကာ တေန႔တြင္ ရန္ကုန္သုိ႔ အဆင္း လမ္းခရီးတြင္ ပင္ပင္းတုိးေသာ<br />ဦးသင္းကုိ မေတာ္တဆ သတ္မိသြားသည္။ အဲသည္ကစလုိ႔ တပည့္ျဖစ္သူ သုခ၏<br />ေျမႇာက္ထုိးပင့္ေကာ္လုပ္မႈကုိ နားေယာင္ျခင္းျဖင့္ ဓားျပအျဖစ္ကုိ<br />ေရာက္ရွိသြားသူ။ တကတဲ…သူ႔အျပစ္ကုိ တျပားသားမွ မပါဘူး။ အသတ္ခံရသူ ဦးသင္းရဲ႕<br />ေျခာက္လုံးျပဴးကုိ ရသြားတဲ့ အခ်က္ကလည္း ဓားျပျဖစ္ဘုိ႔ အေထာက္အကူျပဳလုိက္သြားတဲ့<br />အခ်က္တခ်က္ပါဘဲ။ အဲအဲ…ဓားျပျဖစ္သြားေပမယ့္ သူ႔ပင္ကုိယ္က သနားၾကင္နာတတ္တယ္။<br />ကတိတည္တယ္ ဆုိကုိးဗ်။<br /><br />သူ႔ဘ၀မွာ ပထဦးဆုံးအႀကိမ္ ဓားျပတုိက္တာကလည္း ျပည္ၿမဳိ႕က မျမ၀င္းတုိ႔ သားအမိ<br />(မျမ၀င္းနဲ႔ မျမ၀င္းအေမ) အားကုိးရာမဲ့ မိန္းမသားႏွစ္ဦးတည္းေနတဲ့အိမ္ကုိ<br />၀င္ၿပီး ဓားျပတုိက္တာ။ အဘြားႀကီးက အမ်ဳိးမ်ဳိးေတာင္းပန္၊ သမီးျဖစ္သူ<br />မျမ၀င္းကလည္း ႐ုပ္ကေလးကလွျပန္ဆုိေတာ့ အဲဒီ သနားၾကင္နာတတ္႐ုံမက<br />ႏွာဘူးလည္းက်တတ္ဟန္တူတဲ့ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဟာ တန္ဘုိးႀကီးတဲ့<br />ေရႊေငြလက္၀တ္ရတနာမွန္သမွ် ဘာမွမယူေတာ့ဘဲ ေနာက္ဆုံးမွာ ရန္ကုန္သြားဘုိ႔<br />လမ္းစရိတ္ေငြတဆယ္ကုိသာ ေတာင္းယူသြားေတာ့သတဲ့။ မုိက္လုိက္တဲ့ ကုိယ့္လူႏွယ္။<br />မ..ဘက္လုိက္ေတာ့ မုိက္ဘက္ပါ ဆုိတာ ဒါမ်ဳိးဘဲ ျဖစ္မယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားထဲမွာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ေနရာက သ႐ုပ္ေဆာင္တာ အဲသည္ေခတ္က<br />ပ်ဳိတုိင္းႀကိဳက္တဲ့ မင္းသားေခ်ာ ခင္ေမာင္ရင္။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ဓားျပကေနၿပီး<br />ဟီး႐ုိးဇာတ္ေကာင္ႀကီး ျဖစ္သြားလုိက္တာမ်ားဗ်ာ။ “မဲ့ၿပဳံးေလး ၿပဳံးလုိက္တာ<br />စြဲေလာက္တဲ့ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္”၊ “ေရႊမ်က္မွန္ ကုိလူေခ်ာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္”၊ “ဥပေဒနဲ႔<br />ေလာင္းကစားတဲ့ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္” စသျဖင့္ ၀ိေသသထူးေတြနဲ႔ ပရိသတ္ အစြဲႀကီး<br />စြဲၾကတာေပါ႔။ အုိ….မဆီမဆုိင္….လူပုံ ျဖဴသြဲ႔သြဲ႕ နဲ႔ ကႏြဲ႕ကလ်<br />လမ္းေလွ်ာက္တတ္တဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ အေခ်ာစားကေလးကုိေတာင္<br />ေျပးသတိရမိလုိက္ေသးေတာ့။<br /><span id="fullpost"><br />အဲဂလုိနဲ႔ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဂုိဏ္းက တစတစ ႀကီးထြားလာၿပီး<br />ရန္ကုန္ၿမဳိ႕လယ္ေခါင္ မဂုိလမ္းတုိ႔ ဘာတုိ႔မွာေတာင္ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္<br />ဓားျပတုိက္တဲ့ အထိ အတင့္ရဲလာတယ္္။ သတင္းစာေတြကလည္း ပုလိပ္ေတြ အစြမ္းအစ<br />မရွိပုံကုိ ေ၀ဖန္ၾကတာေပါ႔။ ေၾသာ္..ဒါလား။ အဲဒီေခတ္က<br />သတင္းစာလြတ္လပ္ခြင့္ရွိတယ္ကြဲ႕။ ေမာင္မင္းတုိ႔ ေခတ္နဲ႔ မတူဘူး။<br />ၾကားလား…ကေလးေတြ၊ အတြန္႔တက္မယ္ မႀကံနဲ႔။<br /><br />သတင္းစာေတြက အမ်ဳိးမ်ဳိး ေအာ္လာေတာ့ ေနာက္ဆုံးမွာ ပုလိပ္မင္းႀကီးချမာ<br />မေနသာေတာ့ဘဲ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ပုလိပ္စုံေထာက္္ ေမာင္ဘခ်စ္ကုိ<br />ခြင့္နဲ႕အနားယူေနရာက ရန္ကုန္ကုိ အျမန္ဆုံးျပန္ေခၚၿပီး တာ၀န္ေပးရတယ္။ (မွတ္ခ်က္။<br />။စုံေထာက္ဆုိတာက အမည္လွေသာ္လည္း ေျပာင္းျပန္လွန္ရင္ အဓိပၸါယ္ေကာင္းတဲ့<br />စကားလုံးမဟုတ္။) အဲဒီအခ်ိန္က စုံေထာက္အရာရွိ ေမာင္ဘခ်စ္က ျပည္ၿမဳိ႕က<br />ေရႊဆံေတာ္ဘုရားႀကီးမွာ သူ႕ခ်စ္သူ မျမ၀င္းကေလးနဲ႔<br />ႏွစ္ကုိယ္သစၥာထားေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ႔။<br /><br />ဦးဘခ်စ္ချမာလည္း ရန္ကုန္ကုိ အေရးေပၚ ျပန္လာၿပီး လုိက္လံစုံစမ္းေတာ့<br />ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ ဆုိတဲ့ ငနဲဟာ အဲသည္ေခတ္က လူကုံတန္အသုိင္းအ၀ုိင္းမွာ<br />အရမ္း၀င္ဆန္႔တယ္။ ပါတီႀကီးေတြ အႀကီးအက်ယ္ေပး။ ကလပ္ေတြဘာေတြမွာ<br />ေလာင္းကစားၾကျပန္ၿပီဆုိရင္လည္း အႀကီးအက်ယ္ ေငြအ႐ႈံးခံႏုိင္တယ္။ လုံး၀ မမႈဘူး။<br />အလုပ္ကလည္း မယ္မယ္ရရမရွိ၊ မိဘမ်ဳိး႐ုိးက ခ်မ္းသာလွတာမဟုတ္ေၾကာင္းသိလာရတဲ့အခါမွာ<br />ပုလိပ္မ်က္စိနဲ႔ မသကၤာစရာ ျဖစ္လာေတာ့တာေပါ႔ခင္ဗ်ာ။ တကယ္ဆုိရင္ ဒီဘက္ေခတ္မွာ<br />ဦးေတဇတုိ႔လုိ ကိုယ့္ဒူးကုိယ္ခၽြန္နဲ႔ ႀကီးပြားလာမ်ဳိးဆုိရင္ေတာ့ ဘာ<br />မသကၤာစရာရွိသလဲေပါ႔။ ဟုတ္ဘူးလား။<br /><br />ဒီေတာ့ ဦးဘခ်စ္တုိ႔က ေနာက္ေယာင္ခံ ေစာင့္ၾကည့္ေနတုန္းမွာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ရဲ႕<br />တပည့္ တေယာက္ အမွားလုပ္တယ္။ နာမည္က ရာမ တဲ့။ သူက ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိ သိပ္ၾကည္တဲ့<br />ပုဂၢဳိလ္မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ဘာသာသူ သပ္သပ္ တစင္ေထာင္ခ်င္ေနတဲ့သူ။ အဲဒီ ရာမက<br />ဓားျပတုိက္ရင္း ဗုိလ္ေအာင္ဒင္အတန္တန္မွာထားတဲ့ ၾကားက ေသနတ္ကုိ ထုတ္သုံးမိလုိ႔<br />လူသတ္မႈျဖစ္တယ္။ သတင္းၾကားေတာ့ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က ရာမ ပုန္းေနတဲ့ေနရာကုိ<br />လုိက္သြားတယ္။ အဲသည္မွာ ေနာက္တႀကိမ္ ေသနတ္ပစ္မႈထပ္ျဖစ္ၿပီး ရာမလက္ခ်က္နဲ႔<br />ရာမရဲ႕ဇနီး သိန္းရင္ ေသသြားျပန္တယ္။ ေသမွာေပါ႔။ ပစ္မယ္မွန္းသိသိနဲ႔<br />ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က သိန္းရင္ကုိ ေရွ႕ကထားၿပီး ရာမပုန္းေနတဲ့ အခန္းထဲကုိ<br />၀င္လုိက္တာကုိး။ အဲသည္အခ်ိန္မွာဘဲ ေနာက္ေယာင္ခံလုိက္လာတဲ့ ဦးဘခ်စ္တုိ႔ ရဲေတြ<br />ေရာက္လာၿပီး အားလုံးကုိ လက္ရဖမ္းတယ္။ ရာမက ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိ အစကတည္းက<br />မုန္းေနသူပီပီ အကုန္ေဖာ္တယ္။ ေဖာ္တယ္ဆုိလုိ႔ တလြဲမေတြးၾကနဲ႔။ ပုလိပ္ကုိ<br />ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဟာ သူတုိ႔ ေခါင္းေဆာင္ ဓားျပေခါင္းေဆာင္ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဘဲလုိ႔<br />ထုတ္ေျပာတာကုိ ေျပာတာ။<br /><br />ဦးဘခ်စ္က ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိ ဒီမတုိင္မီကတည္းက ရင္းႏွီးၾကသူေတြ ျဖစ္တာလည္း<br />ပါမယ္။ ေနာက္ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က လူကုံထံအသုိင္းအ၀ုိင္းမွာ ၀င္ဆန္႔သူဆုိေတာ့<br />သူ႔အေနနဲ႔ သက္ေသမခုိင္မာေသးတဲ့ အမႈတခုမွာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိ ရဲစခန္းမွာ<br />ခ်က္ခ်င္းဖမ္းမခ်ဳပ္ႏုိင္ ေသးတာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။<br />မ်က္ႏွာႀကီးတရားခံဆုိေတာ့ သူ႕အိမ္မွာဘဲ ရာဇ၀တ္အုပ္ကေလးအေစာင့္ အေရွာက္နဲ႔<br />ခဏေခၚၿပီး ရဲစစ္ခ်က္ယူဘုိ႔ ႀကဳိးစားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရဲစခန္းမွာ မထားဘဲ သူ႔အိမ္မွာ<br />ေခၚထားလုိက္တဲ့အခ်က္ကေတာ့ ဦးဘခ်စ္ ေတာ္ေတာ္ေရွာ္တယ္ ဆုိရမယ္။<br /><br />ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က ေျပာတာကေတာ့ “က်ဳပ္တပည့္ ရာမက က်ဳပ္ကုိမုန္းလုိ႔ေျပာတာနဲ႔<br />က်ဳပ္က ဓားျပဗုိလ္ျဖစ္ရေရာတဲ့လား။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ပုလိပ္မွာ ဘာသက္ေသမွ<br />မယ္မယ္ရရမရွိဘူး။ ဒီေတာ့ က်ဳပ္အေနနဲ႔ကေတာ့ ၀တ္လုံငွားၿပီး ထြက္ေပါက္ရွာမယ္ေလ။<br />ဒါဘဲ” တဲ့။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ဆီက သိမ္းဆည္းရမိထားတဲ့ ျပည္ၿမဳိ႕က စက္သူေဌးဦးသင္းရဲ႕<br />ေျခာက္လုံးျပဴးကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေတာ့ ဦးဘခ်စ္က ဆက္လက္ေမးျမန္းစရာေတြ<br />ရွိေနေသးသေပါ႔။<br /><br />တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ အဲဒီအခ်ိန္က မျမ၀င္းတုိ႔ သားအမိကလည္း ရန္ကုန္ကို<br />ဘုရားဖူးလာရင္း ဦးဘခ်စ္အိမ္မွာ တည္းေနတဲ့အခ်ိန္။ ဦးဘခ်စ္က ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဆီက<br />စစ္ခ်က္ယူစကား ေျပာတုန္း ဦးဘခ်စ္ကုိ သူ႕အထက္လူႀကီး (ရဲမင္းႀကီး)ကလွမ္းေခၚလုိ႔<br />ဦးဘခ်စ္ ခ်က္ခ်င္း သြားရတယ္။ သြားကာနီးမွာ “ဦးေအာင္ဒင္၊<br />လူႀကီးလူေကာင္းတေယာက္လုိ ေနရစ္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္ယူဆပါတယ္” လုိ႔ ေျပာၿပီး<br />ရာဇ၀တ္အုပ္ကေလးတေယက္ရဲ႕ ေစာင့္ေရွာက္မႈနဲ႔ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိ သူ႔အိမ္မွာ<br />ခဏထားရစ္ခဲ့ရတယ္။<br /><br />အဲသည္တခ်ိန္လုံးမွာ မျမ၀င္းက ဧည့္ခန္းထဲမွာ စႏၵရားတီးဘုိ႔လုပ္ေနတုန္း စႏၵရားက<br />ကီးေၾကာင္ေနလုိ႔ အခက္ေတြ႕ေနတယ္။ ဦးဘခ်စ္ ထြက္မသြားခင္က ျပင္ေပးဘုိ႔<br />နားပူေတာ့လည္း သူျပန္လာမွ ျပင္ေပးမယ္ ေျပာသြားတယ္။ အဲဒီမွာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က<br />နည္းနည္းပါးပါး နားလည္ေတာ့ ၀င္ျပင္ေပးလုိက္တယ္။ မျမ၀င္းကလည္း ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိ<br />တီးတတ္ရင္ တလက္စတည္း သီခ်င္း တပုဒ္ေလာက္တီးျပပါဆုိေတာ့ နံေဘးက<br />ရာဇ၀တ္အုပ္ကေလးရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ ဂႏၶမာေတာင္ ဘြဲ႕ကုိ ဆုိတီး တီးျပရတယ္။<br />သီခ်င္းတ၀က္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ မျမ၀င္းနဲ႔ ရာဇ၀တ္အုပ္ကေလး ဂီတေရယဥ္ေၾကာမွာ<br />နစ္ေမ်ာေနတုန္း ႐ုတ္တရက္ ၀ုန္းကနဲ ထတည့္ၿပီး ရာဇ၀တ္အုပ္ငနဲကုိ လက္သီးစာေကၽြး၊<br />ႀကဳိးနဲ႔တုပ္၊ သူ႕တပည့္သုခကုိ လွမ္းေခၚ၊ ကားနဲ႔ ေစာင့္ခုိင္း။ မျမ၀င္းကုိပါ<br />ဓားစာခံေခၚၿပီး ကရင္ေတြေနတဲ့ ေတာင္ေပၚေဒသကုိ ကားတတန္၊ ဆင္တတန္<br />ထြက္ေျပးေတာ့တာဘဲ။ အမွန္ကေတာ့ ကားႏွစ္တန္ခြဲ၊ ဆင္သုံးတန္ေလာက္ဆုိရင္<br />ပုိမွန္မယ္။ စကားစပ္မိလုိ႔ ေျပာရရင္ ဘဘလီတုိ႔ ကၽြန္းႏုိင္ငံမွာ ဟုိတေလာက<br />အခ်ဳပ္စခန္းကေန လြတ္ေျပးတဲ့ မက္စ္ ဆီလာမက္ ကေတာ့ စႏၵယားတီးရင္းက ထြက္ေျပးတာေတာ့<br />ဟုတ္ဟန္မတူဘူး။ အိမ္သာတက္ရင္း ထြက္ေျပးရတာဆုိေတာ့။<br /><br />ေတာင္ေပၚစခန္းကုိ ေရာက္ေတာ့ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္တေယာက္ မျမ၀င္းရဲ႕ အမုန္းဒဏ္ကုိ ခံရ။<br />ဒါေပမယ့္ သိတယ္မုိ႕လား။ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္အဖုိ႔က်ေတာ့ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ဓားျမတုိက္က<br />တည္းက မျမ၀င္းကုိ တဖက္သတ္ စြဲလမ္းခဲ့တာေလ။ ဒီေတာ့ အခုလုိ<br />ျပန္ေတြ႕ရတဲ့အခ်ိန္မွာ… ရင္မွ အၾကင္နာ ညင္သာစြာဘဲ ႏုိးထလာျပန္ၿပီ…<br />ျဖစ္ကုန္ေတာ့တာေပါ႔။ မျမ၀င္းကေတာ့ ခါးခါးသီးသီးေပါ႔။ သူ႔မွာ လက္ထပ္ေတာ့မယ့္<br />ရည္းစားႀကီး ငုတ္တုတ္ ရွိတာမဟုတ္လား။<br /><br />တေန႔မွာ ထုံးစံအတုိင္း သုခရဲ႕ ေျမႇာက္ထုိးပင့္ေကာ္လုပ္မႈနဲ႔ မျမ၀င္းကုိ<br />အကဲစမ္းဘုိ႔ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က ႀကဳိးစားတယ္။ အဲသည္မွာ မျမ၀င္းက ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိ<br />အသင့္၀ွက္ထားတဲ့ ဓားနဲ႔ တြက္လုိက္တာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ အီတြန္႔ပြမ္္သြားတယ္။<br />ဒါေပမယ့္ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က လူဆုိးေပမယ့္ ၾကင္နာသနားတတ္တယ္ေလ။ အျပစ္မယူပါဘူး၊<br />ေဗြမယူပါဘူးေပါ႔ကြယ္။ မျမ၀င္းကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္လန္႔သြားပုံရတယ္။ အဲဒါနဲ႔<br />သူေတာ္ေကာင္းႀကီး ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က သူ႔တပည့္ သုခကုိ မွာတယ္။ မျမ၀င္းကုိ<br />ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပန္ပုိ႔ေပးလုိက္ပါေပါ႔။<br /><br />ဒါေပမယ့္ မျမ၀င္းက အဲသည္မွာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိ စၿပီး ဂ႐ုဏာသက္တယ္။<br />သူထုိးလုိက္တဲ့ ဓါးဒဏ္ရာ ေပ်ာက္ေတာ့မွ ျပန္ေတာ့မယ္ေပါ႔။ ျမ..အဲသည္ေလာက္အထိ<br />မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဖြဖြေလး ထုိးလုိက္တာပါ..ဘာညာေပါ႔။ အဲသလုိနဲ႔<br />အုိးခ်င္းထား၊ အုိးခ်င္းထိၿပီး သံေယာဥ္ဇဥ္ေတြျဖစ္ၾက။ ကေလးတုိ႔ေရ…ဒီေနရာမွာ<br />စကားျဖတ္ၿပီး ေျပာရရင္… သင္ခန္းစာက ကုိယ့္ကုိ မုန္းေနတဲ့ မိန္းမတေယာက္ရဲ႕<br />အခ်စ္ကုိ ရခ်င္ရင္ အဲဒီမိန္းမရဲ႕ ဓားနဲ႔ အထုိးခံဘုိ႔ အရင္ႀကိဳးစားရမကြဲ႕။<br />ၿပီးမွ ကုိယ္ကခြင့္လႊတ္ျပလုိက္။ ဘယ္မိန္းမမွ မခံႏုိင္ဘူး။ ေႂကြဆင္းသြားမယ္။<br />အဲ…အဲ…ဓားဒဏ္ရာနဲ႔ ကုိယ္က အရင္ ေႂကြမသြားဘုိ႔ေတာ့ လုိသေပါ႔ ကြယ္။<br />(ေဒါက္တာေန၀င္းေမာင္တုိ႔ ေျပာေျပာေနတဲ့ ကုိယ့္ဘက္က သေဘာထားႀကီးျပေရး<br />ဖီေလာ္ေဆာ္ဖီဆုိတာ ဒါမ်ဳိးေပါ႔ကြယ္။)<br /><br />မျမ၀င္းေလးချမာမွာ သူ႔အေမကုိလည္း ပူပန္၊ ကုိကုိခ်စ္ကုိလည္း သတိရ၊ ေဟာ အခု<br />ဗုိလ္ေအာင္ဒင္နဲ႔ကလည္း သံေယာဇဥ္ေတြ ျဖစ္ဆုိေတာ့ သူခံစားႏုိင္တာထက္<br />အမ်ားႀကီးပုိၿပီး ခံစားမႈေတြေပါင္းစုံအမ်ဳိးသားညီလာခံႀကီးက်င္းပလုိက္ေတာ့<br />ေနာက္ဆုံး ဗုန္းဗုန္းလဲက် နာမက်န္းျဖစ္ေတာ့တာေပါ႔။ အဲဒါနဲ႔ဘဲ ျပည္ၿမဳိ႕က<br />ေဒါက္တာစံသိန္းကုိ တဖက္လွည့္နဲ႔ ညႀကီးမင္းႀကီး လူနာပင့္ေခၚ။ ေပါင္းတည္မွာ<br />လူနာၾကည့္ဘုိ႔လုိ႔ ညာေျပာၿပီး ၿမဳိ႕နဲ႔ေ၀းလာေတာ့မွ မ်က္စိကုိ အ၀တ္စည္း။<br />ေတာင္ေပၚကုိ ဆင္နဲ႔ ပင့္ေခၚ။ မျမ၀င္းကုိနာမက်န္းျဖစ္တာကုိ ေဆးကုသခုိင္း။<br />လူနာေရာဂါေပ်ာက္မွ ေျခႂကြခ ရက္ရက္ေရာေရာ ေပးၿပီး ျပန္လႊတ္။ အျပန္မွာလည္း<br />မ်က္စိအ၀တ္စည္းေသးတယ္တဲ့။ အခုေခတ္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ေက်ာင္းသားေတြကုိ<br />ဖမ္းရင္ မ်က္စိကုိ အ၀တ္စည္းတာ ေရႊဒုံးဘီေအာင္ရဲ႕ ပေယာဂ မကင္းဘူး။<br /><br />ဦးဘခ်စ္တုိ႔ပုလိပ္အဖြဲ႕က ေဒါက္တာစံသိန္းရဲ႕ မွန္းဆထြက္ဆုိခ်က္အရ ျဖစ္ႏုိ္င္ေခ်<br />ရွိတဲ့ ေနရာေတြကုိ ေတာနင္းရွာ။ ေနာက္ဆုံးမေတာ့ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္တုိ႔ စခန္းနားလည္း<br />ေရာက္ေရာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင့္တပည့္ေတြ ၿခဳံခုိတုိက္ ဖမ္းဆီးတာကုိ ခံရၿပီး<br />က်ားေရွ႕ေမွာက္လ်က္လဲဆုိသလုိ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ရဲ႕ ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္ကုိ<br />ေရာက္လာခဲ့ရတယ္။<br /><br />သူ႔လက္ခုပ္ထဲက ေရဘ၀ေရာက္လာေပမယ့္ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က သူေတာ္ေကာင္းပီပီ<br />ဦးဘခ်စ္တုိ႔ကုိ အဆုံးမစီရင္ပါဘူး။ ဦးဘခ်စ္က လူသတ္မႈသက္ေသခံအျဖစ္ သိမ္းထားတဲ့<br />ျပည္ၿမဳိ႕က စက္သူေဌး ဦးသင္းရဲ႕ ေျခာက္လုံးျပဴးကုိဘဲ ျပန္ေတာင္းပါတယ္။<br />ေျခာက္လုံးျပဴးရရင္ ျပန္လႊတ္မယ္ေပါ႔။<br /><br />ဦးဘခ်စ္အေနနဲ႔ကေတာ့ Duty is duty ေပါ႔ေလ။ အလုပ္၀တၱရားကုိ ေဖာက္ဖ်က္ဘုိ႔<br />မျဖစ္ႏုိင္ဘူးေပါ႔။ ေနာက္ၿပီး သူ႔ကုိ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က သတ္လုိ႔ေသလုိက္ရတာကမွ<br />ေျဖသာပါဦးမယ္။ အခုလုိ သူ႔ခ်စ္သူ ဇနီးေလာင္း မျမ၀င္းနဲ႔ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္တုိ႔<br />တဦးနဲ႔ တဦး ေမတၱာမွ်ေနတာ ျမင္ရတာကကုိဘဲ ရည္စားလူလု ေရႊဥ..အဲေလ..အူႏုကၽြဲခတ္<br />ဆုိသလုိ ဦးဘခ်စ္ချမာ ပုိၿပီး အသည္းနာတာေပါ႔။ တကယ္ဆုိရင္ မျမ၀င္းနဲ႔ သူနဲ႔က<br />ျပည္ၿမဳိ႕ ေရႊဆံေတာ္ဘုရားႀကီးမွာ ေသြမပ်က္ဘုိ႔ သစၥာထားခဲ့ၾကတာမုိ႔လား။<br /><br />ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဘက္က ၾကည့္ျပန္ရင္လည္း သူက တကယ္ေတာ့ မျမ၀င္းကုိ အရင္ဆုံး<br />စေတြ႕ခဲ့သူ။ ခ်စ္ခဲ့သူ။ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ဓါးျပတုိက္တုန္းက အားကုိးရာမဲ့တဲ့<br />မိန္းမသားေတြ ဆုိၿပီးေတာ့ က်ဳပ္အေနနဲ႔ လမ္းစားရိတ္ေငြတဆယ္ဘဲ ယူခဲ့တယ္မုိ႔လား…<br />ဘာညာ သာရကာနဲ႔ ေခ်းေျခာက္ေရႏွဴးၿပီး မျမ၀င္းကုိ သူ႕ဘက္ပါေအာင္ ငိုျပ။<br />အခုေလာေလာဆယ္ မျမ၀င္းကလည္း သူ႕ကုိ ျပန္ခ်စ္ေနၿပီဆုိေတာ့ ဦးဘခ်စ္လက္ထဲ<br />ျပန္ထည့္လုိက္ဘုိ႔ဆုိတာက သေဘာထားႀကီးတဲ့လူေပမယ့္လည္း ထင္သေလာက္မလြယ္။<br />ဒါေၾကာင့္ေျပာတာ။ ေလာကႀကီးမွာ ကုိယ္မပုိင္တဲ့ သူမ်ားပစၥည္းကုိ<br />ကူညီခ်င္လုိ႔ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကယ္တင္ခ်င္လုိ႔ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ အတင္းအဓမၼ ၾကာရွည္သျဖင့္<br />လက္၀ယ္ထားရွိတာဟာ မေကာင္းဘူးကြဲ႕။ အခ်ိန္တန္လုိ႔ ပုိင္ရွင္က<br />ျပန္ေတာင္းတဲ့အခါက်မွ ဒါႀကီးကုိ ကိုယ္က သံေယာဇဥ္တြယ္ေနပါၿပီ။<br />ျပန္မေပးႏုိင္္ေတာ့ပါဘူးဆုိ…အရပ္ရပ္ ေနျပည္ေတာ္ ၾကားလုိ႔ဘယ္ေတာ္ပါေတာ့မလဲ။<br />ဟုတ္ဘူးလား။ ေနျပည္ေတာ္ဆုိလုိ႔ ၾကပ္ေျပးကုိ ေျပးမျမင္နဲ႔ဦး။ ဗမာဆုိ႐ုိးစကားကုိ<br />ဆုိ႐ုိး စကားလုိဘဲ ႐ုိး႐ုိးသားသားဖတ္ၾကပါ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ခက္တယ္ဗ်ာ။<br />ေျပာေျပာေနရတယ္။<br /><br />အဲသည္လုိ ဦးဘခ်စ္နဲ႔ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္တုိ႔ အသီးသီး အသက အသက မျမ၀င္းကုိ<br />ကုိယ့္ဘက္ယုိင္ေအာင္ အုိဘားမားနဲ႔ ကလင္တန္တုိ႔ မဲဆြယ္သလုိ အၿပဳိင္အဆုိင္<br />ေသြးေဆာင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တကယ္အၾကပ္႐ုိက္ေနရရွာသူကေလးကေတာ့ မျမ၀င္း။<br /><br />မျမ၀င္းဘက္က ၾကည့္ရင္ ဦးဘခ်စ္က သူ႕ခ်စ္ဦးသူ။ ဘုရားမွာ<br />ႏွစ္ကုိယ္တူေသြမပ်က္ဘုိ႔ သစၥာထားခဲ့သူ။ လက္ထပ္ေတာ့မယ့္သူ။ ဒီဇာတ္လမ္းမွာ<br />ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ ၀င္ဖ်က္လုိ႔ သူ႕မွာ ေလွနံႏွစ္ဖက္နင္းတဲ့ မိန္းမဘ၀ကုိ<br />ေရာက္ရတဲ့သူ။ ဒါေပမယ့္လည္း တဖက္ကၾကည့္ျပန္ေတာ့ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ကုိလည္း<br />လုံးလုံးႀကီး ပစ္ပစ္ခါခါျပဳလုိ႔မရ။ ေတာင္ေပၚစခန္းမွာ ေနခဲ့စဥ္ခဏ သံေယာဇဥ္ေတြက<br />ခ်ည္ေႏွာင္ခဲ့ရၿပီေလ။ ….အကုိႀကီးက ျမအေပၚမွာ ထားခဲ့တဲ့ ေစတနာေတြ၊ အၾကင္နာေတြ၊<br />အယုယေတြကုိ ေဟာဒီ မိျမက ဘယ္လုိလုပ္ လြယ္လြယ္ကူကူ ေမ့ေပ်ာက္လုိ႔<br />ရႏုိင္ေတာ့မလဲ…..။<br /><br />အဲသလုိနဲ႔ မေ၀ခြဲႏုိင္မႈေတြအၾကားမွာ မျမ၀င္းချမာ မ်က္ရည္လည္ရြဲနဲ႔<br />ငါးရံ႕ျပာလူးသလုိ ထြန္႔ထြန္႔လူးေအာင္ ခံစားေနရရွာသေပါ႔။ အဲသည္မွာတင္<br />အႀကံေကာင္းေပးမယ့္ (တတိယအုပ္စုလုိ) လူတေယာက္ ေပၚလာတယ္။ (ဆရာတင္ေမာင္သန္းကုိ<br />ေစာင္းေျမာင္း ေရးျခင္းမဟုတ္ပါ။) ဦးဘခ်စ္နဲ႔အတူပါလာတဲ့ ပုလိပ္အရာရွိတေယာက္ဘဲ။<br />သူ႕အလုိအရ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ေရာ၊ မျမ၀င္းေရာ၊ ဦးဘခ်စ္ေရာ ဘယ္သူမွ မမွားဘူး။<br />ကံၾကမၼာကကုိ သည္လုိဖန္တီးလာလုိ႔ သည္စခန္းဆုိက္တာ။ သည္ေတာ့ သည္ကိစၥမွာလည္း<br />ကံစီမံရာဘဲ။ ကံၾကမၼာကုိဘဲ ဆုံးျဖတ္ခုိင္းမယ္။<br /><br />“ဦးေအာင္ဒင္ကလည္း လက္ကုိင္ပု၀ါ တထည္ေပးပါ။ ဆရာဦးဘခ်စ္ကလည္း လက္ကုိင္ပု၀ါ<br />တထည္ေပးပါ။ ဒီလက္ကုိင္ပု၀ါႏွစ္ထည္ကုိ သည္ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ ခ်ထားမယ္။ ေဟာဒီက<br />ငါ့တူမႀကီးကုိေတာ့ မ်က္စိကုိ အ၀တ္စည္းရမကဲြ႕။ ဦးက ဆြဲဆုိတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါ႔တူမက<br />ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ ခ်ထားတဲ့ လက္ကုိင္ပု၀ါႏွစ္ထည္ကုိ ဆြဲရမယ္။ စၿပီး လက္ထဲကုိ<br />ဆြဲမိတဲ့ လက္ကုိင္ပု၀ါ ပုိင္ရွင္ဟာ ငါ႔တူမႀကီးရဲ႕ ဖူးစာရွင္ေပါ႔ကြယ္။” ……လုိ႔<br />အခါေတာ္ေပး ဆရာႀကီးက အႀကံေကာင္းေပးတယ္။ မပုိင္လား။ တတိယအုပ္စုမွန္ရင္<br />ဥာဏ္ပညာနဲ႔ ျပည့္စုံတယ္မွတ္။<br /><br />ဦးဘခ်စ္ေရာ၊ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ေရာ၊ က်န္တဲ့လူေတြအားလုံးက ဒီအစီအစဥ္ကုိ<br />သေဘာတူၾကတယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ မျမ၀င္းမွာ ပူပန္ေနတာ တခ်က္ရွိတယ္။ “ကုိကုိခ်စ္ သေဘာတူႏုိင္မွ<br />တူတယ္ေျပာေနာ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ျမ ကုိေလ သစၥာမရွိတဲ့ မိန္းမရယ္လုိ႔ စိတ္နဲ႔ေတာင္<br />မျပစ္မွားရဘူးေနာ္”<br /><br />“ကုိကုိခ်စ္ သေဘာတူပါတယ္ ျမ ရယ္”<br /><br />ဒုိင္လူႀကီး တတိယအုပ္စုသမားမွာလည္း ေျပာစရာ နည္းနည္းက်န္ေသးတယ္။ “….ဒီကိစၥမွာ<br />တေယာက္ေယာက္က ႐ႈံးနိမ့္သြားခဲ့ရင္ မင္းမွာသစၥာ လူမွာကတိ ဆုိတဲ့အတုိင္း….. ”<br /><br />ဟာ….ဒီလူ ဒီေလာက္ေျပာေနတာကုိ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ အားႀကီး စိတ္ဆုိးတယ္။ သူ႔ကုိ<br />ေစာ္ကားတယ္လုိ႔ ယူဆတယ္။<br /><br />“ဘာလဲ….ခင္ဗ်ားက က်ဳပ္ကုိ ရည္စူးၿပီး ေျပာေနတာလား။ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဟာ ဓားျပဗုိလ္<br />လူဆုိးဗုိလ္ ဆုိေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ထက္ အမ်ားႀကီး သစၥာရွိတယ္။<br />ဒီမွာ….က်ဳပ္႐ႈံးရင္ ၿပဳံးေနလုိက္မယ္။ က်ဳပ္ႏုိင္ရင္သာ ခင္ဗ်ားတုိ႔<br />မ်က္ႏွာတခ်က္မပ်က္ၾကနဲ႔။ အားလုံး ဒုကၡေရာက္သြားမယ္” တဲ့။<br /><br />အဲသည္လုိနဲ႔ မျမ၀င္းတေယာက္ မ်က္ႏွာကုိ အ၀တ္စည္း။ အခါေပးဆရာႀကီးက လက္ကုိင္ပု၀ါ<br />ႏွစ္ထည္ကုိ ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ အသာခ်။ မျမ၀င္းဟာ ရင္တမမနဲ႔ အသက္ကုိ ေအာင့္ၿပီး<br />ပု၀ါစကုိ ဆြဲလုိက္တယ္။<br /><br />“ဟင္…..ကိုကုိခ်စ္ လက္ကုိင္ပု၀ါပါလား….”<br />********************************************************<br /><br />႐ုပ္ရွင္ထဲမွာေတာ့ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဟာ ကတိအတုိင္း သူ႐ႈံးတဲ့အခါမွာ<br />ၿပဳံးေနလုိက္တယ္။ သူတပည့္ေတြကုိ ညႊန္ၾကားတယ္။ ဦးဘခ်စ္တုိ႔ မျမ၀င္းတုိ႔ကုိ<br />ေနမ၀င္ခင္ ဆင္နဲ႔ ျပန္ပုိ႔ေပးဘုိ႔ကုိေပါ႔။ သူကုိယ္တုိင္ကေတာ့ အသည္းကြဲၿပီး<br />က်န္ရစ္ခဲ့တာေပါ႔။<br /><br />ဒီဇာတ္ကားကုိ ၾကည့္ေတာ့ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဟာ လူဆုိးဗုိလ္၊ ခုိးဆုိး၊ လုယက္၊<br />ဓါးျပတုိက္ မေကာင္းမႈေတြ က်ဴးလြန္ခဲ့ေပမယ့္ ေပးထားတဲ့ ကတိကုိေတာ့<br />တည္တာေတြ႕ရတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာ သူ႕ကတိအတုိင္း ဦးဘခ်စ္တုိ႔ မျမ၀င္းတုိ႔ကုိ<br />ျပန္လႊတ္လုိက္တာေတြ႕ရေတာ့ ေစာေစာပုိင္းက မဟုတ္တ႐ုတ္ ေလွ်ာက္လုပ္ခဲ့တဲ့<br />သူ႔အျပစ္ေတြကိုေတာင္ ခြင့္လႊတ္ခ်င္သလုိ လုိ ျဖစ္လာတယ္။ ပရိတ္သတ္ႀကီးမွာ သူ႕ကုိ<br />သနားစိတ္ေတာင္ ၀င္လုိက္မိေသးရဲ႕။ ဗမာေတြ ခြင့္လႊတ္တတ္ပုံမ်ား ေျပာျပပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ေတြးမိတယ္ေလ။<br /><br />လူဆုိးတုိင္းသာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္လုိ ကတိတည္တတ္မယ္ဆုိရင္ ေလာကႀကီးက<br />ေတာ္ေတာ္သာယာမယ္လုိ႔။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-7049891518891506276?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-71974953674685016032009-09-10T20:17:00.001+08:002009-09-10T20:19:58.128+08:00ျပာသိုလျပည့္ အေမေန ့<br />အတြက္ရယ္ဆိုျပီးေတာ့ေရးတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ဒီအေၾကာင္းအရာေလးကို<br />ေရးခ်င္ေနတာၾကာပါျပီ။အကိုးအကားေလးကို ရွာလို ့မရေသးလို ့ပါ။ အဲဒါေလးကို<br />တာရာမင္းေ၀လဲေရးခဲ့ဘူးပါတယ္။ သူေရးတာကို ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ေနာက္ အရမ္းကို<br />သေဘာက်ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဖတ္ထားတာလဲၾကာျပီဆိုေတာ့ သူ<br />့စာေတြလဲေမ့ကုန္ပါျပီ။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္စာနဲ<br />့ကိုယ္စကားနဲ့ကိုယ္ပဲေရးရေတာ့မွာေပါ့။<br />အျခားမဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္းသိၾကတဲ့ မူလတန္းသင္ရိုးပါ<br />ဆားတံုဆရာေတာ္ေရးသားထားတဲ့ ပညာမရွိေသာ သူေဌးသားအေၾကာင္းပါ။<br />ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဒီကဗ်ာေလးကိုသင္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္က ပညာမဲ့ျခင္းရဲ့<br />အျပစ္ကို အထိတ္တလန္ ့နဲ ့သိခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တာရာမင္းေ၀ရဲ့<br />အျမင္ကေလးကို သိသြားရတဲ့အခိ်န္မွာ..... (သို ့) ဘ၀ရဲ့ ဒုကၡေတြနဲ ့ၾကံဳေတြ<br />့ရတဲ့အခါမွာေတာ့...............<br /><span id="fullpost"><br />“ေရွးသေရာအခါ၊ ျပည္ဗာရာ၀ယ္<br />ကုေဋၾကြယ္သား၊ သူေဌးအားလွ်င္<br />သားတစ္ေယာက္ျဖစ္”<br />ဗာရာဏသီျပည္ၾကီးတြင္ ကုေဋေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာၾကြယ္၀ေသာ သူေဌးၾကီး ၌<br />တစ္ဦးတည္းေသာသားတစ္ေယာက္ရွိေလ၏ေပါ့ဗ်ာ။<br />“ခ်စ္၍တေစ၊ အိမ္မွာေန၍<br />စာေပမက်” တဲ ့<br />သူေဌးၾကီးက သူ ့သားကိုခ်စ္လို ့ အိမ္မွာပဲေနေစျပီး ပညာသင္မေပးခဲ့လို<br />့ကေလးခမ်ာ စာေပမတတ္ဆိုပါလား။ သနားစရာေကာင္းလိုက္တဲ့ကေလး။<br />“မိဘစုေတ့ ၊ ခႏၶာေရြ ့ေသာ္<br />အေရ့ွအေနာက္၊ ေတာင္ေျမာက္ဘယ္မွာ<br />မသိပါျငား၊ သူေဌးသားသည္”<br />ဒီလိုမိဘေတြအသက္ထင္ရွားရွိစဥ္က သားသမီးကိုခ်စ္လြန္းလို ့<br />ပညာသင္မခိုင္းရက္ခဲ့ေတာ ့မိဘေတြ မရွိတဲ့ေနာက္ သူေဌးသားခမ်ာ ေတာ္ေတာ္<br />အခက္အခဲေတြျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဘာဆိုဘာမွ မတတ္သိခဲ့ေတာ့ဘူးေလ။သူဘယ္ေလာက္<br />ဒုကၡပင္လယ္ေ၀ခဲ့ရမလဲ။<br />“သိုထားမတတ္၊ အရပ္ရပ္၌<br />အပ္ႏွံဥစၥာ၊ရွိသည့္ငွာကို<br />မ်ားစြာကြ်န္ေပါင္း၊ မေကာင္းခိုးသူ<br />ူယူ၍ေျပးေရွာင္”<br />ရက္စက္လိုက္တဲ့ေလာကၾကီး ။ မိဘေတြရွိစဥ္ေကာင္းစားစဥ္အခါတုန္္းက<br />ကိုယ့္လက္ေအာက္မွာ အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့ကြ်န္ေတြကအစ အားလံုး အားလံဳးဟာ<br />မိဘလဲမရွိ ပညာလဲမတတ္တဲ့ လူငယ္ေလးအေပၚကို နည္းနည္းေလးမွမေထာက္ထား။<br />ရွိသမွ်ဥစၥဓန အားလံဳးကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ လိမ္လည္လွည့္ျဖားျပီး<br />ယူူေဆာင္ထြက္ေျပးၾကသတဲ ့။ သူေဌးသားမွာ စားစရာမရွိေတာ့အေျခအေနကိုေတာင္<br />ေရာက္ခဲ့ရျပီ။<br />“အိမ္ကိုေရာင္းလ်က္၊ ေထာင္းေထာင္းေၾကကာ<br />ခြက္လက္စြဲကာ ေတာင္းစားပါလည္း”<br />သူ ့မွာစားစရာမရွိေတာ့ ရွိတဲ့အိမ္ကိ ုရသေလာက္နဲ ့ ေရာင္းတယ္။ လူေတြက ေတာ့<br />ေစ်းႏွိမ္ျပီး၀ယ္ၾကမွာပါ။ ေရာင္းလို ့ရတဲ ့ပိုက္ဆံေတြကုန္သြားလဲ<br />သူတပါးဆီက ခိုးမစားဘူး၊ လိမ္မစားဘူး။ သူရိုးရိုးသားသားပဲ ေတာင္းစားပါတယ္။<br />သူေဌးသားတစ္ေယာက္ ခြက္စြဲျပီးေတာင္းစားတာ နည္းတဲ ့သတ၊ၱိ နည္းတဲ<br />့မာနမဟုတ္ဘူးေနာ္။<br />“နင္သာလူမိုက္၊ ဒုစရိုက္ဟု<br />ရိုက္ပုတ္လိုက္ၾက၊ ရြာမွထြက္ေလ<br />ေတာမွာေသသည္၊ ေကာင္ေသလင္းတ<br />က်၏သတည္း”<br />သူ ့ဟာသူ ရိုးရိုးသားသားေတာင္းစားတဲ့သူတစ္ေယာက္ကို လူမိုက္လို ့ဆိုျပီး<br />ရိုက္လိုက္ပုတ္လုိက္ၾကနဲ ့ ရြာ ့အျပင္ဘက္ကိုေတာင္ ႏွင္ထုတ္လိုက္ၾကသတဲ ့။<br />မေပးခ်င္ မေကြ်းခ်င္ရင္ မေပးမေကြ်းနဲ ့ေပါ့ဗ်ာ။ ခုလို<br />ရိုက္ပုတ္ေမာင္းႏွင္လႊတ္တာမ်ိဳးေတာ ့တစ္ဆိ္တ္လြန္လြန္းပါတယ္။<br />သူေဌးသားခမ်ာ ေသတာေတာင္ လူခ်င္းတူတူမေသရ၊ ေတာထဲမွာေသျပီး<br />လင္းတက်ျပီးေသရသတဲ့။<br />ကဲ......... ဘယ္ေလာက္မ်ားရင္နာစရာေကာင္းတဲ့အျဖစ္လဲ။ မိဘေတြရဲ<br />့သားသမီးကိုမခ်စ္တတ္တဲ ့ကိစၥေလးတစ္ခုအတြက္ ဘာမွ တတ္သိနားလည္ျခင္းမရွိတဲ<br />့ကေလးတစ္ေယာက္ ဘ၀ပ်က္သြားခဲ့ရတယ္။<br />ကြ်န္ေတာ္တို ့ရြာဘက္က ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ေတာ္တဲ့ ဦးေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူ<br />ပညာမတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ ့ရဲ့ ကံ၊ ညဏ္၊ ၀ီ၇ိယေၾကာင့္ သူဟာ မႏၳေလးျမိဳ<br />့မွာ ကားဂိတ္ေတြ၊ အေ၀းေျပးကုန္တင္ကားေတြ ပိုင္ဆိုင္ျပီး ခ်မ္းသာလာတယ္။ သူ<br />့မွာသားႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ မႏၳေလးမွာေမြးျပီး မႏၳေလးမွာ ၾကီးျပင္းတဲ ့သူ<br />့သားႏွစ္ေယာက္ကို သူက ဘယ္လိုဆံုးမတုန္းဆိုေတာ့ “ပညာတတ္စရာမလိုပါဘူး၊<br />ပညာမတတ္လဲ ဘာမွမျဖစ္ဘူး၊ ငါေတာင္ ပညာမတတ္ဘဲ ခ်မ္းသာလာခဲ့တယ္္” တဲ<br />့။သူကေတာ့ရြာမွာၾကီးျပင္းခဲ့တာ။ ပ်က္စီးစရာလမ္းစဆိုတာ အလြန္ဆံုးရွိလွ<br />ရြာက ထန္းေတာနဲ ့အရက္၀ိုင္းေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူ ့သားႏွစ္ေယာက္ကေတာ့<br />ပ်က္စီးစရာေတြမ်ားျပားလွတဲ့ ျမိဳ ့ၾကီးျပၾကီးမွာ ၾကီးျပင္းရတာေလ။ အေဖကလဲ<br />ခ်မ္းသာေတာ့ သားႏွစ္ေယာက္ဟာ ၁၀တန္းေတာင္မေအာင္ရွာပါဘူး။<br />အရက္ေသာက္၊ဖဲရိုက္၊ မိန္းမေပြနဲ ့ေနာက္ဆံဳး<br />ဘိန္းရွုျပီးေသသြားၾကရရွာသဗ်ား။ သားတစ္ေယာက္ဟာဆိုရင္လဲအိမ္ေထာင္နဲ့<br />ဆိုေတာ့ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ ့သူ ့မိသားစု။ ဖခင္ရဲ့ အေတြ းအေခၚေလးတစ္ခ်က္က<br />အမ်ားၾကီးကို နစ္နာဆံုးရွဳံးသြားခဲ ့ရပါကလား။<br />လူငယ္ေတြဆိုတာ ငယ္စဥ္ကတည္းက မိဘနဲ ့ေနခဲ့ၾကရတာဆိုေတာ့ သူ ့ရဲ့<br />အျပဳအမူသူတို ့ရဲ့ စရိုက္ေတြဟာဆိုရင္ မိဘေတြနဲ ့တိုက္ရိုက္ပက္သက္ေနတာပါ။<br />ျပီးေတာ့ သူ ့ရဲ့ ဘ၀ေရွ ့ေရးဟာဆိုရင္ျဖင့္မိဘေတြရဲ့ လက္ထဲမွာရွိတာပါ။<br />တခ်ိဳ ့မိဘေတြရွိပါတယ္။ ေရွးအယူအဆၾကီးေတြမစြန္ ့နိုင္။ ေခတ္ကိုလဲ<br />အမီမလိုက္။ သားသမီးရဲ့ ပညာေရးကိုေတာင္ ပိတ္ပင္တဲ ့မိဘေတြရွိတယ္ဆိုရင္<br />ယံုနိုင္မလား။<br />ဒီေတာ့ကာ ျမန္မာနုိင္ငံမွာရွိတဲ ့မိဘေတြကို<br />သားသမီးကိုဘယ္လိုပံုသြင္းျပီးဘယ္လိုအေမြမိိ်ဳးေပးရမယ္ဆိုတဲ<br />့ပညာေပးေတြမ်ားမ်ားလုပ္ေပးဖို ့လိုပါတယ္။ သားသမီးကို<br />လိမၼာေရးတရားရွိေအာင္၊ ညဏ္စဥ္ပြင့္လင္းေအာင္ အေျခခံမ်ိဳးေစ<br />့ေကာင္းေတြခ်ေပးနိုင္မွ သားေကာင္းသမီးေကာင္းေတြ ေပၚထြန္းလာနို္င္မွာပါ။<br />သားေကာင္းသမီးေကာင္းေတြျဖစ္လာမွေတာ့ မိဘကိုေက်းဇဴးကိုသိျပီး<br />မိဘကိုျပဳစုလုပ္ေကြ်းဖို ့ဆိုတာကို သူတို ့ပညာနဲ ့သူတို ့<br />အလိုလိုတတ္သိနားလည္မွာပါ။ ဘာစာေပဘာစကားေတြနဲ ့မွ<br />လွဳ့ံေဆာ္ေပးစရာေတာင္လိုမယ္မထင္ပါဘူး။<br />ျမန္မာဗြီဒီယို ရုပ္ရွင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ၾကည့္တဲ ့အခါမွာ<br />မိသားစုတစ္စုကို ရိုက္ျပတယ္။ အဲဒီမွာ ပညာတတ္သားသမီးေတြၾကားထဲမွာ<br />ပညာမတတ္တဲ ့သားတစ္ေယာက္ကိုထည့္ရိုက္ထားတယ္။ သိၾကျပီးျဖစ္တဲ ့အတို္င္း။<br />အဲဒီတစ္ေယာက္ကမင္းသားေပါ့။ ဒီေတာ့ ဘာကိုရိုက္ျပလဲဆိုေတာ့<br />ပညာတတ္သားသမီးေတြရဲ့မိဘအေပၚမသိတတ္မွူ၊ယုတ္မာမိုက္ရိုင္းမွူ၊၊<br />ပညာမတတ္တဲ့သား( မင္းသား) ရဲ့ တတ္သိနားလည္မွူ။ ဒီေတာ့ ရိုးသားျပီး<br />အသိပညာနညး္ပါးတဲ ့ျမန္မာမိဘအမ်ားစုက ဘာကိုနာ းလည္တုန္းဆိုေတာ့ ပညာတတ္ရင္<br />မိုက္ရိုင္းတယ္တဲ ့။ ပညာမတတ္မွ လိမၼာေရးတရားရွိတယ္တဲ ့။ မယံုမရွိနဲ<br />့ေနာ္။ အဲဒါလက္ေတြ ့။<br />တစ္ခုရွိေသးတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ ့သားသမီးနဲ ့ဆင္းရဲတဲ ့သားသမီးနဲ<br />့ယွဥ္ရုိက္ျပတဲ ့အခါ၊ ဆင္းရဲသားေလးခမ်ာ မိဘကို ကူညီလုပ္ကိုင္ျပီး<br />ေက်ာင္းစာကိုၾကိဳးစားသတဲ ့။ ၁၀တန္းကိုလဲ ဂုဏ္ထူးေတြတသီၾကီးနဲ<br />့ေအာင္ျမင္သြားၾကတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ ့သားသမီးမ်ားခမ်ာမွာေတာ ့၁၀တန္းကို<br />တဘုန္းဘုန္းက်။ ကဲ....အဲလိုကိစၥမ်ိဳးၾကီးေတြဟာ<br />လက္ရွိျမန္မာနိုင္ငံရဲ့အေျခအေနနဲ ့ဘယ္လိုျဖစ္နိုင္ပါ့မလဲဗ်ာ။<br />ဒီလိုကားမ်ိဳးေတြ ရိုက္ျပမယ့္အစား<br />ပညာတတ္သားသမီးေတြရဲ့အေတြးအေခၚျမင့္မားမွူ ၊ လူေနမူ ့ဘ၀ျမင့္မားမူ၊<br />မိဘအေပၚနားလည္သိတတ္မွဴဒါေတြကိုရုိက္ျပပါလား၊ ျပီးေတာ့ ပညာမဲ ့ေတြရဲ့<br />မဆင္မျခင္မိုက္ရူးရဲဆန္မွူ၊ ေနာက္ဆံုးဘ၀အေမွာင္ထဲကို ေရာက္သြားမွူ ။<br />ဒါေတြကိုနားလည္ေအာင္ရိုက္ျပနိုင္ရင္ ျမန္မာျပည္မွာရွိတဲ<br />့မိဘေတြပညာေရးရ့ဲတန္ဖိုးကိုသိမယ္။ ကိုယ့္သားသမီးကို<br />ဘယ္လိုပံုစံသြင္းဆံုးမရမယ္၊<br />ဘယ္လိုမ်ိဳးလမ္းညြႏ္ျပဳစုပိ်ဳးေထာင္ရမယ္ဆိုတာနားလည္သြားၾကမွာပါ။<br />ဒီလိုသာဆိုရင္ မိဘေတြဟာ သားေကာင္းရတနာေလးေတြကို<br />အမ်ားအျပားေမြးထုတ္ေပးနိုင္မွာပါ။ ျမန္မာနိုင္ငံၾကီးအတြက္လဲ<br />တိုးတက္ရာတိုးတက္ေၾကာင္းေပါ့ဗ်ာ။<br />ကဲဗ်ာ.... ဒီေလာက္ဆိုရင္ကြ်န္ေတာ္ဘာေျပာခ်င္လဲဆိုတာ သိေလာက္ေရာေပါ့ဗ်ာ။<br />ေက်းဇဴးတင္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-7197495367468501603?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-1434556646365315712009-09-10T20:14:00.000+08:002009-09-10T20:17:31.216+08:00ေပါ႔ေပါ႔ေလးဖတ္ၿပီး ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားေစခ်င္တဲ့ စကားတခ်ဳိ႕ ရွိပါတယ္။<br />က်ေနာ္ကေတာ့ မျဖစ္စေလာက္ အၾကည့္နဲ႔ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ျမင္ၾကည့္တယ္။<br />ဖြဖြေလး သိလာေတာ့ ခပ္ျပင္းျပင္း သက္မခ်မိသြားတယ္။<br />တကယ္တမ္းေတာ့လည္း နည္းနည္း ေရးၿပီး မ်ားမ်ားေတြးရမယ့္ စာေတြပါ။<br />မလံုတလံု ေရးထားတဲ့ စာေၾကာင္းေတြကို ေစ့ေစ့ငွငွ ယူတတ္ပါေစလို႔ .....<br /><br />1. အရာတခ်ဳိ႕ကို ဆံုး႐ႈံးခဲ့ရေတာင္ သင္ခန္းစာကို လက္မလြတ္ပါေစနဲ႔။<br /><br />2. လူမွန္ ေနရာမွန္ မေရာက္ခင္ မေတြ႕ခ်င္၊ မျမင္ခ်င္၊ မဆက္ဆံခ်င္တဲ့ လူေတြနဲ႔<br />အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ ေတြ႕ရမွာပါ။ ဒါမွလည္း လူမွန္ေနရာမွန္ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ<br />အင္မတန္ ထူးကဲတဲ့ လက္ေဆာင္ပါလား ဆိုၿပီး တန္ဖုိး ထားတတ္မွာေပါ႔။<br /><br />3. ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြ၊ ေတာင့္တမႈေတြ၊<br />ရင္ခုန္မႈေတြ ဖယ္ထုတ္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ သူ႔ကို အမွတ္တရ<br />ရွိေနတုန္း၊ ဂ႐ုစိုက္မိေနတုန္း ဆုိတာ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒါ အခ်စ္ပါ။<br /><span id="fullpost"><br />4. ေပ်ာ္ရႊင္မႈ တံခါး ပိတ္သြားခဲ့ရင္ ေနာက္တံခါးတစ္ခ်ပ္ေတာ့<br />ထပ္ပြင့္လာဦးမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ အေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားမွာ ပိတ္သြားတဲ့<br />တံခါးကို က်ေနာ္တို႔ ေစ့ေစ့ၾကည့္ ေငးေမာေနၾကရင္း ေနာက္ထပ္ တံခါးေတြ<br />က်ေနာ္တို႔အတြက္ ပြင့္လာတာကို သတိမထားမိလိုက္ၾကဘူး။<br /><br />5. က်ေနာ္တို႔ဆီမွာ ဘာေတြ ရွိေနသလဲဆိုတာကို အဲဒီပစၥည္းေတြ ဆံုး႐ႈံးသြားမွ<br />က်ေနာ္တို႔ သိလိုက္ရတယ္။ အဲဒီလို ေနာက္ အမွန္တရား တစ္ခုက အရာတခ်ဳိ႕ဟာ<br />က်ေနာ္တို႔ဆီကို ေရာက္လာမွပဲ အရင္က လစ္ဟာခဲ့ပါလား ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။<br /><br />6. ဒီစကားတစ္ခြန္းကို ဒီလူတစ္ေယာက္ဆီက ေျပာတာေလး ၾကားခ်င္ေပမယ့္ သူ<br />ဘယ္တုန္းကမွ မေျပာခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစကားတစ္ခြန္းကိုပဲ တျခားတစ္ေယာက္က<br />သူတို႔ရဲ႕ ရင္ဘတ္ႀကီးနဲ႔ ေျပာလာခဲ့မယ္ဆိုရင္ မၾကားခ်င္ေယာင္ ေဆာင္သလို မသိသလို<br />မလုပ္လိုက္ပါနဲ႔။<br /><br />7. အျမင္အာ႐ံုေနာက္ မလိုက္ပါနဲ႔။ ဒါ အခ်ိန္ရဲ႕ လွည့္ျဖားမႈပါ။ ဥစၥာေနာက္လည္း<br />မလိုက္ေလနဲ႔။ ဒါ ကံၾကမၼာရဲ႕ လွည့္ျဖားမႈပါ။ သင့္ကို အျမဲ ျပံဳးေပ်ာ္ေစတဲ့ လူကပဲ<br />သင့္ရဲ႕ ဘဝကို အေမွာင္ခြင္းၿပီး အလင္းေဆာင္ႏိုင္မွာပါ။<br /><br />8. အိပ္မက္ကို ရဲရဲႀကီး မက္လိုက္ပါ။ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္<br />ျဖစ္လိုက္ပါ။ သြားခ်င္တဲ့ေနရာကို မေလွ်ာ့တမ္း သြားပါ။ သင္ဟာ ဘဝ တစ္ခုတည္း<br />ပိုင္ဆုိင္မွာေနာ္။ အရာအားလံုးကို လုပ္ဖို႔ အခြင့္အေရးဆိုတာ ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ<br />တစ္ခါတည္းပါ။<br /><br />9. သတိမျပဳမိတဲ့ စကားလံုးတစ္လံုးဟာ ျပႆနာကို မီးေမႊးႏိုင္ပါတယ္။<br />႐ိုင္းစိုင္းတဲ့ စကားလံုးတစ္လံုးဟာ ဘဝကို ပ်က္ဆီးေစႏိုင္တယ္။ အခ်က္က်က် ေျပာတဲ့<br />စကားလံုးတစ္လံုးဟာ ေသာကကို ျမင့္မားေစႏိုင္တယ္။ ခ်စ္စကားတစ္ခြန္းဟာ<br />အားျပည့္ေစႏိုင္သလို၊ ဆုေတာင္းတိုင္းလည္း ျပည့္သြားသလိုပါ။<br /><br />10. ေလာကမွာ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုး လူေတြအတြက္ အေကာင္းဆံုး ဆိုတဲ့ အရာတိုင္းကုိ<br />မလိုအပ္ပါဘူး။ သူတို႔ဟာ အရာအေတာ္မ်ားမ်ားကို ေနရာတက် သံုးတတ္႐ံုေလာက္ပါ။<br /><br />11. ငိုေႂကြးတဲ့ သူေတြ၊ နာက်င္တဲ့သူေတြ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ရွာေဖြခဲ့တဲ့သူေတြ<br />နဲ႔ ရဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ သူေတြအတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ အျမဲ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္<br />သူတို႔ရဲ႕ ရင္ဘတ္ကို ထိသြားေစတဲ့ လူေတြရဲ႕ အေရးပါမႈကို တကယ္တန္ဖိုးထားတတ္မွ<br />ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ ကိုယ္ထင္ျပမွာပါ။<br /><br />12. ေတာက္ပလာမယ့္ အနာဂတ္ဟာ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ထားႏိုင္တဲ့ အတိတ္ေပၚမွာပဲ<br />အေျခတည္ ေပၚေပါက္တယ္။ အတိတ္ရဲ႕ အမွားအယြင္းေတြ၊ နာက်ည္းမႈေတြကို<br />မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္သေရြ႕ ဘဝဟာ ေကာင္းလာစရာ မရွိဘူး။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-143455664636531571?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-82948299650947975582009-09-10T20:05:00.001+08:002009-09-10T20:13:59.828+08:00က်ေနာ္ မန္းကို ျပန္တဲ့ တစ္ေခါက္ကေပါ႔။ ေအာင္မဂၤလာကားကြင္းကို ညီက ကားနဲ႔<br />လိုက္ပို႔ေပးတယ္။ အခ်ိန္ေစာေနေသးလို႔ ႏွစ္ေယာက္သား အေအးဆုိင္ တစ္ဆိုင္မွာ<br />ထိုင္ရင္း စကားေျပာေနျဖစ္ၾကတယ္။ သူနဲ႔ စကားေျပာေနရင္း က်ေနာ္ စိတ္ဝင္စားေနတာ<br />သူ႔ရဲ႕ ေတာ္ကီ မဟုတ္ဘဲ သူ႔ ေနာက္ေက်ာ၊ က်ေနာ့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က<br />အျဖစ္အပ်က္ကေလး ျဖစ္ေနတယ္။ အထူးအဆန္းေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ သူတို႔ ဘာလုပ္ေနလဲ၊<br />ဘာလုပ္ဦးမလဲ၊ ဘယ္လိုမ်ား လုပ္မလဲလို႔ စိတ္ဝင္စားေနမိတယ္။ ေလးဘီးကားေလး<br />တစ္စီးေပၚကို လက္တြန္းလွည္း ဝုိင္းတင္ေနၾကတယ္။ တင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနၾကတာ<br />လူသံုးေယာက္။ အဆင္မေျပေတာ့ သူတို႔ ေခါင္းေျခာက္ေနၾကတယ္။ သိတဲ့ အတုိင္းပဲေလ။<br />ေလးဘီးကားက အမိုးနဲ႔ဆိုေတာ့ ခပ္ပုပု၊ အနံက ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္း။ တကယ္တန္း အရြယ္အစား<br />တိုင္းၾကည့္ရင္ေတာ့ ခုနေျပာတဲ့ လက္တြန္းလွည္းက သြင္းလို႔ကို ရပါတယ္။ နည္းနည္း<br />ေစာင္းသြင္းေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ အဆင္မေျပဘူး။ ဘယ္ေျပမလဲေလ လွည္းဦးမွာ ၇<br />ေပေလာက္ျမင့္တဲ့ ဝါးလံုးတစ္ေခ်ာင္း ေထာင္လ်က္ ခ်ည္ထားတယ္။ ႀကိဳးနဲ႔။ ဒီေတာ့<br />လွည္းက ကားထဲ သြင္းဖို႔ ဝါးလံုးနဲ႔တင္ တစ္ေနတာေပါ႔။<br /><br />သူတို႔ အဲဒီလုိ လုပ္ေနတာကို က်ေနာ္ ထိုင္ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ လွည္းကို ကားေပၚ<br />တင္ႏိုင္ဖို႔ ဘာဆက္လုပ္မလဲ ဆိုတာ က်ေနာ္ ေတြးၾကည့္လို႔ ရသြားပါၿပီ။<br />စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတာက သံုးေယာက္သား ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ၿပီး ေဆြးေႏြးေနၾကပံုပဲ။<br />က်ေနာ္ အသံမၾကားရေတာ့ ဘာေတြ ေျပာေနလဲ မသိ။ ၁၅ မိနစ္ၾကာ ျငင္းခုန္အၿပီးမွာ<br />သူတို႔ ျပတ္သားတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခု ရလိုက္ပံုပဲ။ လူတစ္ေယာက္ ထြက္သြားၿပီး<br />ျပန္လာေတာ့ ဂြေတြ ပလာယာေတြ ပါလာတယ္။ ေအာ္ ေအာ္ ... တိုင္က ေၾကးနန္းႀကဳိးနဲ႔<br />တုတ္ထားတာေနမယ္ေပါ႔။ က်ေနာ္ ညီနဲ႔ စကားဆက္ေျပာၿပီး မိနစ္ ၂၀ အၾကာ သူတို႔ကို<br />ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူတို႔ ကားေပၚ လွည္းတင္ဖို႔ အတင္းကို ႀကိဳးစားေနၾကၿပီ။<br />ဘယ္ရမလဲဗ်ာ။ သူတို႔ ဟိုဘက္ ဒီဘက္ လွည့္ၿပီး သြင္းၾကည့္ေနၾကတယ္။ က်ေနာ္<br />အံ့အားသင့္သြားတယ္။ ဘာလို႔ မရတာပါလိမ့္လို႔။ ေသခ်ာၾကည့္လိုက္မွ လွည္းထိပ္က<br />ဝါးလံုးက မားမားမတ္မတ္ ခပ္တန္းတန္း ရပ္ေနလ်က္။ ဒါဆို သူတို႔ ဘာလုပ္လိုက္တာလဲ<br />ဆိုတာ ေသခ်ာ စူးစမ္းလိုက္ေတာ့ ေအာင္မေလး မွတ္သားေလာက္တယ္ဗ်ာ။ သူတုိ႔က<br />လွည္းဘီးေလးလံုးကို ျဖဳတ္ပစ္လုိက္တာကိုး။ သူတို႔ ဘယ္လုိမ်ား ေတြးလိုက္မိလို႔လဲ<br />ဆိုတာကို က်ေနာ္ ၾကည့္ရင္း စဥ္းစားေနမိတယ္။ က်ေနာ့္ ညီကို ေျပာျပၿပီး ဝါးခနဲ<br />ထရယ္ပစ္လုိက္ၾကတယ္။ ေနာက္ၿပီး ညီက သူ ေက်ာင္းတက္စဥ္ ၾကားဖူးတဲ့ ပံုျပင္ေလး<br />တစ္ပုဒ္ကို ေျပာျပတယ္။ မွတ္သားေလာက္လို႔ က်ေနာ္ ျပန္ၿပီး ေဖာက္သည္<br />ခ်လိုက္ပါတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />သူတုိ႔ တစ္ရြာလံုးက သူတုိ႔ကိုယ္ သူတုိ႔ သိပ္အထင္ႀကီးၾကတာေပါ႔။ ေတြးတတ္<br />ေခၚတတ္တဲ့ ပညာရွင္ႀကီးေတြပဲလို႔လည္း အျမဲ ဂုဏ္ယူၿပီး ေျပာတတ္ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္<br />အဆိုးဆံုးက သူႀကီးနဲ႔ ရြာဦးေက်ာင္း ဘုန္းႀကီးေပါ႔။ တျခားရြာက လူေတြနဲ႔<br />စကားေျပာရင္ သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ လူေတာ္လူတတ္လို႔ ကင္းမြန္းတပ္ၿပီး အျမဲ<br />ေျပာေလ့ရွိတယ္ေလ။ သူတို႔ရဲ႕ အေတြးအေခၚ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းသလဲ ဆိုတာ<br />အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုသာ ၾကည့္ၾကည့္ေပေတာ့။<br /><br />ရြာမွာ ပဲႀကီးေလွာ္လည္ေရာင္းၿပီး အသက္ေမြးေနတဲ့ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။<br />သားေလးက ေျပးလႊား ကစားတဲ့အရြယ္ ဆုိေတာ့ အေမလုပ္သူက ပဲႀကီးေလွာ္<br />အေရာင္းထြက္တုိင္း ေခၚမသြားေတာ့ဘူး။ သူ႔ အိမ္နီးခ်င္း ကေလးေတြနဲ႔ ကစားပါေစ<br />ဆိုၿပီး အျမဲ ခ်န္ထားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမလုပ္သူ ေစ်းေရာင္းမထြက္ခင္ သားကို<br />မုန္႔စားဖုိ႔ ဆိုၿပီး ပဲႀကီးေလွာ္တစ္ဆုပ္ အျမဲ ေပးထားခဲ့တယ္။ သားကေတာ့<br />ပဲႀကီးေလွာ္ ဝါးရင္း ကစားရင္းေပါ႔။ ျပန္ေရာက္မွ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ထမင္းအတူ<br />စားၾကတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ အေမ ေစ်းေရာင္းထြက္ခါနီး သားကို လုိက္ရွာေတာ့ သားက<br />အျပင္မွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကစားေနၿပီ။ ပဲႀကီးေလွာ္ေပးဖို႔ သားကို<br />လိုက္ရွာေတာ့ ရြာဦးေက်ာင္းေအာက္မွာ တိုင္ဖက္ၿပီး ကစားေနေလရဲ႕။ ဒါနဲ႔<br />အေမလုပ္သူကလည္း ေဈးေရာင္းဖို႔ ေနျမင့္ေနၿပီဆိုေတာ့ တိုင္ဖက္ၿပီး ေဆာ့ေနတဲ့<br />သားကို ဒီအတုိင္း လက္ဝါးျဖန္႔ဆိုၿပီး ပဲႀကီးေလွာ္ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။<br />ကမန္းကတန္းပဲ ေဈးေရာင္း ထြက္သြားလိုက္တယ္။<br /><br />ေန႔ခင္း ထမင္းစားခ်ိန္ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႔သားကို မေတြ႕ဘူး။ ျပာျပာသလဲ<br />လုိက္ရွာေတာ့ ရြာဦးေက်ာင္းေအာက္မွာ ေအာ္ေနတာ ေတြ႕ရေတာ့တယ္။ အမယ္ေလးေလး<br />ဘာမ်ားျဖစ္လို႔ပါလိမ့္ေပါ႔။ ဝမ္းနည္းပက္လက္ ေအာ္ငိုေနတဲ့သားကို ျမင္ရေတာ့<br />အေမခမ်ာလည္း မ်က္ရည္ေတြ ဝဲၿပီး ဘာမ်ား ျဖစ္လဲေပါ႔ အတင္းကို ေမးေနရွာတယ္။ ကေလးက<br />အေမလည္းျမင္ေရာ ကီးကိုပစ္တင္ၿပီး အသားကုန္ ေအာ္ငိုေတာ့တာပဲ။ အေမခမ်ာ ေမးလို႔လဲ<br />မရေတာ့ ၾကံရာမရ "ကယ္ၾကပါဦးေတာ့၊ က်မသားေလး ဘာျဖစ္ေနလဲ မသိဘူး" လို႔<br />ေအာ္ေတာ့တာပဲ။ ဒါနဲ႔ ဆရာေတာ္ေကာ၊ တစ္ရြာလံုးပါ အေျပးလာၾကတာေပါ႔။ ကေလးကလည္း<br />ေအာ္တယ္။ သားေသရေတာ့မယ္ အေမ ဆိုၿပီး ေအာ္ငိုေတာ့ ပိုစိတ္ပူသြားတာေပါ႔။ ဒါနဲ႔<br />တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ဝိုင္းေမးၾကတယ္။ ကေလးခမ်ာ ျဖစ္ေနတာလည္း ၾကည့္ၾကည့္ပါဦး။<br />ေက်ာင္းေအာက္က တိုင္လံုးကို ဖက္လ်က္။ လက္ဖဝါး ႏွစ္ဖက္ကလည္း စုၿပီး<br />ပဲႀကီးေလွာ္ကိုင္ထားရေတာ့ သူ႔ခမ်ာ အိမ္ျပန္လို႔လည္း မရ။ ဗိုက္ဆာလာေတာ့လည္း<br />လက္ထဲက ပဲႀကီးေလွာ္က စားလို႔မရနဲ႔ သနားစရာ အလြန္ ေကာင္းတာပါလား။ အေမခမ်ာ<br />သူ႔သားအျဖစ္ကို ျမင္ၿပီး ငိုႀကီးခ်က္မနဲ႔ ကယ္ၾကပါဦး လို႔ အားလံုးကို လွည့္<br />ေတာင္းပန္ေနရွာတယ္။<br /><br />ဉာဏ္ႀကီးရွင္ ရြာသားတို႔ သူတုိ႔ရဲ႕ ပညာခန္း ဖြင့္ျပရေတာ့မယ္ ဆိုေတာ့<br />တျပံဳးျပံဳးေပါ႔။ အဲဒီမွာ လူတစ္ေယာက္က ထေျပာတယ္။<br />"ဘာေတြ အဲေလာက္စဥ္းစားေနတာလဲ။ ဘယ္ခက္တာ လိုက္လို႔ဗ်ာ။ ကေလးက တိုင္ကို လက္နဲ႔<br />ဖက္ထားလို႔ အိမ္ျပန္မရတာပဲ။ အသက္တစ္ေခ်ာင္း ကယ္ဖို႔ပဲဗ်ာ။ လက္တစ္ဖက္ေလာက္<br />ျဖတ္ပစ္လိုက္ေပါ႔။"<br />"မင္း ေျပာတာ အလုပ္ေတာ့ ျဖစ္တယ္ကြ။ ဒါေပမယ့္ အရင္းအႏွီးႀကီးတယ္။<br />ထပ္စဥ္းစားၾကပါဦးကြာ။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္တစ္ဖက္ဆိုတာ ဘာနဲ႔မွ ျပန္ဝယ္လို႔<br />မရဘူးကြ။" ရြာ့ မ်က္ႏွာဖံုး လူႀကီးတစ္ေယာက္ ဝင္ေျပာလိုက္ေတာ့ အားလံုး<br />စဥ္းစားခန္း ျပန္ဝင္ေနၾကတယ္။ တခဏမွာပဲ သူႀကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ အျပံဳးတစ္ခ်က္နဲ႔<br />ဝင္းခနဲ ျမင္လိုက္ရေတာ့ ေသခ်ာၿပီ သူ အၾကံေကာင္း ရသြားလို႔ေနမယ္။<br />"အင္း ... ဦးထြန္းေျပာတာ မွန္တယ္ဗ်။ လက္တစ္ဖက္ေလ။ တန္ဖိုးက ႀကီးပါဘိသနဲ႔။<br />ဒီလိုလုပ္ဗ်ာ။ ဘာျဖစ္လို႔ လက္ကို ျဖတ္မလဲ ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္း တိုင္လံုးကို<br />အထက္ေအာက္ ျဖတ္ၿပီး ကေလးကို ဆြဲထုတ္လို႔ ရတာပဲ မဟုတ္လား။" ဒါလည္း<br />အၾကံေကာင္းတစ္ခု။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းတုိင္ကို ျဖတ္မယ္ဆိုတဲ့ အသံ ၾကားလိုက္တာနဲ႔<br />မ်က္ႏွာ ရဲခနဲ ျဖစ္သြားတာက ေက်ာင္းထိုင္ ဆရာေတာ္။ အင္းေလ။ သူ႔ တိုင္ကိုမွ<br />သြားျဖတ္ရမယ္လို႔။ ရာရာစစ။ ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီး ပါရေလၿပီ။<br />"ဒကာႀကီးရယ္ ၾကည့္လည္း လုပ္ပါဦး။ တုိင္ကို ျဖတ္လိုက္မွေတာ့ ေက်ာင္းေဆာင္က<br />ၿပိဳေတာ့မေပါ႔ကြယ္။ သက္တမ္းကလည္း ၾကာၿပီဆိုေတာ့ ဒီေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတာ့<br />ခ်မ္းသာေပးပါဦး။ ေနာက္ၿပီး ျပန္ေဆာက္ဖို႔ ဆိုတာလည္း လက္တေလာ အေျခအေနအရ<br />ရြာအေနနဲ႔လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ဒီလိုလုပ္ပါလား။ သူငယ့္လက္လည္း မျဖတ္ရေအာင္၊<br />ေက်ာင္းတုိင္လည္း မျဖတ္ရေလေအာင္၊ ဦးဇင္းတို႔ ေက်ာင္းၾကမ္းျပင္ကို ခြာၿပီး<br />သူငယ္ကို တိုင္က ဆြဲထုတ္ၾကရင္ေကာကြာ။ ဒါဆို ဆြဲထုတ္ၿပီးရင္ ၾကမ္းျပန္<br />႐ိုက္လိုက္႐ံုပဲ။ အဲလိုဆို စရိတ္လည္း ပိုသက္သာတာေပါ႔။"<br /><br />ဒီအၾကံ မဆိုးဘူး။ တြက္ေျခကိုက္တယ္။ ကေလးလည္း မထိခိုက္ဘူး။ စရိတ္လည္း အမ်ားႀကီး<br />မကုန္ဘူးေပါ႔။ ဒါနဲ႔ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ ဆံုးျဖတ္ေတာ့မယ့္ ဆဲဆဲ ရြာထဲမွာ<br />အိမ္ေဆာက္ရင္ အျမဲ ပါတတ္တဲ့ ကာလသားေခါင္းတစ္ေယာက္ ဝင္ေျပာလာတယ္။<br />"အရွင္ဘုရား၊ အဆင္မေျပေလာက္ပါဘူးဘုရား။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ တပည့္ေတာ္တို႔<br />ၾကမ္းကို ခြာ႐ံုတင္ မကဘဲ အမိုးပါ ဖြင့္ရလိမ့္မယ္ ဘုရား။ အရွင္ဘုရားတို႔<br />ေက်ာင္းေဆာင္ရဲ႕ တုိင္လံုးေတြက ေရွးေရွးက ေဆာက္လုပ္ထားတာ ျဖစ္လုိ႔ ဟိုး<br />ေခါင္အထိ တစ္ဆက္တည္းေတြပါ ဘုရား"<br />ကာလသားေခါင္းရဲ႕ စကားကိုလည္း ၾကားလုိက္ေရာ တစ္အုပ္လံုး တိတ္ဆိတ္ၿပီး ဘာေျပာလို႔<br />ေျပာရမွန္းမသိ အၾကံကုန္လို႔ ေျခကုန္လက္ပန္းက်သလို ျဖစ္သြားၾကတယ္။ ဒီေတာ့ သူႀကီး<br />လုပ္သူက ဝင္ေျပာရၿပီ။<br />"ကဲ .. ကဲ .. ။ ဒီကိစၥက ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ အမ်ားႀကီး<br />ပတ္သက္ေနေတာ့ ငါတို႔တေတြ ပစၥလက္ခက္ ဆံုးျဖတ္လို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ ငါတို႔<br />လူႀကီးေတြ ေသခ်ာ တိုင္ပင္ၿပီး အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ဆံုးျဖတ္ရမယ္။ ငါတို႔<br />လူႀကီး ငါးေယာက္နဲ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး လုပ္ထားလိုက္မယ္။ အခု ဒီမွာ<br />တ႐ုန္း႐ုန္းနဲ႔ ျဖစ္ေနတာ မ်က္စိလည္း ေနာက္တယ္။ အလုပ္လည္း ပ်က္တယ္။ ကဲ မဆိုင္တဲ့<br />သူေတြ ျပန္ၾကေတာ့။ ေအာ္ ဒါနဲ႔ ကာလသား ၅ ေယာက္ေလာက္ ေနခဲ့။ လိုအပ္တာ လုပ္ရေအာင္။<br />ငါတို႔ရဲ႕ အဆင့္ျမင့္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ေတြ႕ခ်င္ရင္ ေနာက္ နာရီဝက္ေလာက္မွ<br />ျပန္လာၾကည့္ၾက။ ကဲ ကဲ ျပန္ၾကေတာ့" ဆိုၿပီး လူစု ခြဲခိုင္းလိုက္ေတာ့တယ္။<br /><br />သူတို႔ ေျခာက္ေယာက္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ၿပီး တကာလ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့<br />ျပံဳးစိျပံဳးစိနဲ႔ သမၼတ ဘုခ်္ အီရတ္ကို သိမ္းလိုက္ႏိုင္တဲ့ ႐ုပ္နဲ႔<br />ကာလသားေတြကို ေခၚၿပီး စတင္ လႈပ္ရွားခုိင္းေတာ့တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ အခု သူတို႔ရဲ႕<br />ဆံုးျဖတ္ခ်က္က အေတာ္ေလးကို ေကာင္းတယ္။ လက္တစ္ဖက္ ျဖတ္စရာ မလုိေတာ့ဘူး။<br />တုိင္တစ္လံုး ျဖဳတ္စရာ မလိုေတာ့ဘူး။ ၾကမ္းေတြ အမိုးေတြ ခြာစရာ မလိုေတာ့ဘူး။<br />စရိတ္လည္း မေထာင္းတဲ့ အျပင္ အႏၱရာယ္လည္း အကင္းဆံုးေပါ႔။ ကေလးအတြက္<br />အႏၱရာယ္ကင္းသလို ေက်ာင္းေဆာင္အတြက္လည္း ဆရာေတာ္ မ်က္ခံုး မလႈပ္ရေတာ့ဘူး။<br />ဉာဏ္ႀကီးရွင္ေတြရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္က တကယ္ကို ထိေရာက္ေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕<br />ရြာသမိုင္းအတြက္ သမိုင္းတင္ထုိက္သြားပါၿပီ။ ရြာသား ငါးေယာက္ကေတာ့ ေျမႀကီး<br />တူးေနေလရဲ႕။ တိုင္လံုး ပတ္ပတ္လည္ေပါ႔။ အၾကံကေတာ့ ေျမႀကီးတူးၿပီး<br />တိုင္လံုးေအာက္ကေန ကေလးကို ဆြဲထုတ္မယ္ ဆိုပဲဗ်။<br /><br />ဝဝဝဝဝဝဝဝ xxx ဝဝဝဝဝဝဝဝ<br /><br />စာဖတ္သူ ျပံဳးစိစိနဲ႔ ျဖစ္ေနၾကၿပီထင္တယ္။ အရယ္ မေစာနဲ႔ဦး။<br />ကိုယ့္ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး လုပ္ခဲ့သမွ် လုပ္ရပ္ေတြ ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ပါလား။<br />က်ေနာ္တို႔ ဖက္တြယ္ထားတဲ့ အရာေတြအတြက္ အိမ္ေတြ ၿဖိဳခဲ့ဖူးလား။ တိုင္ေတြ<br />လွဲခဲ့ေလသလား။ ကိုယ္ရပ္ေနတဲ့ ေျမႀကီးကိုေကာ တူးဆြမိဖူးလား။ ကိုယ့္လက္ကိုေကာ<br />ျဖတ္ပစ္ဖို႔အထိ ဆံုးျဖတ္မိၾကေသးလား။<br /><br />ေသခ်ာတာကေတာ့ ပဲႀကီးေလွာ္တစ္ဆုပ္အတြက္ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀၀ ေက်ာ္ၾကာ ေသြးေခၽြးနဲ႔<br />ေဆာက္ခဲ့တဲ့ အိမ္ႀကီးကို ကၽြန္းတိုင္ႀကီးေတြလည္း လွဲ၊ ေက်ာက္စီထားတဲ့<br />အမိုးေတြမွ မခ်န္၊ ကိုယ့္ကို ေထာက္ကန္ေပးထားတဲ့ ေျမႀကီးကို အားမနာလွ်ာမက်ဳိး<br />တူးဆြပစ္ေနတဲ့ လူတစ္စုေတာ့ ရွိသဗ်။ အဲ သူတို႔က သူႀကီးေတြေနာ္။ သြားမလုပ္နဲ႔<br />ႏွစ္လံုးျပဴးစာ မိမယ္။ ;P<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-8294829965094797558?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-21914968686180125402009-09-03T21:35:00.000+08:002009-09-03T21:38:14.078+08:00စာတုိက္မွာ အလုပ္လုပ္ၿပီး အင္မတန္မွ သနားတတ္၊ ၾကင္နာတတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရွိတယ္။<br />သူ႔အလုပ္က တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ပို႔ထားတဲ့ စာေတြရဲ႕ လိပ္စာကို ေသခ်ာစစ္ေဆးၿပီး လိပ္စာ<br />အမွားေတြ၊ မျပည့္စံုတာေတြကို မူလ စာရွင္ဆီ ျပန္ပို႔ေပးရတယ္။ တစ္ေန႔ သူ<br />စစ္ေဆးေနတုန္း တုန္ခ်ိေနတဲ့ လက္ေရးနဲ႔ လိပ္စာ ေရးထားတဲ့ စာတစ္ေစာင္<br />သြားေတြ႕တယ္။ လိပ္မူထားတာက ဘုရားသခင္ဆီသုိ႔ တဲ့။ ဒီစာကို သူ ေဖာက္ဖတ္ၾကည့္မွ<br />ျဖစ္မယ္လို႔ သူ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ သူ ေဖာက္ဖတ္လိုက္ေတာ့ အထဲမွာ ေရးထားတာက<br /><span id="fullpost"><br />ေလးစားၾကည္ညိဳ အားကိုးရပါေသာ ဘုရားသခင္ရွင့္<br />က်မဟာ အခုဆိုရင္ အသက္ (၈၃) ႏွစ္ ရွိတဲ့ မုဆိုးမႀကီး တစ္ေယာက္ပါ။ အင္မတန္<br />နည္းလွတဲ့ ပင္စင္လစာနဲ႔ တစ္လတစ္လ အသက္ဆက္ေနရပါတယ္။ မေန႔က က်မရဲ႕ ပိုက္ဆံအိတ္<br />ခါးပိုက္ ႏႈိက္ခံလုိက္ရပါတယ္။ အထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့ ေဒၚလာတစ္ရာဟာ က်မမွာ ရွိတဲ့<br />ဥစၥာ အကုန္ပါပဲ။ ေနာက္တစ္လ ပင္စင္လစာ မထုတ္မခ်င္း က်မမွာ သံုးစရာ ပိုက္ဆံ<br />မရွိေတာ့ပါဘူး။<br />လာမယ့္ တနဂၤေႏြေန႔ဟာ အေမမ်ားေန႔ပါ။ က်မရဲ႕ လက္က်န္ သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ကို<br />အဲဒီေန႔မွာ ညစာ ထမင္းလာစားဖုိ႔ ဖိတ္ထားၿပီးပါၿပီ။ ဒီပိုက္ဆံမွ မရွိေလေတာ့<br />က်မမွာ ဘာစားစရာမွ ဝယ္လို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ တျခား အားကိုးစရာ ဘာ အေဆြအမ်ဳိးမွလည္း<br />မရွိေလေတာ့ ဘုရားသခင္ကိုပဲ အားကိုးရေတာ့မွာပါ။ က်မကို ကူညီပါဦး။<br /><br />ဒီစာကို ဖတ္ၿပီး အေတာ္ေလး သနားသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကို<br />စာလုိက္ျပၿပီး တတ္ႏိုင္သမွ် ပိုက္ဆံလိုက္စုေတာ့တယ္။ အားလံုးကလည္း သနားၾကေလေတာ့<br />အိတ္ကပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ ပိုက္ဆံအေႂကြေတြကို ထုတ္ေပးရွာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ စုလုိက္တာ<br />အားလံုးေပါင္း ၉၆ ေဒၚလာ ရတယ္။ အားလံုးရဲ႕ ေစတနာေပါ႔။ ဒါနဲ႔ အဲ့ဒီ ပိုက္ဆံကို<br />စာအိတ္ေလးနဲ႔ ျပန္ပိတ္ၿပီး ေစာနက စာပိုင္ရွင္ အဖြားအိုဆီ ျပန္ပို႔ေပးလိုက္တယ္။<br /><br />စာတုိက္က ဝန္ထမ္းေတြက သူတို႔ လုပ္လိုက္တဲ့ ေကာင္းမႈအတြက္ ဝမ္းသာ ၾကည္ႏူးလို႔<br />မဆံုးဘူး။ အေမေန႔လည္း နီးေနေတာ့ ကိုယ့္အေမအရြယ္ အဘြားအိုတစ္ေယာက္ကို<br />ဒါနျပဳလိုက္ရတာ အေတာ္ေလးလည္း ေက်နပ္ေနၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အေမေန႔လည္း ေက်ာ္ၿပီး<br />ရက္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ အဖြားအိုရဲ႕ ဘုရားသခင္ဆီ ျပန္စာ ေရာက္လာတယ္။ သူက ဘုရားသခင္က<br />ပို႔တယ္ပဲ ထင္တာကိုး။ အဖြားအိုရဲ႕ ေက်းဇူးတင္စကားကို ပီတိအျပည့္နဲ႔<br />ခံစားမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ အားလံုး ဝိုင္းအံုလာၿပီး ေရာက္လာၾကတယ္။ စာထဲမွာ<br />ေရးထားတာက ...<br /><br />ေလးစားရပါေသာ ဘုရားသခင္<br />အရွင္ဘုရားရဲ႕ အခုလို ရက္ေရာမႈကို က်မအေနနဲ႔ ဘယ္လို ေက်းဇူးတင္ရမွန္းကို<br />မသိေတာ့ပါဘူး။ အရွင္ဘုရားရဲ႕ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲမႈေၾကာင့္ က်မ လက္လႊတ္လိုက္ရၿပီ<br />ထင္ထားတဲ့ ေပ်ာ္ေမြ႕ဖြယ္ ညစာစားပြဲေလးက ျပန္ၿပီး အသက္ဝင္လာပါတယ္။ က်မအေနနဲ႔<br />ဘဝမွာ အင္မတန္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ကို ပိုင္ဆုိင္ခဲ့ရၿပီး<br />ဘုရားသခင္ရဲ႕ သေဘာထား ႀကီးမားတဲ့ လက္ေဆာင္အေၾကာင္းလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြကို<br />ေျပာျပလိုက္တယ္။ ေအာ္ ဒါနဲ႔ စကားမစပ္၊ စာတိုက္မွာ သူခိုးေတြ ရွိေနတာေတာ့<br />ေသခ်ာေနၿပီ။ ဘုရားသခင္ ေပးတဲ့အထဲက ေလးေဒၚလာ ေရာ့ေနလို႔။<br /><br />xxxx oooo xxxx<br /><br />ဟာသ ပံုျပင္ေလး ဆိုေပမယ့္ ေစတနာမွန္ရင္ အက်ဳိးေပးပါတယ္ ဆိုတဲ့ ေလာကဓမၼတာကို<br />နည္းနည္း ေျပာင္ထားသလိုပဲ။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ေျပာလို႔ မရပါဘူး။<br />အဖြားအုိေနရာမွာ က်ေနာ္ ရွိေနရင္လည္း ဘာလို႔ ေလးေဒၚလာ ေရာ့ေနသလဲ ဆိုၿပီး သံသယ<br />ဝင္မိမွာေတာ့ အမွန္ပဲေလ။ တစ္ဘက္ကလည္း စာတိုက္က လူေတြအေနနဲ႔ ေပးလည္း ေပးရေသးတယ္၊<br />ငါတို႔ကို ေစာ္ကားလိုက္ေသးလို႔ ေတြးမိမွာပဲ။ ဒါလည္း သဘာဝက်တယ္။ ဒါက<br />ေလာကဓမၼတာဆိုတဲ့ သဘာဝကို ဖီဆန္သြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အၿမီးအေမာက္ မတည့္တတ္တဲ့<br />သဘာဝႀကီးမွာ အစီအစဥ္ မက်တဲ့ ေစတနာေတြ အလစ္သုတ္ခံလိုက္ရတာ ျဖစ္မယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-2191496868618012540?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-84488346830417817062009-09-03T21:33:00.000+08:002009-09-03T21:35:11.398+08:00အသက္ကငယ္ငယ္နဲ႔ စီးပြားရွာေကာင္းတဲ့ ေမာင္ေဇာ္တစ္ေယာက္ ညပိုင္းေတြ အားၿပီဆိုရင္<br />ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ လမ္းမေတြေပၚ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ အလည္ထြက္တတ္တယ္။ သူဝယ္ထားတဲ့<br />အသစ္စက္စက္ ကားနဲ႔ ရန္ကုန္လမ္းေတြေပၚ အတင္းကို ဒရဇက္ ေမာင္းေလ့ရွိတယ္။ ဝယ္ထားတာ<br />ႏွစ္လပဲ ရွိေသးေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း တသသေပါ႔။ တစ္ေနရာအေရာက္ လမ္းေဘးမွာ<br />ကစားေနၾကတဲ့ ကေလးေတြအေပၚ အာ႐ံုအျပည့္ ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ႐ုတ္တရက္ မ်က္စိထဲမွာ<br />အရိပ္တစ္ခု ျဖတ္သြားတာ ျမင္လိုက္လို႔ ကားကို အရွိန္ေလွ်ာ့ပစ္လိုက္တယ္။<br />သူ႔ကားကို ျဖည္းျဖည္းေလး သတိနဲ႔ ေမာင္းေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကေလးရဲ႕ အရိပ္အေျခ<br />မေတြ႕ဘူး။ အဲဒီအခိုက္အတန္႔မွာပဲ အုတ္နီခဲတစ္ခဲ ပ်ံက်လာတယ္။ ဒုန္းးးးးးးးးးး<br /><span id="fullpost"><br />ဘရိတ္ကို အတင္း ဖမ္းအုပ္ပစ္လိုက္တယ္။ ထိသြားတာက သူ႔ကားရဲ႕ ညာဘက္ တံခါး။ ကားကုိ<br />ေနာက္ျပန္ေမာင္းၿပီး ခုန အုတ္ခဲ မွန္တဲ့ ေနရာကို ဆုတ္သြားလိုက္တယ္။ ေမာင္ေဇာ္<br />ကားထဲကေန ခုန္ထြက္ၿပီး အုတ္နီခဲနဲ႔ ထုတဲ့ ေကာင္ေလးရဲ႕ ပုခုံးကို<br />က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုတ္ၿပီး ပေလာင္းေဖာင္းဘက္ကို တြန္းပစ္လုိက္တယ္။ သူ တအား<br />ေဒါသထြက္ေနေလေတာ့ ေကာင္ေလးကို ေအာ္ဟစ္ၿပီး<br />မင္း ဒါ ဘာလုပ္တာလဲ။ မင္း ဘယ္သူလဲ။ မင္း ဘာေတြ လုပ္ေနတယ္ ဆိုတာေကာ မင္းကိုမင္း<br />သိရဲ႕လား။ ငါ႔ကားအသစ္ကြ။ မင္းပစ္လိုက္တဲ့ ခဲလံုးတစ္လံုးက ေလွ်ာ္ေၾကး<br />ဘယ္ေလာက္ႀကီးႀကီးမားမား ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္ ဆိုတာေကာ မင္း စဥ္းစားမိရဲ႕လား။<br />ေနစမ္းပါဦး။ မင္းက ငါ႔ကုိ ဘာလို႔ ခဲနဲ႔ ထုတာလဲ။ ေျပာစမ္း။<br /><br />က က ..... ကန္ေတာ့ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ က်ေနာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ရွိႀကီး ခုိးပါတယ္ဗ်ာ။<br />က်ေနာ္ တျခား ဘာလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားလို႔ မထြက္လို႔ပါ။<br />လို႔ လက္အုပ္ခ်ီၿပီး ေတာင္းပန္ရွာတယ္။<br />က်ေနာ္ ဒီလို အုတ္ခဲနဲ႔မွ မပစ္ရင္ ဘယ္လိုလူမွ ရပ္မွာ မဟုတ္ဘူးေလ။<br /><br />မ်က္ရည္ေတြ ခ်င္းခ်င္းစီးၿပီး မ်က္ႏွာျပင္တစ္ခုလံုး စိုရႊဲေနတဲ့ ေကာင္ေလးက<br />လမ္းေဘးမွာ ရပ္ထားတဲ့ ကားတစ္စီးနားကို လက္ညိဳးထိုးျပေနတယ္။<br />အဲဒါ က်ေနာ့္ အကိုပါ ဦးဦး။ သူ ပလပ္ေဖာင္းေပၚကေန လိွမ့္က်ၿပီး Wheelchair လည္း<br />လဲသြားတယ္။ က်ေနာ္ သူ႔ကုိ မထူႏိုင္ဘူးခင္ဗ်။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး အကို႔ကုိ ထူေပးလို႔<br />ရမလား။ သူ ခိုက္မိသြားတယ္။ သူ႔ကိုယ္က တအားေလးေတာ့ က်ေနာ္ မႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။<br /><br />စကားလံုးေတြရဲ႕ အဆံုးမွာ ေမာင္ေဇာ္ ဆြံ႕အသြားတယ္။ ဂလု၊ ဂလုနဲ႔ တံေတြးေတြကိုသာ<br />မ်ဳိခ်ၿပီး ဘာေျပာလို ေျပာရမွန္း မသိ ျဖစ္ေနတယ္။ စိတ္တုိမိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ<br />ေခါင္းကို ကားနဲ႔ ေျပးေဆာင့္ရေတာ့ မလိုလို။<br /><br />လမ္းမေပၚ လဲေနတဲ့ ေကာင္ေလးကို ထူၿပီး Wheelchair ေပၚ တင္ေပးလိုက္တယ္။ သူ႔ရဲ႕<br />လက္ကိုင္ပုဝါကို ထုတ္ၿပီး ပြန္းပဲ့သြားတဲ့ ဒူးက ဒဏ္ရာေတြကို သုပ္သက္<br />ရွင္းလင္းေပးၿပီး စိတ္ခ်ရတဲ့ အေနအထားထိ ျဖစ္ေအာင္ စစ္ေဆးေပးတယ္။ ေနာက္ေတာ့<br />Wheelchair ကို သူကိုယ္တိုင္ တြန္းေပးၿပီး အိမ္တိုင္ရာေရာက္ ပို႔ေပးလိုက္တယ္။<br />သူ႔ရဲ႕ ကားဆီကို ျပန္ေလွ်ာက္လာရတာလည္း အေတာ္ေလး ေဝးလံတဲ့ ခရီးပါပဲ။<br />ခပ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေအးေဆးေပါ႔။ အေတြးေတြနဲ႔ အျပန္လမ္းက ေအးခဲေနတယ္။<br /><br />ေမာင္ေဇာ္ သူ႔ကားရဲ႕ ေဘးတံခါးကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မျပင္ေတာ့ဘူး။ ပိန္႔ရာအတိုင္း<br />ထားထားေတာ့တယ္။ သူ႔ကိုယ္သူ သတိေပးခ်င္လို႔တဲ့။<br />ကိုယ့္ရဲ႕ အေလးထားမႈကို ရဖို႔အတြက္ တျခားလူတစ္ေယာက္က အုတ္နီခဲနဲ႔<br />ပစ္ရေလာက္ေအာင္ ဘဝကို ခပ္သြက္သြက္ မျဖတ္သန္းမိေစဖုိ႔ပါ။<br /><br />အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ အေတြးေလးတစ္ခုပါေနာ္။<br /><br />ဘဝရဲ႕ အခ်ိန္တိုင္းမွာ ႐ုပ္ဝတၳဳ ပစၥည္းေတြအေပၚ က်ေနာ္တို႔ အာ႐ံု တအား<br />စိုက္ေနၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေတြ ကိုယ့္ကိုယ္ကို (သို႔) ကိုယ့္ရဲ႕<br />လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြကုိပဲ ဗဟိုျပဳ အေလးထားၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့သူ၊<br />အကူအညီ လိုအပ္ေနတဲ့သူေတြကို ဂ႐ုစိုက္ဖုိ႔ ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကတယ္။<br /><br />အျပည့္အဝ နားမလည္တဲ့ အေျခအေန၊ ဒါမွမဟုတ္ တျခားသူရဲ႕ အေျခအေနကို နားလည္ဖုိ႔<br />အျပည့္အဝ အခ်ိန္မေပးႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာ၊ ဝမ္းနည္းဖြယ္<br />အမူအရာေတြ၊ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ တံုျပန္လိုက္မိတယ္။ ဒါမွမဟုတ္<br />သူတုိ႔ ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိ လုပ္တာပါ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ပဲ<br />အခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းပစ္လိုက္ၾကတယ္။<br /><br />ဘဝမွာ သင့္ကို အုတ္နီခဲ မမွန္ေစနဲ႔ေနာ္။ ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြအတြက္<br />သတိရွိပါေစ။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-8448834683041781706?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-88155072752886076752009-09-03T21:30:00.000+08:002009-09-03T21:33:12.814+08:00အဂၤလန္ႏိုင္ငံ မန္ခ်က္စတာျမိဳ႕မွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ Premier League cup<br />၁၈ၾကိမ္ေျမာက္ ကစားပဲြတစ္ခုမွာ Everton နဲ႔ West Ham အသင္းတို႔<br />ယွဥ္ျပိဳင္ကစားခဲ့ၾကတယ္။ ျပိဳင္ပဲြ ေနာက္ဆံုးတစ္မိနစ္ က်န္တဲ့အခ်ိန္အထိ<br />အသင္းႏွစ္သင္းလံုးက ၁း၁ နဲ႔ သေရပဲြျဖစ္ေနခဲ့တယ္။<br />အဲဒီအခ်ိန္မွာ Everton ဂိုးသမား Paul Gerrard ရဲ႕ ဒူးေခါင္း မေတာ္တဆ<br />ထိခိုက္ဒဏ္ရာ ရသြားခဲ့တယ္။ နာက်င္လြန္းလို႔ Paul ဟာ<br />ဒူးေခါင္းကိုပိုက္ျပီး ေျမျပင္ေပၚမွာ လူးလြန္းေနခဲ့တယ္။<br />သူဖမ္းမမိလိုက္တဲ့ ေဘာလံုးက တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ တစ္ဖက္အသင္းက<br />ေဘာလံုးသမား Paolo Di Canio ေရွ႕သြားက်တယ္။<br /><span id="fullpost"><br />အဲဒီတခဏ ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနတဲ့ ကစားကြင္းတစ္ခုလံုး ျငိမ္က်သြားျပီး<br />ပရိသတ္ေတြက Paoloရဲ႕ ဂိုးအသြင္းကို ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ေစာင့္ေနခဲ့ၾကတယ္။<br />ဂိုးေပါက္နဲ႔ ၁၂ မီတာ အကြာအေဝးေလာက္မွာသာ ရွိတဲ့ Paoloက ဘာအင္အားမွ<br />သံုးစရာမလိုဘဲ ေဘာလံုးကို ဂိုးတည့္တည့္ ေျခဖ်ားေလးနဲ႔<br />လိွမ့္သြင္းလိုက္ရံုနဲ႔တင္ ၂း၁ ဂိုးနဲ႔ သူတို႔အသင္း West Hamရဲ႕ ရမွတ္က ၃<br />မွတ္တိုးသြားႏိုင္တယ္။ Evertonက ႏွစ္ပဲြဆက္တိုက္ ရွံဳးေနျပီသား..<br />ဒီတစ္ပဲြနဲ႔ဆို ၃ပဲြဆက္တိုက္ ရွံဳးမဲ့အေနအထားမွာ ရွိေနခဲ့တယ္။<br /><br />ပရိသတ္ ေသာင္းေပါင္းမ်ားစြာ ၾကည့္႐ႈေနတဲ့.... တီဗီြေရွ႕က ပရိသတ္ေတြကိုပါ<br />ထည့္တြက္ရင္ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ၾကည့္ေနတဲ့ ဒီပဲြမွာ West Ham ရဲ႕<br />ေဘာလံုးသမား Paolo Di Canio က ဂိုးကို မသြင္းခဲ့ပါဘူး။ ေဘာလံုးကို<br />ေကာက္ယူျပီး သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ထည့္ပိုက္ထားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />လက္ခုပ္သံေတြ ... မိုးျခိမ္းတဲ့အလား ဟိန္းထြက္လာတဲ့ လက္ခုပ္သံေတြ၊<br />ေရလိႈင္းေတြလို႔ ရိုက္ခတ္ျမည္ဟီးသြားတဲ့ လက္ခုပ္သံေတြ...<br />အဲဒီလက္ခုပ္သံေတြက ဂိုးသြင္းဖို႔ လက္လြတ္လိုက္တဲ့ Paolo Di Canio<br />အတြက္ပဲျဖစ္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ Paolo Di Canio ရဲ႕ ျမင့္ျမတ္တဲ့<br />အားကစားစိတ္ဓာတ္ .. ျငိမ္းခ်မ္းျခင္း၊ အေဆြခင္ပြန္း ပီသျခင္း၊ မွ်တျခင္း၊<br />က်န္းမာျခင္း စတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို ေလးစားဂုဏ္ျပဳတဲ့ လက္ခုပ္သံပဲျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ဒုတိယကမာၻစစ္ စစ္ျဖစ္ပြါးေနတဲ့အခ်ိန္ မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ စစ္သားတစ္ေယာက္<br />လက္ထဲမွာေသနတ္နဲ႔ ရန္သူဖက္ကို ဦးတည္ျပီး ေျမျပင္ေပၚမွာ ဝပ္ေနခဲ့တယ္။<br />အဲဒီအခ်ိန္မွာ တစ္ဖက္က စစ္သားတစ္ေယာက္ စစ္ေျမျပင္ဖက္ ထြက္လာတာကို<br />သူလွမ္းျမင္လိုက္တယ္။ ရန္သူကိုပစ္ဖို႔ သူခ်ိန္ရြယ္လိုက္တယ္။ အဲဒီတခဏ<br />ရန္သူက ေဘာင္းဘီခြ်တ္ျပီး အေပါ့သြားေနတာကို သူေတြ႔လိုက္တယ္။ ရန္သူမွာ<br />ေသနတ္ပါမေနခဲ့ဘူး။ ပစ္ဖို႔ခ်ိန္ရြယ္ထားတဲ့ လက္ညႇိဳးကို သူဖယ္လိုက္ျပီး<br />"ေသနတ္မပါဘဲ အေပါ့သြားေနတဲ့ ရန္သူကို ငါ မပစ္သင့္ဘူး။ ဒါဟာ မတရားဘူး"<br />လို႔ သူေတြးလိုက္တယ္။<br /><br />စစ္သားနဲ႔ ေဘာလံုးသမား Paolo Di Canio ရဲ႕ အျဖစ္က ခပ္ဆင္ဆင္လို႔<br />ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အျပဳအမႈကုိၾကည့္ျပီး ဒါဟာ ၾကင္နာတယ္၊<br />ရိုးသားတယ္ ဆိုတာထက္ တရားတယ္၊ မွ်တတယ္ဆိုရင္ ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္။<br /><br />ရိုးသားၾကင္နာျခင္းက လူတစ္ေယာက္အတြက္ အေရးပါ အဖိုးတန္တဲ့အရာဆိုရင္<br />တရားမွ်တျခင္းက ဒီေလာကအတြက္ ပိုျမင့္ျမတ္၊ ပိုလိုအပ္ပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္<br />လူေတြမွာ ရိုးသားၾကင္နာမႈေတြ စာနာေထာက္ထားမႈေတြ မကင္းမဲ့ခဲ့ေပမယ့္<br />တရားမွ်တမႈ ကင္းမဲ့ခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />ေျဖာင့္မတ္ျခင္းက နားဝင္ခ်ဳိတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္နဲ႔တူတယ္။<br />တရားမွ်တသူေတြအတြက္ စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို သယ္ေဆာင္ေပးႏိုင္သတဲ့....<br /><br />ေရးသားသူ He' Yue-Qing (何躍青) 放棄也是一種大氣 (စိတ္အဟာရ ၾကက္ေပါင္းရည္ စာအုပ္မွ)<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-8815507275288607675?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-75811139018253820922009-09-03T21:28:00.001+08:002009-09-03T21:30:34.996+08:00ကြ်န္ေတာ္၊ ဇနီးနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္သမီးေလး Oregon State မွာရွိတဲ့ Red River Valley<br />တစ္ေနရာမွာ ေခ်ာင္ပိတ္မိေနခဲ့တယ္။ လူသူအေရာက္နည္းတဲ့ ႏွင္းတလင္းျပင္မွာ<br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ကား ပ်က္သြားလို႔ျဖစ္တယ္။<br /><br />ႏွစ္ႏွစ္ၾကာ ေလ့က်င့္ခဲ့ရတဲ့ ဆရာဝန္သင္တန္းျပီးတဲ့ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔<br />ေပ်ာ္ပဲြက်င္းပဖို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစု ခရီးထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္<br />သင္ခဲ့တဲ့ေဆးပညာနဲ႔ ပ်က္ေနတဲ့ကားတစ္စီးကို ေကာင္းေအာင္ ကြ်န္ေတာ္<br />မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။<br /><br />ဒီအျဖစ္က အႏွစ္၂ဝရွိခဲ့ျပီ ဆိုေပမယ့္ အခုခ်ိန္ထိ ကြ်န္ေတာ့္မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ<br />Oregon State က ေကာင္းကင္ျပာလိုပဲ ၾကည္လင္ေနဆဲျဖစ္တယ္။ အဲဒီေန႔မနက္က<br />အိပ္ရာႏုိးတာနဲ႔ မီးဖြင့္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမွာင္ထဲမွာ<br />ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပိတ္မိေနျပီ ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္သတိထားလိုက္မိတယ္။ ၾကိဳးစားျပီး<br />ကားစက္ကို ကြ်န္ေတာ္ႏိုးၾကည့္ေပမယ့္ အရာမေရာက္ခဲ့ဘူး။ ကားထဲကေန<br />ကြ်န္ေတာ္ထြက္ျပီး စိတ္တိုတိုနဲ႔ ေအာ္ဟစ္က်ိန္ဆဲလိုက္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္<br />ကြ်န္ေတာ္ဆဲဆိုသံကို ပတ္ဝန္းက်င္အေမွာင္က ဖံုးအုပ္ခဲ့တယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ကားက ဘက္ထရီကုန္သြားလို႔ ျဖစ္မယ္လို႔ ဇနီးနဲ႔ကြ်န္ေတာ္<br />တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ေျခေထာက္ေတြက ကြ်န္ေတာ္ကားျပင္တဲ့<br />အတတ္ထက္ပိုေကာင္းတဲ့အတြက္ ကားလမ္းမၾကီးေပၚအထိ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး<br />အကူအညီေတာင္းဖို႔<br />ကြ်န္ေတာ္ဆံုးျဖတ္တယ္။ ဇနီးနဲ႔သမီးကိုေတာ့ ကားေပၚမွာ ေစာင့္ခိုင္းေစခဲ့တယ္။<br /><br />အခ်ိန္ ၂နာရီ ၾကာျပီးေနာက္ အဆစ္လဲြသြားတဲ့ ေျခေထာက္တစ္ဖက္နဲ႔ လမ္းမၾကီးေပၚ<br />ကြ်န္ေတာ္ ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သစ္ေတြတင္ထားတဲ့ ကားတစ္စီးကိုေတြ႔လို႔<br />ကြ်န္ေတာ္လက္ျပ အကူအညီေတာင္းလိုက္တယ္။ အဲဒီ သစ္တင္ကားက ကြ်န္ေတာ့္ကို<br />ဓာတ္ဆီဆိုင္တစ္ဆိုင္ အေရာက္မွာ ဆင္းခိုင္းခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဓာတ္ဆီဆိုင္ထဲ ကြ်န္ေတာ္လွမ္းဝင္လိုက္တယ္။ ရုတ္တရက္ တနဂၤေႏြေန႔<br />ဆိုင္ပိတ္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးက ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို ေတာင့္တင္းသြားေစခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္<br />အမ်ားသံုးဖုန္းနဲ႔ စုတ္ပဲ့ေဟာင္းေျမ့ေနတဲ့ ဖုန္းစာအုပ္တစ္အုပ္က ကံေကာင္းစြာနဲ႔<br />အဲဒီေနရာမွာ ရွိေနခဲ့တယ္။ မိုင္ ၂ဝေက်ာ္ေလာက္ေဝးတဲ့ ျမိဳ႔တစ္ျမိဳ႕က<br />တစ္ခုတည္းေသာ ကားဝပ္ေရွာ့ကုမၸဏီကို ကြ်န္ေတာ္ဖုန္းဆက္လိုက္တယ္။ ကားျပင္ဆရာ<br />ေပါ့ပ္က ကြ်န္ေတာ္ရွင္းျပတဲ့ အခက္အခဲကို နားေထာင္ျပီး "ေကာင္းျပီ" လို႔<br />အေျဖေပးတယ္။<br /><br />ေနရာအတည္တက် သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ေျပာျပလိုက္တယ္။<br /><br />"တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း ကြ်န္ေတာ္နားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိစၥမရွိဘူး.. နာရီဝက္အတြင္း<br />အဲဒီေနရာကို ကြ်န္ေတာ္လာခဲ့မယ္"<br /><br />ေပါ့ပ္အေျပာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကားျပင္စရိတ္<br />သူပိုေတာင္းမွာကို ကြ်န္ေတာ္စိုးရိမ္မိျပန္တယ္။<br /><br />အနီေရာင္ လက္လက္ထေနတဲ့ ကရိန္းကားကို ေမာင္းျပီး ေပါ့ပ္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူကားနဲ႔<br />ကားပ်က္တဲ့ေနရာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရာက္လာခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />ေနရာအေရာက္ ကားေပၚက ကြ်န္ေတာ္ခုန္ခ်ျပီး ေပါ့ပ္ကိုလွည့္ၾကည့္တဲ့အခိုက္<br />ကြ်န္ေတာ္ အံ့ၾသတုန္လႈပ္သြားခဲ့မိတယ္။ ခ်ဳိင္းေထာက္ႏွစ္ဖက္ကို အားျပဳျပီး<br />ေပါ့ပ္ ကားေပၚက ဆင္းလာတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ သူ႔ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုးက<br />ဗလာၾကီးျဖစ္လို႔.. ခ်ဳိင္းေထာက္ကို အားျပဳျပီး ကားျပင္ဖို႔<br />ေပါ့ပ္ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ္ေခါင္းထဲ ကိန္းဂဏန္းတစ္ခ်ဳိ႕<br />ေပၚလာျပန္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို<br />ကားျပင္ခ သူဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေတာင္းလိုက္မလဲ?<br /><br />"ေၾသာ္... ကားက ဘက္ထရီကုန္သြားတာ.. ဘက္ထရီအား ခဏသြင္းလိုက္တာနဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔<br />လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ခရီးဆက္ႏိုင္ျပီ"<br /><br />ေပါ့ပ္က ဘက္ထရီကို အားသြင္းလိုက္တယ္။ ဘက္ထရီသြင္းေနတုန္း ကြ်န္ေတာ့္သမီးကို<br />ေပါ့ပ္က အေပ်ာ္မ်က္လွည့္ျပေနခဲ့တယ္။ ဓာတ္အားသြင္းျပီး ၾကိဳးေတြ<br />ေပါ့ပ္သိမ္းဆည္းေနတဲ့အခ်ိန္ ကုန္က်စရိတ္ကို ကြ်န္ေတာ္ေမးလိုက္တယ္။<br /><br />"ဟာ... မလိုပါဘူး.. ေပးစရာ မလိုပါဘူး" ေပါ့ပ္အေျဖက ကြ်န္ေတာ့္ကို<br />ေတြေဝသြားေစခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ထပ္ေမးလိုက္ျပန္တယ္။<br /><br />"မလိုပါဘူးဗ်ာ.. ကြ်န္ေတာ္ ဗီယက္နမ္မွာတုန္းက ဒီထက္ဆိုးတဲ့ အခက္အခဲကိုေတာင္<br />လြတ္ေျမာက္လာႏုိင္ခဲ့ေသးတာပဲ။ အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းလံုး<br />ျပတ္သြားခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကယ္ခဲ့တဲ့လူက ဒီအၾကင္နာကို ထပ္လက္ဆင့္ကမ္းဖို႔<br />မွာခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ခင္ဗ်ားတစ္ျပားမွ ေပးစရာမလိုဘူး။ ဒါေပမယ့္<br />တစ္ခုေတာ့ မွတ္ထားေပးပါ။ အခြင့္အေရးရတာနဲ႔ ဒီအၾကင္နာကို တစ္ျခားလူဆီ<br />လက္ဆင့္ျပန္ကမ္းေပးပါ"<br /><br />အႏွစ္ ၂ဝတိုင္ခဲ့ပါျပီ... ေဆးေက်ာင္းနဲ႔ေဆးေဆာင္ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္<br />ကြ်န္ေတာ္အလုပ္မ်ားေနခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းက ေဆးေက်ာင္းသားေတြကုိ ကြ်န္ေတာ္<br />ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးခဲ့ရတယ္။<br /><br />တစ္ျခားနယ္ကလာတဲ့ ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသူစင္ဒီ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ စာလာသင္တာ ၁လရွိပါျပီ။<br />သူ႔မိခင္လည္း သူနဲ႔ ခဏလိုက္ေနတဲ့အတြက္ ေဆးရံုအနီးအနားမွာပဲ သူတို႔ေနခ့ဲၾကတယ္။<br />စစခ်င္းမွာ အရက္ေၾကာင့္၊ မူးယစ္ေဆးေၾကာင့္ ေရာက္လာတဲ့ လူနာေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔<br />စမ္းသပ္ေလ့က်င့္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီလူနာကို ကုသဖို႔ ကုသနည္းေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႔<br />ေဆြးေႏြးၾကတဲ့အခ်ိန္ စင္ဒီမ်က္ရည္ဝဲေနတာကို ကြ်န္ေတာ္သတိထားခဲ့မိတယ္။<br /><br />"ဒီကိစၥကို မေဆြးေႏြးခ်င္လို႔လား စင္ဒီ"<br /><br />"မဟုတ္ပါဘူး.. ဆရာ။ အဲဒီလူနာက ကြ်န္မ အေမလည္းျဖစ္ႏိုင္လို႔ပါ"<br /><br />ေန႔လယ္စာ စားျပီးေနာက္ ႏွစ္ရွည္ၾကာ အရက္ေက်းကြ်န္ျဖစ္ေနတဲ့<br />စင္ဒီ့မိခင္အေၾကာင္းကို အစည္းအေဝးခန္းထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတယ္။<br />စင္ဒီက မ်က္ရည္တစ္ဖက္၊ ႏွပ္တစ္ဖက္နဲ႔ သူခံစားခဲ့ရတဲ့ အရွက္၊ ေဒါသ၊<br />အကဲ့ရဲ႕ေတြကို ေျပာျပခဲ့တယ္။<br /><br />စင္ဒီ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ျပည့္ဝေအာင္ သူ႔မိခင္ကို ေဆးကုဖို႔<br />ကြ်န္ေတာ္စကားစလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔မိခင္အတြက္ စိတ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့<br />ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းမႈေတြ ကြ်န္ေတာ္စီစဥ္ေပးလိုက္တယ္။ မိသားစု၊ ေဆြမ်ဳိးေတြရဲ႕<br />အားေပးကူညီမႈေအာက္မွာ အရက္ျဖတ္ကုသဖို႔ စင္ဒီမိခင္ သေဘာတူလိုက္တယ္။ အရက္ေသစာ<br />ေသာက္စားတဲ့ မိခင္ေၾကာင့္ စင္ဒီတုိ႔ရဲ႕ မိသားစုဘဝ မသာမယာျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့<br />သူတို႔မိသားစုရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ အလင္းေတြကို<br />ကြ်န္ေတာ္ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။<br /><br />"ဆရာ့ကို ဘယ္လိုေက်းဇူး ဆပ္ရမလဲ မသိဘူး" စင္ဒီအေမးေၾကာင့္ ႏွင္းျပင္မွာ<br />ပိတ္မိခဲ့တဲ့အျဖစ္နဲ႔ ေအာက္ပိုင္းျပတ္ေနတဲ့ ကားျပင္ဆရာကို<br />ကြ်န္ေတာ္ေျပးျမင္ေယာင္လိုက္မိ တယ္။ အဲဒီေနာက္ စင္ဒီကို<br />ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။<br /><br />"ဒီအၾကင္နာကို လက္ဆင့္ကမ္းပါ.. စင္ဒီ"<br /><br />ဟုတ္ပါတယ္... ေက်းဇူးျပဳျပီး အၾကင္နာေတြကို လက္ဆင့္ကမ္းပါ။ ဒီေလာကၾကီး<br />ပိုေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္တို႔က ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ပစၥည္းဥစၥာ အနည္းအမ်ား၊ ကားအၾကီးအေသးေတြနဲ႔<br />ေအာင္ျမင္မႈကို တိုင္းတာခဲ့ၾကတယ္။ ဝန္ေဆာင္မႈ အရည္အခ်င္း၊ လူလူခ်င္း အျပန္အလွန္<br />ေႏြးေထြးဆက္ဆံမႈေတြကမွ ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ တကယ့္စံထားဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔<br />မသိခဲ့ၾကတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-7581113901825382092?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-79961608239263811272009-09-03T21:16:00.002+08:002009-09-03T21:25:46.572+08:00၀ိေရာဓိဘ၀<br />ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အိမ္ႀကီးႀကီးေတြ ရွိၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္<br />မိသားစု၀င္နည္းနည္းနဲ႔။<br />အဆင္ေျပမႈေတြ ပိုမ်ားလာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြ နည္းကုန္ၾကတယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ ဘြဲ႕လက္မွတ္ေတြမ်ားမ်ား ပိုင္ဆိုင္လာတယ္၊ ဒါေပမယ့္<br />ေယဘုယ်အသိေတြ နည္းလာတယ္။<br /><br />ဗဟုသုတေတြ မ်ားလာတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားမႈေတြ နည္းလာတယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ တတ္ကၽြမ္းသူေတြ မ်ားမ်ားရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာေတြ<br />ပိုမ်ားလာတယ္။<br />ေဆးေတြ မ်ားမ်ားစားစား ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်န္းမာေရးေကာင္းတဲ့သူေတြ<br />နည္းလာတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမႈမဲ႔အမွတ္မဲ႔ သံုးျဖဳန္းေနၾကတယ္။<br />ရယ္တာေတာ့ အေတာ္နည္းသြားၿပီ။<br />ကားေမာင္းတာ အေတာ္ျမန္လာၾကတယ္။<br />ေဒါသျဖစ္ဖို႔ အေတာ္ေလးျမန္လာၿပီ။<br />အိပ္ယာ၀င္တာ ေနာက္က်လြန္းတယ္။<br />စာဖတ္တာ အေတာ္ေလးနည္းတယ္။<br />႐ုပ္ျမင္သံၾကားေတာ့ အေတာ္ၾကည့္ၾကသား။ ဘုရားရွိခိုးတာ အေတာ္နည္းလာၿပီ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို တိုးပြားဖို႔လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ တန္ဖိုးေတြေတာ့ ေလ်ာ့လာၾကတယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စကားကို ရႊန္းရႊန္းေ၀ေအာင္ ေျပာၾကတယ္။ ေမတၱာေတြနည္းလာၿပီ။<br />လိမ္တာညာတာေတာ့ မၾကာခဏပဲ။<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနထိုင္ဖို႔အတြက္ သင္ယူခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀အတြက္မဟုတ္ဘူး။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ သကၠရာဇ္မွာ ဘ၀ကို ျမႇဳပ္ႏံွေနၾကတယ္။ ဘ၀အတြက္ သကၠရာဇ္ေတြကို<br />အသံုးမခ်ႏိုင္ဘူး။<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ ႀကီးမားတဲ့အေဆာက္အဦးေတြ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္<br />စိတ္ရွည္သည္းခံႏိုင္မႈဟာ အေတာ္ေသးေကြးလာတယ္။<br />က်ယ္ျပန္႔တဲ့ လမ္းမႀကီးေတြ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အျမင္ေတြ ႐ႈေထာင့္ေတြ<br />ေသးသိမ္လာတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ားမ်ားသံုးလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ နည္းနည္းပဲ ရတယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ားမ်ားစားစား ၀ယ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်နပ္မႈကေတာ့<br />အေတာ္နည္းတယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ လဆီကို သြားဖို႔၊ ျပန္ဖို႔ နည္းလမ္းေတြရွိတယ္။<br />ဒါေပမယ့္ လမ္းကူးၿပီး အိမ္နီးနားခ်င္းဆီသြားဖို႔ အေတာ္ခက္ေနတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျပင္အာကာသကို ႀကီးစိုးႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အတြင္းအဇၩတၱကို<br />မပိုင္ႏုိင္ဘူး။<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ အက္တမ္ကို ခြဲျခမ္းႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕<br />အာဂါတ တရားကို မဟုတ္ဘူး။<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ားမ်ားေရးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလ့လာမႈေတြနည္းလာတယ္။<br />စီမံကိန္းေတြမ်ားတယ္။ ၿပီးေျမာက္တာ နည္းတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခပ္သုတ္သုတ္လုပ္ဖုိ႔ သင္ယူၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစာင့္စားတတ္ဖုိ႔<br />မပါဘူး။<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမင့္မားတဲ့၀င္ေငြေတြ ရွိလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသးသိမ္တဲ့<br />စိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႔။<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားသိမ္းဖို႔ ေကာ္ပီမ်ားမ်ားပြားဖို႔<br />ကြန္ျပဴတာေတြထြင္ခဲ့ၾကတယ္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ အဆက္အသြယ္ေတာ့ နည္းလာၾကတယ္။<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရည္အတြက္မ်ားမ်ား ထုတ္ႏိုင္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရည္အေသြး<br />နည္းနည္းနဲ႔။<br />အသင့္စားအစားအစာေတြ ေခတ္စားေနတယ္။ အစာေခ်ဖ်က္ႏိုင္မႈက အေတာ္ေႏွးလာတယ္။<br />လူ ခပ္ျမင့္ျမင့္ေတြ ျဖစ္ေပမယ့္ စ႐ိုက္ေတြက ခပ္သိမ္သိမ္ပဲ။<br /><br />အားလပ္ခ်ိန္ ပိုလာေပမယ့္ ေပ်ာ္ရြင္မႈေတြ နည္းလာတယ္။<br />အစားအစာအမ်ိဳးအစားမ်ားလာေပမယ့္ အဟာရေတြနည္းလာတယ္။<br />ႏွစ္ေယာက္စာ ၀င္ေငြေတြျဖစ္လာေပမယ့္ လင္မယားကြာရွင္းမႈေတြမ်ားလာတယ္။<br />လွပတဲ့ အိမ္ယာေတြမွာ က်ိဳးပ်က္ေနတဲ့ အိမ္ေထာင္ေတြနဲ႔။<br /><br />ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ တင္ျပခ်င္တာက ဒီေန႔ကစၿပီး<br />ထူးျခားတဲ့အေျခအေနအတြက္ဆိုၿပီး<br />ဘာပစၥည္းကိုမွ မသိမ္းပါနဲ႔။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေန႔တိုင္းဟာ ထူးျခားတဲ့<br />ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ေတြပါပဲ။<br />အသိတရားအတြက္ ရွာေဖြပါ။ စာမ်ားမ်ားဖတ္ပါ။<br />သင့္အိမ္ေရွ႕ ၀ရံတာမွာထိုင္ၿပီး သင့္လုိအပ္ခ်က္ေတြကို အာ႐ံုမထားဘဲ ျမင္ရတဲ့<br />ျမင္ကြင္းကို ခံစားၾကည့္ပါ။<br /><br />သင့္မိသားစုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အတြက္ အခ်ိန္မ်ားမ်ား သံုးပါ။<br />သင္ႀကိဳက္တဲ့ အစားအစာကို စားပါ။ သင္ ႏွစ္သက္တဲ့ေနရာေတြကို သြားပါ။<br />ဘ၀ဆိုတာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔ စီကံုးထားတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။ အသက္ရွင္႐ံု<br />သက္သက္မဟုတ္ပါဘူး။<br />သင္သိမ္းဆည္းထားတဲ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့ပစၥည္းေတြ၊ ေရေမႊးေတြကို အခုပဲသံုးလိုက္ပါ။<br /><br />ေနာက္ၿပီး သင္လိုမယ္ထင္တဲ့အခ်ိန္တိုင္းမွာ သံုးပါ။<br /><br />သင္ရဲ႕ အဘိဓာန္ထဲက `တစ္ေန႔ေန႔´ တို႔၊ `တစ္ေန႔ေရာက္ရင္´ ဆိုတာေတြကို<br />ဖယ္ရွားလိုက္ပါ။<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မိသားစုေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔<br />ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္း ေျပာၾကရေအာင္။<br /><br />သင့္ဘ၀ကို ေပ်ာ္ရြင္ေစမယ့္၊ ဘ၀အေမာေျပေစမယ့္ အရာေတြအားလံုးကို<br />ေနာက္မက်ပါေစနဲ႔။<br />ေန႔တိုင္း၊ အခ်ိန္တိုင္း၊ မိနစ္တိုင္းဟာ ထူးျခားေနပါတယ္။<br />ေနာက္ၿပီး အဲဒါဟာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာခံမလဲဆိုတာ သင္တို႔မသိပါဘူး။<br />အကယ္၍ သင္ခ်စ္တဲ့သူဆီကို ဒီစာ ပို႔ဖို႔ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ေသးဘူး ဆိုၿပီး သင္<br />တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ဒီစာကို ပို႔မွာပါလို႔ေျပာေနရင္ေတာ့<br /><br />ကၽြန္ေတာ့ကို ယံုပါ။ အဲဒီတစ္ေန႔ေန႔ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ<br /><br />ဒီစာကို ပို႔ဖို႔ သင္ဒီမွာ ရွိခ်င္မွရွိေတာ့မယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-7996160823926381127?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-57014464705546012282009-09-03T21:10:00.000+08:002009-09-03T21:15:33.617+08:00တစ္ခါက ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ ေျဖတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့<br />အခန္းတစ္ခန္းမွာ ေကာင္ေလးကေနာက္ကခုံမွာ အေရွ႕မွာကစာသိပ္ႀကိဳးစားတဲ့<br />ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ထုိင္တယ္ ခံုတစ္တန္းထဲ က်ၾကတာ ေရွ႕ေနာက္<br />ကုိယ့္စာကုိယ္ေျဖရင္း အခ်ိန္ေစ့ဖုိ့ ၄၅ မိနစ္ေလာက္အလုိ ခုနကေျပာတဲ့<br />ေနာက္ကေကာင္ေလးက<br />စာရြက္ႀကီးကုိင္ၿပီးစာျပန္စစ္ေနတဲ့ပံုစံနဲ႕မိန္႔မိန္႔ႀကီး<br />ေကာင္မေလးက အဲဒီမွာ ေမးခြန္းနံပါတ္ (၅)ကုိမေျဖတတ္လုိ့ အခက္ေတြ႕ေနတယ္<br />ေကာင္မေလးက ဂုဏ္ထူးေတြဘာေတြ မွန္းထားတာ<br />ဒီတစ္ပုဒ္ပဲ က်န္တာ ေျဖဖုိ႕ အစ ေမ့ေနတယ္ နာရီၾကည့္ေတာ့ မိနစ္ ၄၀<br />ေလာက္ပဲက်န္ေတာ့တယ္ အဲဒါနဲ႔ ႀကံရာမရေတာ့ အနီးဆံုးျဖစ္တဲ့<br />ေနာက္ကေကာင္ေလးကုိ လွည့္ၿပီး တုိးတုိးေလးေမးတယ္<br />““ ေဟ့.....နံပါတ္(၅) ေျပာျပၾကည့္““<br />အဲဒီမွာေကာင္ေလးက ေနာက္ကေန တုိးတုိးေလးျပန္ေျပာတယ္<br />““ ေမာင္လုိ႕ေခၚရင္ေျပာမယ္ ””<br />ေကာင္မေလး စိတ္အရမ္းဆုိးသြားတယ္””<br />အဒါနဲ႔သူ႔ေရွ႕က ေကာင္မေလးကုိေမးေတာ့ မရဘူးေျပာတယ္ ဆရာမေတြကလဲ<br />မ်က္စိေတာက္ေထာက္ၾကည့္ေနတာ<br />နာရီၾကည့္ေတာ့ မိနစ္ ၃၀ ေလာက္ပဲက်န္ေတာ့တယ္ အဲဒါနဲ႔ ေကာင္မေလးက<br />စိတ္ကုိေလွ်ာ့ၿပီး အသံေလးခ်ဳိခ်ဳိသာသာနဲ့ ေနာက္ျပန္လွည့္ၿပီး<br />““ ေဟ့ ...ေျပာျပေလဟာ နင္ကလဲ ေနာ္ ””<br />ေကာင္ေလးကလည္းျပန္ေျပာရွာပါတယ္<br />““ ေမာင္လုိ့ေခၚရင္ေျပာမယ္ ””<br />ေကာင္မေလး ေတာက္တစ္ခ်က္ တုိးတုိးေလးေခါက္လုိက္တယ္ မေျပာခ်င္ေနကြာ<br />ဆုိၿပီးတင္းခံၿပီးစဥ္းစားေနတယ္ မရဘူး<br />နာရီကုိတစ္ေခါက္ထပ္ၾကည့္ေတာ့ ၂၅ မိနစ္ ပဲက်န္ေတာ့တယ္ အဲဒါနဲ႔ေကာင္မေလးက<br />စဥ္းစားတယ္ သူ႕ကုိေမာင္လုိ႔တစ္ခါေခၚလုိက္ရင္ ကုိယ္ကဘာျဖစ္သြားမွာက်လုိ႔<br />ေနာက္ေတြ႕မွာမွ မဟုတ္တာ ေခၚလုိက္ရင္ ငါ စာတစ္ပုဒ္ရမွာ တန္ပါတယ္ ဆုိၿပီး<br />ေနာက္လွည့္ ၿပီး<br />““ ေမာင္.............””လုိ့ေခၚလုိက္တယ္ ေကာင္ေလးကၿပံဳးၿပီး တုိးတုိးေလး<br />ျပန္ေျပာတယ္<br />““ သိပ္မၾကားရဘူး ”” ေကာင္မေလး ႏႈတ္ခမ္းတစ္ခ်က္ဆူသြားတယ္ စိတ္ထဲမွာလဲ<br />က်ိန္ဆဲေနၿပီ ဒါေပမယ့္စာရဖုိ႔က အေရးႀကီးေနေတာ့<br />အသံကုိမနဲခ်ဳိၿပီး ““ ေမာင္.....ေျပာျပပါေနာ္ ......ေမာင္ေနာ္ ””<br />အဲဒီမွာေကာင္ေလးက အေနာက္ကေန ကပ္ၿပီးျပန္ေျပာလုိက္တာက<br />““ ဟဲဟဲ .....ေမာင္လည္းမင္းလုိပါပဲကြာ အဲတစ္ပုဒ္ကုိမရဘူး ””<br /><br />ေလာကီလူသား၊ လူအမ်ားတြင္၊ လွည့္ဖ်ားလိမ္လည္၊ ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္၊<br />က်င့္ပ်က္သသူ၊ လြန္ေပါထူ၍၊ ေတြးယူတြက္ဆ၊ ေျပာသမွ်ကို၊ မုခ်အမွန္၊<br />ျဖစ္ေလတန္ဟု၊ ဧကန္မမွတ္၊ မယံုအပ္ေပ၊ ယံုမိေခ်က၊ ပ်က္ေၾကြဥစၥာ၊<br />ဒုကၡျဖာသည္၊ မကြာသတိ ရွိေစတည္း။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-5701446470554601228?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-20146884810796309152009-09-03T21:07:00.001+08:002009-09-03T21:09:49.541+08:00တစ္ခါက အဂၤလန္မွာ ႏုိင္ငံထိပ္သီး လွ်ဳိ့၀ွက္အစည္းအေ၀းတစ္ခုျပဳလုပ္ၾကတယ္....<br />အဲဒီတုန္းက ျမန္မာျပည္က ဘုရင္စနစ္အုပ္စုိးတဲ့အခ်ိန္ဆုိေတာ့<br />ျမန္မာျပည္ကလည္း စစ္သူႀကီးတစ္ဦးတက္ေရာက္တယ္ ။ စစ္သူႀကီးက<br />နန္း၀တ္နန္းစားနဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေမြးနဲ့ ခန့္ေခ်ာ္ႀကီး<br /><br />အစည္းေ၀းၿပီးေတာ့ အျပန္မွာေပါ့ ေလယာဥ္နဲ့ျပန္ၾကရတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚမွာက<br />ျမန္မာလူမ်ဳိး ၊ ဂ်ာမန္လူမ်ဳိး ၊<br />ကုလားလူမ်ဳိးနဲ့ တရုတ္လူမ်ဳိးပါတယ္ ။ အဲဒီမွာ ေလယာဥ္က ခ်ဳိ႕ယြင္းမႈျဖစ္ပါေလေရာ ။<br />ေလယာဥ္မႈးကေျပာတယ္<br />“ ေလယာဥ္က မရေတာ့ဘူး ကၽြန္ေတာ္နဲ့ အတူ တစ္ေယာက္ပဲေနခဲ့လုိ့ရမယ္ အေလးခ်ိန္<br />မမွ်ေတာ့ဘူး ”<br />အဲဒီမွာ အားလံုးတေဘာတူ ေလယာဥ္မႈးတစ္ေယာက္ထဲကုိပဲ ခ်န္ခဲ့ၿပီး ၄<br />ေယာက္လံုးအတူတူခုန္ခ်ၿပီး အေသခံမယ္ေပါ့။ဒီလုိနဲ့.........<br />ဂ်ာမန္ကစၿပီး<br />“ ဟစ္တလာမ်ဳီး ေသြးနီတယ္ကြ”လုိ့ေအာ္ၿပီး ခုန္ခ်သြားတယ္<br />ကုလားက ဗန္ခ်ာကုလား ။ သူကလည္း<br />“ ဆံပင္ရွည္ေပမယ့္ မိန္းမ မဟုတ္ဘူး”လုိ့ေအာ္ၿပီး ခုန္ခ်သြားျပန္တယ္<br />တရုတ္နဲ့ ျမန္မာ ႏွစ္ေယာက္ပဲက်န္ေတာ့တယ္<br />တရုတ္က အေပါက္၀မွာ ဒူးတုန္ေနတယ္ မခုန္ခ်ရဲဘူး<br />စိတ္ထဲမွာလဲ ျမန္မာအရင္ေအာ္ၿပီး ခုန္ဆင္းပါေစေပါ့<br />ျမန္မာ ခုန္ခ်ၿပီးရင္ သူေနခဲ့ေတာ့မယ္ေပါ့<br />အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူ့အေနာက္က ျမန္မာက<br />“သခင္မ်ဳိးေဟ့ ဒုိ့ဗမာ”လုိ့ေအာ္လုိက္ေတာ့ တရုတ္ေပ်ာ္သြားတယ္<br />ဒါေပမယ့္သူထင္တာလြဲသြားတယ္ ျမန္မာက<br /><br />“သခင္မ်ဳိးေဟ့ ဒုိ့ဗမာ”လုိ့ေအာ္ၿပီးေနာက္ကေန သူ့ကုိ ကန္ခ်လုိက္တယ္ေလ<br /><br />အဲဒါ ဗမာကြ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္..</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-2014688481079630915?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-27859863088550501902009-09-03T21:01:00.002+08:002009-09-03T21:05:54.843+08:00ငရဲႀကီးရွစ္ထပ္နဲ႔ နတ္ျပည္ ေျခာက္ထပ္ ဘံုဘ၀ အစံုပါတဲ႔ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကို<br />ျပပါဆုိရင္ေတာ႔ ဘဂၤလား ပင္လယ္ေအာ္ကို အထက္စီးက ၾကည္႔ေနတတ္တဲ႔ ရန္ကုန္ဆုိတဲ႔<br />ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕၊ ၾကယ္ငါးပြင္႔ ဟုိတယ္ႀကီးေတြမွာ ေဒၚလာ ၁၅၀တန္ ညအိပ္ခန္းေတြ<br />ရွိသလို ေငြငါးရာက်ပ္နဲ႔ ေက်ာတစ္ခင္းစာလည္း ရႏုိင္တဲ႔ၿမိဳ႕။ တခ်ိန္တုန္းကေတာ႔<br />အတိတ္ပီပီ ေရႊထီးေဆာင္းခဲ႔တဲ႔ ကာလေတြ ရွိခဲ႔ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီ စ်ာပနက<br />အျဖဴအမည္း ကားခ်ပ္ေတြထဲမွာ ခပ္၀ါး၀ါးသာ ဆေတြးႏိုင္တဲ႔ အေျခအေန။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးမွာ<br />အေပါဆံုးက ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္နဲ႔ KTVလို႔ အဲဒီၿမိဳ႕သားတစ္ေယာက္က နာနာက်ည္းက်ည္း<br />မွတ္ခ်က္ခ်တယ္။ အသက္အာမခံခ်က္ မရွိသလုိ ေပါက္ၿပဲေနတဲ႔ ပလက္ေဖာင္းေတြနဲ႔<br />ျပည္႔ႏွက္ေနတယ္။ အထူးယာဥ္တန္းေတြအတြက္ နာရီပိုင္းအတြင္း လမ္းသစ္ေတြ<br />ခင္းျပတတ္သလို ရက္ပိုင္းအတြင္း သက္တမ္းကုန္တတ္တဲ႔ ကတၱရာလမ္းေတြနဲ႔<br />လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခဲ႔တဲ႔ၿမိဳ႕ေလ။<br /><span id="fullpost"><br />တခ်ိန္တုန္းကေတာ႔ စိမ္းလန္းခဲ႔ဖူးတယ္။ တခ်ိန္တုန္းက ၾကြယ္၀ခဲ႔ဖူးတယ္။<br />တခ်ိန္တုန္းကေတာ႔ ပညာတတ္ခဲ႔ဖူးတယ္။ အခုေတာ႔ ကူးစက္ေရာဂါ ထိသြားတဲ႔ မိန္းမပ်က္<br />တစ္ေယာက္လုိ ဘယ္သူမွ အဆက္အဆံ မလုပ္ခ်င္ေတာ႔ဘူး။ ဘကုန္း၊ စလံုး၊ ဂငယ္ကုန္းအထိ<br />ေျခဆန္႔သြားခဲ႔တဲ႔ သူ႔ၿမိဳ႕သားေတြကေတာင္ ၀လံုးလို႔ ေလွာင္ေျပာင္ ေခၚေနၾကၿပီ။<br />ၿမိဳ႕အဂၤါရပ္ေတြထဲမွာ လွ်ပ္စစ္မီး ရွိရမယ္၊ သန္႔ရွင္းေရးစနစ္ ရွိရမယ္၊<br />က်န္းမာေရး ေစာင္႔ေရွာက္မႈ ရွိရမယ္၊ ေသာက္သံုးေရ သန္႔ရွင္းစြာ ရရွိရမယ္၊<br />ဂလုိဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းနဲ႔ ဖက္လွဲတကင္း ျဖစ္ရမယ္ အဲဒီိလို တစ္ေယာက္ေယာက္က<br />ေျပာခဲ႔ရင္ သူဟာ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ မဟုတ္ေတာ႔ဘူးေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ လူဦးေရ<br />ေျခာက္သန္းေက်ာ္ဟာ သူ႕ရင္ဘတ္ထဲမွာ ရွင္သန္ ေနထုိင္တုန္းပါ။ သူ႔အေရျပားေပၚမွာ<br />လူသူမရွိတဲ႔ ကြန္ဒိုတုိက္ခန္းတြဲေတြ ရွိေနသလို တစ္ေယာက္ ကိုယ္ေငြ႔ တစ္ေယာက္<br />ျပန္ခ်ံဳလို႔ ရတဲ႔ ၿမိဳ႕သစ္တဲစုေလးေတြလည္း ရွိေနတယ္ေလ။ ေလးတိုင္စင္၀ါးခင္းကို<br />ကမၻာဆန္မႈက ေထာက္ကူေပးထားတဲ့ ပလတ္စတစ္ ရြက္ဖ်င္စေတြလည္း လြယ္လြယ္ကူကူ<br />၀ယ္လို႔ရတယ္ေလ။ ရာသီဥတု သာေတာင္႔သာယာ ဆုိေပမယ္႔ ခ်ဴခ်ာတတ္တဲ႔ ကေလးငယ္ေတြလည္း<br />ရွိေနတတ္တဲ႔ၿမိဳ႕။<br /><br />အရင္ကေတာ႔ နယ္ၿမိဳ႕ေတြသြားရင္ ရန္ကုန္သားေတြကေလ ဆုိၿပီး ပံုျပင္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး<br />ၾကားရတတ္တဲ႔ၿမိဳ႕။ အခုေတာ႔ ပတ္စ္စပို႔အနီေတြ ထုတ္ထုတ္ေပးၿပီး ျပန္လာတဲ႔သူေတြကို<br />ဘာလက္ေဆာင္ပါသလဲလို႔ စီး စီးေမးတတ္တဲ႔ၿမိဳ႕ေလ။ အဂၤါၿဂိဳဟ္ေပၚက ေျမအေနအထားကို<br />မွန္ေျပာင္းနဲ႔ လွမ္းၾကည္႔လု႔ိ ရသလို အ၀ီစိသြားတဲ႔ အထူးရထားကို လွမ္းတားၿပီး<br />အထက္တန္းက တက္စီးလုိ႔ရတဲ႔ၿမိဳ႕။ ဟံသာ၀တီ ဧကရာဇ္ ရာဇာဓိရာဇ္ တစ္ေယာက္<br />တိမ္းေရွာင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ၿမိဳ႕။ ရန္သူေတြ ၾကားထဲကေန သီေပါမင္းတစ္ေယာက္<br />ေရႊတိဂံုတက္ဖူးဖို႔ ေရာက္ခဲ႔ဖူးတယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ကာလမွာ ၀ါရွင္တန္ၿမိဳ႕သားေတြ<br />သူ႔ၿမိဳ႕ကုိ ကိုယ္တုိင္ ထြက္ကာ ကြယ္ရသလုိ ဗိုလ္စိန္မွန္တစ္ေယာက္<br />တပ္စိတ္ေလးတစ္စိတ္နဲ႔ အေပ်ာ္တမ္းတပ္၊ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားတပ္ေတြနဲ႔<br />အင္းစိန္တုိက္ပြဲမွာ တစ္လက္မခ်င္း ခုခံခဲ႔ရတဲ႔ၿမိဳ႕။ အဲဒီအခ်ိန္ကလည္း<br />တခ်ိဳ႕ေတြက ရန္ကုန္ကို ဟားတုိက္ခဲ႔တာပဲ။ ရာဇသႀကၤန္ ဒလက ျပန္တုန္းကလို<br />ေဖာက္ျပန္တဲ႔ အေတြးမ်ိဳးေတာ႔ ရန္ကုန္က မေတြးခဲ႔ရိုးအမွန္ပါ။<br />ပံုေသကားခ်ပ္ေန႔ေတြကို တင္ဆက္ၿပီးရင္ အေျပာင္းအလဲကို ညေနစာငတ္သူ တစ္ေယာက္လို သူ<br />ဆာေလာင္တတ္ခဲ႔တယ္။ မေျပာင္းလဲႏုိင္တဲ႔ သူကိုယ္တုိင္ မေက်မနပ္နဲ႔။ အခ်ိန္ကာလက<br />ဇရာ ဘယ္ေလာက္ျပျပ သူသံေ၀ဂယူလုိ႔ မရဘူး။ သူမွ မေစာင္႔ေရွာက္ရင္<br />အုပ္ထိန္းသူမဲ႔ေတာ႔မယ္႔ ေျမးငယ္ေတြကို သနားတဲ႔ အဘြားအုိတစ္ေယာက္လုိေပါ႔။<br />ဒါေပမယ္႔ သူကို္ယ္တုိင္ ယိုင္တိယုိင္တုိင္နဲ႔ဆုိတာ သူသိတယ္။ ရုတ္တရက္ၾကည္႔ရင္<br />စစ္ၿပီးစ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕လို မုဆိုးမ၊ တစ္ခုလပ္နဲ႔ ကေလးငယ္ေတြ<br />သိပ္မ်ားေနတဲ႔ၿမိဳ႕။ အေ၀းေရာက္ လင္သားေတြ အလုပ္အကိုင္ အဆင္ေျပပါေစ<br />ဆုေတာင္းေနရတဲ႔ၿမိဳ႕။ လယ္ကန္သင္းေတြကို ၿဖိဳ၊ ေျမကြက္အသစ္ေတြရိုက္လို႔<br />သူ႔ၿမိဳ႕ခံေတြကို ေနရာထုိင္ခင္း လုပ္လုပ္ေပးရတယ္။ အခ်က္အခ်ာ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္<br />တုိင္းတပါးသား လက္ေအာက္ေတြ က်ေရာက္ေနလုိ႔။ သူက တစ္ခါတစ္ခါ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္<br />ေျပာသလိုလဲ ေနတတ္တယ္ `နာက်င္တဲ႔အခါ မေအာ္ဘဲ၊ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ႔အခါ ရယ္ေမာဖို႔<br />ေနာက္မက်ေအာင္ ေနတတ္ခဲ႔´။ ဗံုးဆံ၊ အေျမာက္ဆံကို ေၾကာက္လုိ႔<br />၀ါးရင္းတုတ္နဲ႔ရိုက္လည္း အံႀကိတ္ခံ၊ ရို္င္ဖယ္နဲ႔ ခ်ိန္ပစ္လဲ<br />အသံသိပ္မထြက္ရဲခဲ႔ဘူး။<br /><br />အခုေတာ႔ ေခတ္နဲ႔အညီ သူ႔ဆီမွာ ေၾကးစားကလပ္အသင္းေတြလည္း ရွိေနၿပီ။<br />ေလာင္းကစားဒုိင္ကေတာ႔ အရင္ကတည္းက မႈိလုိပြေနတာမုိ႔ သူ႔အတြက္ သိပ္အေရးမႀကီး။<br />ကမၻာေပၚ ဦးေႏွာက္ႀကီးႀကီးေတြ ေခါင္းစားေအာင္ ျပႆနာရွာေပးတတ္ၿပီ။<br />ကူးစက္ေရာဂါေတြကိုလည္း ေဖာေဖာသီသီ လက္ခံသလို အဏုျမဴဗံုး ထေပါက္မွာ<br />စိတ္မပူတတ္ေတာ႔ဘူး။ မနက္ဆုိရင္ ပါးစပ္ေျခာက္သန္းကို ဘယ္လိုေကၽြးမလဲ<br />ေခါင္းစားေနရေပမယ္႔ ညက်ရင္ေတာ႔ ဘီယာပရိုမိုးရွင္းေတြနဲ႔ အေသာက္ မပ်က္တဲ႔ၿမိဳ႕။<br />လူ႔ဘ၀စည္းစိမ္မွာ အဆုိး ေလာကဓံ ေလးပါးကို ထိန္ခ်န္လို႔ မရဘူး။<br />အခါးသီးဆံုးညဆုိတာ အခ်ိဳၿမိန္ဆံုး မနက္ျဖန္လို႔ တေဘာင္လုိလုိ ငေၾကာင္လုိုလိုနဲ႔<br />မူး မူးၿပီး ထေျပာတတ္တဲ႔ၿမိဳ႕။<br /><br />ေျမပံုတလြဲႀကီးနဲ႔ ရတနာေတြ ရွိရာဆီ သြားမယ္လို႔ အရူးေတြ ေဆာ္ၾသၿပီး<br />ေနာက္ေဖးေပါက္က ျပန္တက္၊ သူမ်ား ညစာေတြ ခုိးခိုးစားတတ္တဲ႔ အရူးေတြ<br />ရွိေနတတ္တဲ႔ၿမိဳ႕။ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ဂုဏ္ထူးေတြထဲမွာ မိန္းမပ်က္နဲ႔ အက်ဥ္းေထာင္<br />အေၾကာင္းေတြပါရင္ Grade(A) ရႏုိင္မယ္႔ၿမိဳ႕ေလ။ အမွန္အကန္ဆိုရင္ေတာ႔ နံရံေလးဘက္<br />ပိတ္ထားတယ္။ အတုေတြ သိပ္မ်ားေတာ႔ ရွားပါးတဲ႔ အမွန္တရားကို အက်ဥ္းေထာင္ထဲ<br />ထည္႔ထားတာပါလို႔ သတင္းေထာက္ေတြကို စိတ္ရူးေပါက္ၿပီး ရွင္းရွင္းျပ တတ္ေသးတယ္။<br />အတုကလည္း ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားသလဲဆုိေတာ႔ ခင္ဗ်ား ျမင္ျမင္သမွ် အကုန္အတုႀကီးပဲ။<br />ေဆး၀ါးအတု၊ ပြဲစားအတု၊ ကားအတု၊ တိုက္အတု၊ လက္ကို္င္ဖုန္းအတု၊ ကြန္ပ်ဴတာ<br />ေဆာ႔ဖ္၀ဲလ္အတု၊ ဗိုင္းရပ္စ္အတု၊ ၿပီးေတာ႔ မ်က္ႏွာအတုနဲ႔ လူေတြ၊ တရားရံုးအတု၊<br />စီရင္ခ်က္အတု၊ အမိန္႔ေၾကာ္ျငာစာအတု၊ အေမြစား အေမြခံအတု၊ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ အတုကေန<br />ဒီမုိကေရစီအတု အထိ။ အတုဆုိရင္ အကုန္ရွိေနတတ္တယ္။<br /><br />ပလက္ေဖာင္းေပၚ လမ္းမေလွ်ာက္ပါနဲ႔၊ ႀကိဳက္တဲ႔ေနရာ အမႈိက္ပစ္ပါ၊ တရားဥပေဒကို<br />လက္တစ္လံုးျခား လုိက္နာပါ၊ အသက္ရွဴက်ပ္ရင္ ကင္းၿမီးေကာက္ ေထာင္ၿပီး ေနထုိင္ပါ၊<br />မီးပ်က္ပ်က္ မီးလာလာ ဒီေစ်းပဲ၊ ဒါဟာ အခြင္႔အေရးတစ္ရပ္။ အဲဒီလို ျမင္တတ္ဖုိ႔<br />မုတ္သုန္ကို လြယ္အိတ္လို လြယ္ၿပီး အသက္အရြယ္မေရြး ေသြးလြန္တုပ္ေကြးေရာဂါ<br />ျဖစ္ႏုိင္ေခ်အတြက္ အလုပ္လက္မဲ႔ေပမယ္႔လည္း တစ္ေယာက္ လက္ဖက္ရည္ တစ္ေယာက္<br />မွ်ေသာက္တတ္တဲ႔ ရန္ကုန္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-2785986308855050190?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-84685436065611461252009-09-03T20:57:00.001+08:002009-09-03T21:01:11.932+08:00(လြန္ခဲ့ေသာ သုံးႏွစ္ေလာက္က ဘားမားတူေဒးတြင္ ေရးသားခဲ့သည့္ ကၽြန္ေတာ္၏<br />ေဆာင္းပါးအား ျပန္လည္ ေဖာ္ျပလုိက္ပါသည္။)<br /><br />အားနာျခင္းအေၾကာင္းကုိ စာတေစာင္ေပတဖြဲ႕ ေရးရလိမ့္မည္ဟု ဘယ္တုန္းကမွ<br />မေမွ်ာ္လင့္ပါ။ ယေခုေတာ့ မေရးဘဲ မေနႏုိင္ေလာက္ေအာင္ အေၾကာင္းအခ်က္၊<br />အေျခအေနအရပ္ရပ္က တုိက္တြန္းေစ့ေဆာ္ေနသျဖင့္ ေရးခ်င္စိတ္ ေပါက္လာပါသည္။<br /><br />အားနာတတ္ေသာ ျမန္မာမ်ားအေၾကာင္းကုိ စဥ္းစားလုိက္ေသာအခါ စာေရးသူ ဖတ္ဘူးေသာ<br />သတင္းစာဆရာႀကီး ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္အေၾကာင္းအား ေရွးဦးစြာ သတိရမိပါသည္။<br />ဦးခ်စ္ေမာင္တေယာက္ မည္မွ်အားနာတတ္သည္ကုိ သူ၏ ဇနီးျဖစ္သူ စာေရးဆရာမႀကီး<br />ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးက “သူလုိလူ”ဟူေသာ အတၳဳပၸတၱိစာအုပ္တြင္<br />ေအာက္ပါအတုိင္းေရးသားထားသည္ကုိ ေတြ႕ရပါသည္။<br /><br />“…ဤလမ္းေရွ႕မွ ႏွင္းပန္းလမ္း သူ႕အိမ္ရွိရာသုိ႔ ျဖတ္ျပန္လာစဥ္ မုိးေတြသည္းေန၍<br />လူတေယာက္ သူ႕ထီးေအာက္ကုိ ၀င္ခုိလာသျဖင့္ သူလည္း ထုိသူ မစုိေအာင္ ထီးကုိ<br />ထုိသူဘက္သုိ႔ ၫႊတ္၍ မုိးေပးလာခဲ့သည္။ ဤသုိ႔လာၾကရာ မုိးႀကီးသည္းရြာလာသျဖင့္<br />ႏွစ္ေယာက္စလုံး စုိမည္ျဖစ္၍ ရန္ကုန္ေဂဇက္ သတင္းစာတုိက္ေအာက္သုိ႔<br />မုိး၀င္ခုိၾကသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ သူ႕အိတ္ထဲမွ ပုိက္ဆံအိတ္ကုိ သူ႕ထီးရိပ္<br />၀င္ခုိလာသူက တျဖည္းျဖည္း ဆြဲထုတ္ယူေနသည္ကုိ သူသိေသာ္လည္း သူသိသည္ကုိ<br />ထုိသူမျမင္ေအာင္ တဖက္သုိ႔ ေငးေပးလုိက္ရေၾကာင္းႏွင့္ ပုိက္ဆံ တက်ပ္ႏွင့္ ငါးပဲ<br />ရသြားေၾကာင္း ေျပာျပ၍…” (ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၏ သူလုိလူ စာအုပ္မွ)<br /><br />ဤေနရာတြင္ စာေရးသူ၏ ထင္ျမင္ခ်က္ကုိ မေရးသားမီ အမ်ားအထင္အျမင္မလြဲေစျခင္းငွာ<br />ႀကဳိတင္ေျပာျပလုိေသာ အခ်က္တခုမွာ စာေရးသူသည္ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္၏<br />အရည္အခ်င္း၊ ႏွိမ့္ခ်ျခင္း၊ ႐ုိးသားျခင္းတုိ႔ကုိ အင္မတန္ေလးစားသူတဦးျဖစ္သည္<br />ဆုိသည့္အခ်က္ ျဖစ္ပါသည္။ ယခုေရးလုိေသာကိစၥမွာ ဦးခ်စ္ေမာင္၏<br />အားနာျခင္းအေၾကာင္းကုိသာ ျဖစ္ပါသည္။<br /><br />ဦးခ်စ္ေမာင္၏ အားနာျခင္းသည္ ခါးပုိက္ႏႈိက္အေပၚ ညႇာတာေထာက္ထားေသာစိတ္ေၾကာင့္<br />ခါးပုိက္ႏႈိက္ ႐ွက္မသြားေစရန္ မသိဟန္ေဆာင္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤအက်ဳိးဆက္အျဖစ္<br />ပုိက္ဆံအိတ္ ဆုံး႐ႈံးသြားျခင္းမွာ ကာယကံရွင္ ဦးခ်စ္ေမာင္တေယာက္ကုိသာ<br />ထိခုိက္သြားျခင္းျဖစ္၍ သူ႕တဦးတည္း ကုိယ္ေရးကုိယ္တာ (အမ်ားကုိ မထိခုိက္)ဟု<br />ယူဆလွ်င္ရသည္။ ဦးခ်စ္ေမာင္သည္လည္း ထုိသုိ႔ ယူဆ၍သာ မေျပာျခင္းျဖစ္သည္။<br />အမ်ားႏွင့္ ဆုိင္သည့္ ကိစၥဆုိလွ်င္ ဦးခ်စ္ေမာင္သည္ ထုိေခတ္က အုပ္ခ်ဳပ္သူ<br />အဂၤလိပ္မ်ားကုိပင္ အားမနာပ ျပန္ေျပာတတ္သူျဖစ္ေခ်သည္။<br /><br />စာေရးသူ၏ အျမင္မွာမူ ဥိးခ်စ္ေမာင္အေနႏွင့္ ခါးပုိက္ႏႈိက္ကုိ ထုိသုိ႔<br />သူတပါးပစၥည္း အေခ်ာင္ရယူလုိစိတ္မေမြးရန္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာျပကာ<br />ဆုံးမသင့္သည္ဟု ထင္သည္။ ဤကိစၥမွာ အႏၱရာယ္ေတာ့မ်ားသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဦးခ်စ္ေမာင္မွာ<br />သတၱိေခသူမဟုတ္ေၾကာင္း အျခားေသာ ကိစၥမ်ားတြင္ ဖတ္႐ႈသိရွိရ၍ ဦးခ်စ္ေမာင္ ေၾကာက္၍<br />မေျပာျခင္းမဟုတ္ေၾကာင္း စာဖတ္သူတုိ႔အေနႏွင့္ သေဘာေပါက္ေစလုိပါသည္။ သူ႕စ႐ုိက္အရ<br />အားနာတတ္ျခင္းေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။<br /><span id="fullpost"><br />ထုိ႔ထက္ တဆင့္တက္ကာ ေတြးေတာရလွ်င္ ခါးပုိက္ႏႈိက္ျခင္းသည္ မေကာင္းေသာ<br />ရာဇ၀တ္မႈျဖစ္၍ မသိက်ဳိးက်င္ မျပဳထုိက္။ ဤကိစၥတြင္ ကံအားေလ်ာ္စြာ<br />လြတ္ေျမာက္သြားေသာ ခါးပုိက္ႏႈိက္သည္ အတင့္ရဲလာကာ ေနာင္တြင္<br />ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာသူမ်ား အေပၚတြင္ ဤျပစ္မႈကုိ ထပ္ဖန္တလဲလဲ က်ဴးလြန္ႏုိင္သည္။<br />ဆုိးရြားေသာ အက်ဳိးဆက္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္သည္။ ဤသုိ႔ဆုိလွ်င္<br />ေျပာသင့္ေျပာထုိက္ေသာ ကိစၥ၌ မေျပာဘဲ အားနာေနလုိက္ျခင္းေၾကာင့္<br />ကုိယ္ေရးကုိယ္တာဟုသာ ထင္မွတ္ရေသာ ကိစၥတခုသည္ အမ်ားကုိပါ ထိခုိက္လာႏုိင္သည္ဟု<br />ေတြးမိပါသည္။<br /><br />ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ဦးခ်စ္ေမာင္ကုိ သတိရၿပီးေနာက္ ထပ္မံ၍ ေျပာျပလုိသည္မွာ<br />ဉာဏ္စိန္အေၾကာင္းျဖစ္သည္။ ဉာဏ္စိန္မွာ လူအစစ္မဟုတ္။ စာေရးဆရာ မင္းလူ၏<br />၀တၳဳတုိထဲမွ ဇာတ္ေကာင္တဦးသာျဖစ္သည္။ ထုိ၀တၳဳတုိမွာ အနီးတြင္ အလြယ္တကူ ရွိမေန၍<br />စာေရးသူ မွတ္မိသည့္အတုိင္း ျပန္လည္ေျပာျပပါမည္။ ဆရာမင္းလူ၏ ဇာတ္ေကာင္<br />ဉာဏ္စိန္သည္ အလြန္အမင္းအားနာတတ္သူတဦး ျဖစ္ပါသည္။ တေန႔တြင္ ရပ္ကြက္အလုိက္<br />ေဘာလုံးပြဲတြင္ သူတုိ႔ရပ္ကြက္ေဘာလုံးအသင္းဘက္မွ ဉာဏ္စိန္ ဂုိးဖမ္းရ၏။<br />ပထမပုိင္းတြင္ သူတုိ႔အသင္းက သုံးဂုိးအသာႏွင့္ အႏုိင္ရေန၏။ သုိ႔ေသာ္<br />ဒုတိယပုိင္းအစတြင္ အားနာတတ္ေသာ ဂုိးသမားဉာဏ္စိန္က ဂုိးအျပတ္အသတ္ႏွင့္<br />အႏုိင္ယူရမည္ကုိ အားနာၿပီး သူေသခ်ာေပါက္ဖမ္းႏုိင္ေသာ ေဘာတလုံးကုိ မဖမ္းဘဲ<br />တမင္လႊတ္ေပးလုိက္၏။ အမ်ားမရိပ္မိေစရန္ တကယ္ပင္လြတ္သြားသေယာင္ ပိပိရိရိ<br />ဟန္ေဆာင္ၿပီးမွ လႊတ္ေပးလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိဂုိးသြင္းၿပီးမွ တဖက္အသင္း<br />ေျချပန္ေပၚလာၿပီး တဂုိးၿပီးတဂုိး ဆက္သြင္းကာ ဉာဏ္စိန္တုိ႔ရပ္ကြက္အသင္း<br />႐ႈံးသြားရေၾကာင္းကုိ ဆရာမင္းလူက ဟာသေျမာက္ေအာင္ ေရးထားျခင္းျဖစ္သည္။<br /><br />ဤ၀တၳဳတြင္မူ ဉာဏ္စိန္၏ အားနာမႈမွာ မေလ်ာ္ကန္ဘဲ အမ်ားကုိ (အနည္းဆုံး သူ႕ရပ္ကြက္<br />ေဘာလုံးအသင္းကုိ)ပါ ထိခုိက္ေနေၾကာင္းကုိ ေတြ႕ရွိရပါသည္။<br /><br />ဉာဏ္စိန္မွာ ၀တၳဳထဲမွ စိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္ေကာင္ျဖစ္ေန၍ ဤမွ် အားနာတတ္ေပသည္ဟု<br />မထင္ၾကပါႏွင့္ဦး။ စာေရးသူ၏ မိတ္ေဆြတဦးမွာ အားနာသည့္ေနရာတြင္ ဉာဏ္စိန္ေအာက္<br />မေလ်ာ့သည္မွာ ကုိယ္ေတြ႕ပင္ျဖစ္သည္။ အဆုိပါ မိတ္ေဆြ စင္ကာပူတြင္ အလုပ္ရွာစဥ္က<br />အင္တာဗ်ဴးတခုသုိ႔ စာေရးသူလုိက္ပုိ႔ေပးရဖူး၏။ အင္တာဗ်ဴးမ၀င္ခင္<br />ေလွ်ာက္လႊာျဖည့္ၾကေသာအခါ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ေရာဂါမ်ား ရွိ၊မရွိ<br />ေလွ်ာက္လႊာပုံစံတြင္ ေျဖၾကားျဖည့္စြက္ရေလသည္။ ထုိမိတ္ေဆြသည္ သူ႕တြင္<br />ထုိေရာဂါမ်ား မရွိေၾကာင္း ျဖည့္ေနရာမွ တေနရာအေရာက္တြင္ ခဏရပ္၍….“ကုိေပါ၊ က်ေနာ္<br />အကုန္လုံး “ႏုိး (မရွိ)” ျဖည့္လုိ႔ ေကာင္းပါ႔မလားမသိဘူး။ အားနာစရာႀကီး…”<br />လုပ္ေနေသးရာ ေရာဂါမရွိပါဘဲႏွင့္ “ရွိ”ဟု ျဖည့္စရာမလုိေၾကာင္း အေတာ္ေလး<br />အာေပါက္ေအာင္ ေျပာယူလုိက္ရသည္။<br /><br />ထုိသူတုိ႔ကား သတိရမိေသာ ျမန္မာမ်ားအနက္တြင္ ထူးျခားေျပာင္ေျမာက္စြာ<br />အားနာတတ္သူမ်ား ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ျမန္မာလူမ်ဳိးအမ်ားစုမွာ သူတုိ႔ေလာက္<br />အားနာတတ္ၾကမည္ မဟုတ္ေသာ္လည္း အနည္းႏွင့္အမ်ားေတာ့ အားနာတတ္ၾကေပသည္။<br /><br />တေလာဆီက ေဇာ္ေအာင္(မုံရြာ)ေရးေသာ “ျမန္မာမ်ားရဲ႕ လကၡဏာအခ်ဳိ႕”ဟူေသာ<br />ေဆာင္းပါးတြင္ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔အေနႏွင့္ အားနာတတ္ျခင္းေၾကာင့္<br />အလုပ္ခြင္မွာ ေနရာရသင့္သေလာက္ မရၾကေၾကာင္း စိတ္ေစတနာအရင္းခံျဖင့္<br />ေထာက္ျပေရးသားထားသည္ကုိ ဖတ္႐ႈလုိက္ရပါသည္။<br /><br />ဤသုိ႔လွ်င္ ျမန္မာတမ်ဳိးသားလုံး ေခတ္အဆက္ဆက္ မ်ဳိးႏွင့္ ႐ုိးႏွင့္<br />အားနာလာခဲ့ၾကရာ ယခုအခါ အခ်ဳိ႕ေသာ ျမန္မာမ်ားက အားနာတတ္ျခင္းသည္ပင္ ျမန္မာတုိ႔၏<br />ခ်စ္ျမတ္ႏုိ္းဖြယ္ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထုံးစံတရပ္သဖြယ္ ေယာင္၀ါး၀ါး<br />ေျပာဆုိၾကျခင္းကုိ ေတြ႕လာရေပသည္။ ဘယ္သုိ႔ဘယ္ပုံ အားနာတတ္ျခင္းကုိ<br />ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈဟု ဆြဲယူလုိက္သနည္းကိုမူ စာေရးသူ စဥ္းစား၍ မရႏုိင္ေအာင္<br />ရွိေခ်သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားတြင္လည္း အားနာမႈ မရွိေလသေလာ၊<br />အားနာျခင္းသည္ ေကာင္းသည့္ လကၡဏာေလ၊ မေကာင္းသည့္ လကၡဏာေလာ စသျဖင့္<br />ဆက္လက္ေတြးေတာရာ ေအာက္ပါအတုိင္း ေတြ႕ရွိလာရပါသည္။<br /><br />*ေကာင္းေသာ အားနာျခင္းမ်ဳိးမ်ား။<br /><br />*(၁) မိမိေၾကာင့္ သူတပါး ၀န္ပိမွာကို စုိးရိမ္သည့္ အားနာျခင္းမ်ဳိး<br /><br />ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားသည္လည္း အားနာတတ္ေပသည္။ သင္သည္ အလုပ္ကအျပန္<br />သင့္လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ ႏုိင္ငံျခားသားတဦးကုိ သင္၏ ေမာ္ေတာ္ကားျဖင့္ သူ႕အိမ္သုိ႔<br />တကူးတက ေမာင္းပုိ႔ေပးမည္ဆုိပါက ထုိသူသည္ အားနာစြာ ျငင္းဆုိပါလိမ့္မည္။<br />ဤေနရာတြင္ အားနာျခင္းသည္ မိမိအတြက္ သူတပါးကုိ အလုပ္မပုိေစျခင္း၊ ၀န္မပိေစျခင္း၊<br />အခ်ိန္မကုန္ေစျခင္း ေစတနာသက္သက္ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ ေကာင္းေသာ<br />အားနာျခင္းမ်ဳိးျဖစ္ေပသည္။ ထုိသုိ႔ေသာ အားနာျခင္းမ်ဳိးကုိ လူမ်ဳိးျခားမ်ားတြင္<br />ပုိ၍ ေတြ႕ရေပသည္။ ဤေနရာတြင္ ျမန္မာမ်ား အားမနာတတ္ၾကပုံကုိ ေနာက္ပုိင္းတြင္<br />ေဖာ္ျပမည့္ “ထန္းလ်က္လူႀကဳံ” ဥပမာတြင္ ေတြ႕ရပါမည္။<br /><br />(၂) မိမိရသင့္ရထုိက္သည္ထက္ ပုိယူရမည္ကုိ အားနာျခင္း<br /><br />ဆရာႀကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ တသက္တာမွတ္တမ္းတြင္ ေအာက္ပါအတုိင္း ေရးသားထားသည္ကုိ<br />ဖတ္ရဖူး၏။ မွတ္သားဖြယ္ရာျဖစ္၏။ (ဆရာႀကီးသည္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းဦးႏုက<br />အဂၤလိပ္စာေပကုိ ပုတ္ခတ္ေျပာဆုိသျဖင့္ လက္တုန္႔ျပန္ေရးျခင္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။<br />ထုိစာတြင္ အေနာက္တုိင္းမွ လူႀကီးလူေကာင္းပီသသူမ်ား (Gentlemen)၏<br />စိတ္ေနသေဘာထားကုိ ငါးပါးသီလ သက္သက္ကုိသာ ေစာင့္ထိန္သူတဦး၏ အမူအက်င့္ႏွင့္<br />ႏႈိင္းယွဥ္ျပထားေပသည္။ ဤေနရာတြင္ ငါးပါးသီလသမားတုိင္း ဆုိးသည္ဟု မမွတ္ယူၾကရန္<br />ႀကဳိတင္စကားခံလုိပါသည္။ သုစ႐ုိက္တရားမ်ားကုိ က်င့္ႀကံသူ<br />ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိ႔အဖုိ႔လည္း ထုိဂ်န္တဲလ္မဲန္တုိ႔ အလားတူစြာ စိတ္ေနသေဘာထား<br />ႀကီးျမင့္ၾကမည္ဟု စာေရးသူ ယုံၾကည္ပါသည္။ ဆရာႀကီးအေနျဖင့္<br />ျမန္မာ့လူ႕ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ေယဘုယ် ေတြ႕ရသည့္ အေျခအေနအေပၚ ၿခဳံငုံေရးသားထားသည့္<br />သေဘာျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။) ဆရာႀကီး၏ စာမွာ ဤသုိ႔ျဖစ္သည္။<br /><br />“ငါးပါးသီလသမားတေယာက္သည္ ေႂကြးပူသျဖင့္ မေရာင္းဘဲ မေနႏုိင္သည့္<br />မုဆုိးမတေယာက္ထံမွ ပစၥည္းတခုကို တန္ဘုိးထက္ ဖိႏွိပ္ၿပီး ဆစ္၍ ၀ယ္ခ်င္<br />၀ယ္ႏုိင္သည္။ သီလပ်က္သည္ဟု မဆုိႏုိင္ေခ်။ “ဂ်န္းတဲလ္မဲန္း” တေယာက္မူကား<br />ဤသုိ႔ေသာ အမႈမ်ဳိးကုိ ျပဳရန္ စိတ္ထဲမွ အလြန္ ၀န္ေလးတတ္သည္။<br />ခြန္အားနည္းသူတေယာက္အား ခြန္အားႀကီးသူက ႏုိင္ထက္ကလူ ျပဳမူျခင္းကုိ ျမင္ရသည့္အခါ<br />ငါးပါးသီလသမားက မ်က္ႏွာလႊဲ၍ ေနႏုိင္သည္။ ဂ်န္တဲလ္မဲန္းတေယာက္မူကား<br />မိမိကုိယ္တုိင္ ခြန္အားနည္း၍ မကူညီႏုိင္လွ်င္ အနည္းဆုံး ႏႈတ္ျဖင့္ျဖစ္ေစ ခုခံ၍<br />ေျပာေပးေပလိမ့္မည္။ မိမိအက်ဳိးအတြက္ အျခားလူတေယာက္က မတရားသျဖင့္<br />ေဆာင္ရြက္ေပးသည္ဆုိလွ်င္ ငါးပါးသီလသမားက မွိန္းၿပီးၾကည့္ေနလုိက ေနႏုိင္သည္။<br />ဂ်န္တဲလ္မဲန္းတေယာက္မူကား ထုိကဲ့သုိ႔ ေန၍မျဖစ္။ သူ႕အတြက္ မတရား<br />လုပ္မေပးပါႏွင့္ဟု ေျပာလိမ့္မည္။ ငါးပါးသီလ သမားတေယာက္သည္ ႀကဳံႀကဳိက္ခဲ့လွ်င္<br />ထုိက္သင့္သည္ထက္ ပုိ၍ အခြင့္အေရးယူလိမ့္မည္။ အခြင့္အေရးယူျခင္းသည္<br />ခုိးျခင္းမဟုတ္ဟု ဆုိႏုိင္သည္။ ဂ်န္တဲလ္မဲန္း တေယာက္မူကား ထုိက္သင့္သည္ထက္<br />ပုိၿပီး အခြင့္အေရးယူရမည္ကုိ ရွက္တတ္သည္။ ငါးပါးသီလသမားတေယာက္သည္<br />ေဖာ္လံဖားႏုိင္သည္။ ကပ္ပါးရပ္ပါး အလုပ္မ်ဳိးႏွင့္ ႀကီးပြားေအာင္ လုပ္ႏုိင္သည္။<br />ဂုဏ္ႀကီးသူမ်ား ပုိက္ဆံရွိသူမ်ားကုိ ႀကဳိ႕၍ ခ်ဴႏုိင္ၿမႇဳိက္ႏုိင္သည္။<br />ဂ်န္းတဲလ္မဲန္းတေယာက္မူကား ကုိယ့္သိကၡာကုိ ကုိယ္ေစာင့္ထိန္းသည္ျဖစ္၍<br />မည္သူ႕ဆီကမွ် ခ်ဴျခင္း၊ ၿမႇဳိက္ျခင္း မျပဳ၊ ဘာကိုမွ် အလကားမလုိခ်င္၊<br />ထုိက္တန္ေအာင္ အလုပ္လုပ္၍ ယူခ်င္သည္။ မည္သူ႕ေရွ႕၌မွ် မ်က္ႏွာ ေအာက္မခ်၊ အၿမဲ<br />ဦးေခါင္းေထာင္ခ်င္သည္။ ဆင္းရဲသည္ကုိမရွက္၊ ညစ္ပတ္ရမည္ကုိ ရွက္သည္။<br />အမ်ဳိးျမတ္သည္ဆုိ၍ ဂုဏ္မတက္၊ ႐ုိးေျဖာင့္သည့္အတြက္ ဂုဏ္ယူသည္။ လုိရင္းအခ်ဳပ္၍<br />ဂ်န္းတဲလ္မဲန္း တေယာက္သည္ (Sense of Justice and Fair Play) မိမိႏွင့္<br />ဆက္ဆံသမွ်ေသာ ကိစၥအ၀၀တြင္သာမက မိမိန၏ ပတ္၀န္းက်င္၌လည္း မတရားသျဖင့္<br />အႏုိင္က်င့္ျခင္းကုိ မျမင္လုိ၊ မွ်မွ်တတ ျဖစ္ေစလုိေသာ စိတ္သေဘာထားမ်ဳိး<br />အၿမဲကိန္းေအာင္းသူ တေယာက္ ျဖစ္ေလသည္။”<br /><br />မိမိ ရသင့္ရထုိက္သည္ထက္ ပုိ၍ ရျခင္းကုိ မယူလုိေသာ အားနာျခင္းမ်ဳိးသည္လည္း<br />ေကာင္းေသာ အားနာျခင္းမ်ဳိး ျဖစ္ေပသည္။ ဤသုိ႔ေသာ အားနာမႈမ်ဳိးကုိ<br />လူမ်ဳိးျခားမ်ားတြင္ အမ်ားဆုံးေတြ႕ရေပသည္။ ယေန႔ေခတ္အခါတြင္ ျမန္မာလူမ်ဳိး<br />အစုိးရ၀န္ထမ္းမ်ားမွာ လက္ဘက္ရည္ဘုိးဟု ေပးသူက ေပး၍ ယူသူကလည္း မရွက္မေၾကာက္၊<br />အားမနာပ ယူၾကေလသည္။<br /><br />စာေရးသူ၏ အေတြ႕အႀကဳံတခုကုိ ေျပာျပပါဦးမည္။ စာေရးသူသည္ တခါက မေလးရွားတြင္<br />တကၠစီငွားစီးရာ ခရီးမွာ ခရီးတုိမွ်သာျဖစ္ရာ တကၠစီသမားမွာ ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွ်<br />သူ႕ႏႈတ္က ေျပာမထြက္ေအာင္ အားနာလ်က္ ရွိေခ်သည္။ (ထုိေဒသတြင္ တကၠစီမီတာ<br />မခ်ဳိးပါ။) ဤတြင္ စာေရးသူက ၅ ရင္းဂစ္ ထုတ္ေပးလုိက္ရာ အင္မတန္အားနာသြားၿပီး ၂<br />ရင္ဂစ္သာေပးဖုိ႔ အေၾကာက္အကန္ျငင္းကာ တားရွာပါသည္။ ထုိတကၠစီသမားသည္<br />စာေရးသူေတြ႕ဖူးသမွ်တြင္ အ႐ုိးသားဆုံး တကၠစီသမားျဖစ္ပါသည္။<br /><br />*မေကာင္းေသာ အားနာျခင္းမ်ဳိးမ်ား<br />*<br />(၁) စိတ္ထဲ၌ ရွိသည့္အတုိင္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာမထြက္ေသာ အားနာျခင္းမ်ဳိး<br /><br />စိတ္ထဲရွိသည္ကုိ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာမထြက္ေသာ အားနာျခင္းမ်ဳိးသည္<br />မေကာင္းေသာ အားနာျခင္းမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ေအာက္ပါ ဥပမာမ်ားကုိ ၾကည့္ပါ။<br /><br />(က) လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္မ်ားႏွင့္အတူ ၀ုိင္းထုိင္၍ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္တြင္<br />မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ထုိင္စားေနသူတဦး၏ ေမးေစ့တြင္ ထမင္းလုံးကပ္ေနသည္။ သင္က<br />ေျပာရမွာကုိ အားနာေနသည္။ သင္ေျပာလုိက္လွ်င္ ထုိသူ ရွက္သြားမွာကိုလည္း<br />စုိးရိမ္ေနသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိထမင္းေစ့ ကပ္ေနျခင္းကုိ ျမင္ေနရသူတုိင္း၏ စိတ္တြင္<br />ကသိကေအာက္ႏွင့္ မသက္သာ။ ဤကိစၥမ်ဳိးတြင္ အားနာေန၍ မေျပာျခင္းသည္ မေကာင္း။<br />ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာလုိက္ျခင္းျဖင့္ အားလုံးေျပလည္သြားႏုိင္သည္။<br /><br />(ခ) တစုံတေယာက္က သင့္ထံမွ ပုိက္ဆံေခ်းငွားသည္။ တကယ္ေတာ့ သင္က မေခ်းခ်င္။<br />သုိ႔ေသာ္ ျငင္းရမွာ အားနာ၍ ေခ်းလုိက္သည္။ (ၿပီးေတာ့ သင္က<br />ေငြျပန္ေတာင္းရမွာကုိလည္း အားနာေနဦးမည္ ျဖစ္သည္။) ထုိေန႔မွစ၍ ေငြျပန္မရမခ်င္း<br />သင္မေပ်ာ္ေတာ့။ ဤေနရာတြင္လည္း အားနာျခင္းသည္ သင္၏ ပကတိစိတ္အရင္းခံကုိ ကြယ္၀ွက္၍<br />မျပတ္မသား ဆုံးျဖတ္ျခင္းမ်ဳိးျဖစ္ရာ ကုသုိလ္မရသည့္အျပင္ အကုသုိလ္အား<br />၀ယ္ယူသကဲ့သုိ႔ျဖစ္ေသာ အားနာျခင္းမ်ဳိး ျဖစ္သည္။<br /><br />ဤေနရာတြင္ စကားစပ္လ်ဥ္း၍ စာေရးသူ၏ အေတြ႕အႀကဳံတခုကုိ<br />ျပန္လည္ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္ပါသည္။ တေန႔တြင္ မိတ္ေဆြတေယာက္အား စင္ကာပူေလဆိပ္သုိ႔<br />လုိက္ပုိ႔ရာတြင္ ျမန္မာလူမ်ဳိးတဦး၏ ၿငီးတြားသံကုိ ေအာက္ပါအတုိင္း<br />ၾကားခဲ့ရပါသည္။<br /><br />“စိတ္ညစ္တယ္ဗ်ာ။ သူ႕အိမ္က ထညက္ (ထန္းလ်က္) ေလးပိႆာႀကီးေတာင္ ထည့္ေပးလုိက္လုိ႔<br />တလမ္းလုံး လက္ေမာင္ျပဳတ္မတတ္ ဆြဲလာရတယ္”<br /><br />ထုိစကားကုိ ၾကားရသည့္အခ်ိန္မွစ၍ အိမ္ျပန္ေရာက္သည္အထိ စာေရးသူမွာ ေတြးမိတုိင္း<br />အူယားလွသျဖင့္ အသံထြက္၍ မရယ္မိေအာင္ ေအာင့္ထားရ၏။ လူႀကဳံေပးသူကလည္း အားမနာပ<br />ထည့္ေပးၿပီး၊ သယ္သူကလည္း အားအနာလြန္ကာ သယ္လာခဲ့ၿပီးမွ ကြယ္ရာတြင္ စကားတင္းဆုိ<br />ၿငီးတြားေနျခင္း ျဖစ္သည္။<br /><br />(၂) ကုိယ္ရသင့္ရထုိက္သည္ကုိ ေတာင္းဆုိရမွာ အားနာျခင္းမ်ဳိး<br /><br />ဤသည္မွာ ျမန္မာအမ်ားစုတြင္ ျဖစ္တတ္ေသာ အားနာမႈမ်ဳိး ျဖစ္သည္။ အေႂကြး<br />ျပန္ေတာင္းရမည္ကုိ တြန္႔ဆုတ္ေနၾကသည္။ မိမိ၏ အားလပ္ရက္ခြင့္ကုိ ယူရန္<br />တြန္႔ဆုတ္ေနၾကသည္။ က်ဴတန္းစီရာ၌ မိမိေရွ႕တြင္ ၾကားျဖတ္၍ တန္းစီသူကုိ<br />မလုပ္ရန္ေျပာဖုိ႔ ၀န္ေလးၾကသည္။ မိမိႏွင့္ ခ်ိန္းဆုိထားေသာအခ်ိန္တြင္ တိက်စြာ<br />ေရာက္မလာသူအား ေထာက္ျပသတိေပးရန္ တြန္႔ဆုတ္ အားနာေနတတ္ၾကသည္။ ဤအားနားျခင္းသည္<br />ေလာဘနည္းျခင္းေၾကာင့္လည္းမဟုတ္၊ ခႏၱီပါရမီႏွင့္ ျပည့္၀ေနျခင္းေၾကာင့္လည္းမဟုတ္။<br />ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈဟုကား လုံးလုံးမွ်ပင္ မဆုိသင့္။ ဤအားနာျခင္းမ်ဳိးသည္<br />လူပုဂၢဳိလ္တဦးခ်င္း၏ ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြးႏွင့္သာ ဆုိင္ေပသည္။<br />တျခားအေၾကာင္းေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ မိမိရသင့္ရထုိက္သည္ကုိ မသိေလာက္ေအာင္ ထူ၍ အ၍ န၍သာ<br />ျဖစ္ႏုိင္ေပသည္။ မိမိတြင္ ထုိသုိ႔ေသာ အားနာမႈမ်ဳိးရွိက သတိထား၍<br />ေခ်ဖ်က္သင့္သည္ဟု ထင္ပါသည္။<br /><br />(၃) မိမိတာ၀န္ႏွင့္ အားနာျခင္းကုိ မခြဲျခားတတ္ျခင္း<br /><br />လူတုိ႔သည္ အဖြဲ႕အစည္း၊ အသုိင္းအ၀ုိင္းႏွင့္ ေနထုိင္၍ အလုပ္လုပ္ကုိင္ေသာအခါ<br />မိမိ၏ ပုဂၢဳိလ္ေရးဆုိင္ရာ ခံစားခ်က္တုိ႔ကုိ ေဘးခ်ိတ္၍ မိမိ၏ တာ၀န္ကုိ<br />ေက်ပြန္အပ္၏။ သင္၏ အလုပ္ကုိ ထမ္းေဆာင္ရာတြင္ အားနာျခင္းကုိ ေဘးခ်ိတ္ထားရမည္။<br />သင္သည္ ရဲအမႈထမ္းျဖစ္ပါက သင္၏ ေဆြမ်ဳိး၊ မိတ္ေဆြ ရာဇ၀တ္မႈ က်ဴးလြန္သည္ကုိ<br />ေတြ႕လွ်င္ သင္ အားနာ၍မရ၊ ဖမ္းရမည္။ သင္သည္ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္က သင့္သူငယ္ခ်င္း၏သား<br />စာေမးပြဲမေျဖဆုိႏုိင္သည္ကုိ အားနာသည္ဆုိကာ အေအာင္ေပး၍ မျဖစ္။ သင္သည္<br />တရားသူႀကီးျဖစ္က သင့္မိတ္ေဆြကုိ အားနာ၍ အျပစ္ေလွ်ာ့ေပါ႔ျခင္း လႊတ္ေပးျခင္း<br />မျပဳရ။ တာ၀န္ႏွင့္ အားနာျခင္းကုိ အထက္ပါအတုိင္း ခြဲျခားသင့္သည္ဟု ယူဆမိပါသည္။<br /><br />ယခုအခါ စာေရးသူတုိ႔ ျမန္မာျပည္တြင္ နည္းမမွန္ေသာ အားနာမႈမ်ားက ေနရာအႏွံ႕<br />ႀကီးစုိးေနရာ ရံဖန္ရံခါ အမွားႏွင့္ အမွန္ကုိပင္ ေ၀ဖန္ပုိင္းျခားမႈ<br />မ႐ွိႏုိင္ေလာက္ေအာင္အထိ ျဖစ္ေနသည္ကုိပင္ ႀကဳံၾကရေပသည္။<br /><br />သင္သည္ ဘတ္စ္ကားစပယ္ယာက နည္းမက် လမ္းမက် ဟိန္းေဟာက္သည္ကုိ မ်က္ႏွာေအာက္ခ်၍<br />ခံေနေပမည္။ သင္သည္ ေစ်းတြင္ အသားသည္က အေလးခုိးသည္ကုိ သိသိႏွင့္ ျပန္မေျပာ၀ံ့ဘဲ<br />ငုံ႔ခံေနမည္။ သင္သည္ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္က တုိင္းပညာေရးမွဴး၏ သမီးမဂၤလာေဆာင္အတြက္<br />လက္ဖြဲ႕ရန္ဆုိကာ သင့္လစာမွ ျဖတ္ေတာက္လုိက္ျခင္းကုိ ျပန္မေျပာဘဲ ၿငိမ္ခံေနမည္။<br />သင္သည္ သာသနာေရးအတြက္ အေၾကာင္းျပကာ ဘယ္ကမွန္းမသိ၊ ျဖတ္ပုိင္းႏွင့္ လာေရာက္<br />အလွဴခံလွ်င္ စိတ္မပါဘဲႏွင့္လည္း အားနာ၍ ထည့္လုိက္ေပမည္… စသည့္ နည္းမမွန္ေသာ<br />အားနာမႈေၾကာင့္ ျမန္မာ့လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတြင္ အက်ည္းတန္ အ႐ုပ္ဆုိးေသာ<br />အျဖစ္အပ်က္မ်ားႏွင့္ ႀကဳံေတြ႕ေနရျခင္း ဆုိလွ်င္ပင္ လြန္မည္မထင္။<br /><br />ဤသုိ႔လွ်င္ မိမိရသင့္ရထုိက္ေသာ အခြင့္အေရးမ်ားကုိ ေတာင္းရေကာင္းမွန္းမသိ၊<br />စူးစမ္းရေကာင္းမွန္းမသိ၊ ေမးျမန္းရေကာင္းမွန္းမသိ၊ နည္းမမွန္ေသာ အားနာမႈႏွင့္<br />ေၾကာက္ရြံ႕မႈတုိ႔၏ ပိန္းပိတ္မႈေအာက္တြင္ ႏွစ္ကာလရွည္ျမင့္စြာ<br />ေနထုိင္လာၾကရေသာအခါ အင္မတန္ ဆုိးညစ္ေသာ လူတစုက ဤေပ်ာ့ကြက္မ်ားကုိ အသုံးခ်၍<br />မိမိတုိ႔၏ အခြင့္အေရးမ်ားကုိ ထိပါးလာေသာအခါ မိမိတုိ႔မွာ တြန္းလွန္ႏုိင္ေသာ<br />သတၱိမရွိေတာ့ေသာ အေျခအေနသုိ႔ ဆုိက္ေရာက္သြားတတ္ေခ်သည္။<br /><br />ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမန္မာတုိ႔အေနႏွင့္ တမ်ဳိးသားလုံးအက်ုဳိးစီးပြားကုိ ေမွ်ာ္ေတြးကာ<br />နည္းမွန္လမ္းမွန္ အားနာသင့္ၾကေပသည္ဟု တုိက္တြန္းေရးသားလုိက္ပါသည္။<br /><br />ကုိေပါ။<br />(၂၀၀၆)<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Reference: http://kopaw07.blogspot.com/2009/07/blog-post_11.html</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-8468543606561146125?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-47440116433246698642009-09-03T20:52:00.001+08:002009-09-03T20:57:07.478+08:00သရုပ္ေဆာင္ အဆုိေတာ္ မင္းေမာ္ကြန္းက အင္တာနက္တြင္ ပ်ံ႕ေနသည့္ သူႏွင့္<br />သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ဓာတ္ပုံမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတခုတြင္ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္စဥ္က<br />အမွတ္တရ ရုိက္ကူးထားေသာ ပုံျဖစ္ေၾကာင္း ယမန္ေန႔က အသံလႊင့္ဌာန တခုသုိ႔<br />ေျပာဆုိၿပီး ထုိလုပ္ရပ္အတြက္ ရဟန္းသံဃာမ်ားကုိ ေတာင္းပန္လုိက္သည္။<br /><br />“သာသနာ ဆိုတာလည္း ေစာ္ကားစရာ မရွိပါဘူး၊ သံဃာ ဆိုတာလည္း ေစာ္ကားစရာ မရွိပါဘူး၊<br />က်ေနာ္တို႔ ရင္ထဲမွာ အျမဲတမ္း ယံုၾကည္ ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္ရမဲ့အရာပါပဲ။<br />က်ေနာ္တို႔ေတြမွာ တက္တူး (ေဆးမင္ေၾကာင္) ထိုးတယ္ ဘာညာ ဆိုတာက ဒါက လူငယ္သဘာဝပါ၊<br />သားလည္း ရွင္ျပဳ က်ေနာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း ဝတ္ဆိုေတာ့ အဲလို ဝတ္တာပါ၊ ေနာက္<br />က်ေနာ္တို႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ၾကရင္းနဲ႔ အမွတ္တရ<br />႐ိုက္ထားခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုေလးပါ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ကတည္းကပါ။ အဲဒီေတာ့<br />သူတို႔ ေျပာတယ္ ဆိုလို႔ရွိရင္ ေနာက္ကို ဆင္ျခင္ဖို႔ပဲ ရွိပါတယ္ ခင္ဗ်ာ့။ တျခား<br />ရည္႐ြယ္ခ်က္ ဘာမွ မရွိပါဘူးခင္ဗ်ာ့။ က်ေနာ္တို႔ တကယ္ လူငယ္ သဘာဝ အမွတ္တရေလး<br />လုပ္မိတဲ့ သေဘာပါ၊ အဲဒီအတြက္ကိုလည္း က်ေနာ္က ဒီ သံဃာေတာ္ေတြကို ေတာင္းပန္ပါတယ္”<br />ဟု မင္းေမာ္ကြန္းက လြတ္လပ္သည့္အာရွအသံ (Radio Free Asia) သုိ႔<br />ေျပာၾကားလုိက္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">*http://moemaka.blogspot.com/</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">*http://forverfriends.ning.com/profiles/blogs/2863689:BlogPost:141258</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">*http://forverfriends.ning.com/profiles/blogs/2863689:BlogPost:141258</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">*http://forverfriends.ning.com/main/sharing/share?id=2863689%253ABlogPost%253A141258</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">ဒီ web ဆိုဒ္မ်ား မွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-4744011643324669864?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-51719388528893435052009-09-03T20:43:00.002+08:002009-09-03T20:51:39.515+08:00တစ္ခါတုန္းက ေမာင္ဘႏွင့္ညိုျမဆိုတဲ့လက္ထပ္ျပီးကာစ ဇနီးေမာင္ႏွံဟာ<br />သူတို႔ေနတဲ့လာရွုိးျမိဳကေလးကေန မန္းတေလးဘက္ကို ကားေလးေမာင္းျပီး ေအးေအးေဆးေဆး<br />ဟန္းနီးမြန္းခရီးထြက္ခဲ့ၾကသတဲ့.........ဒီလိုနဲ႔ေမွာင္လဲသြားေရာ......ေမျမိဳ႔မွာတင္<br />ညအိပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကသတဲ့......တည္းခိုးခန္းသြားအိပ္ေတာ့<br />.........တည္းခိုခကို တစ္ည ၃၀၀၀၀ က်ပ္နဲ့<br />သေဘာတူလိုက္ၾကသတဲ့.....ေမာင္ဘတို႔လည္းပင္ပန္းလာၾကတာဆိုေတာ့ ေစာေစာအိပ္ယာ<br />၀င္လိုက္ၾကသတဲ့......မိုးလင္းလို႔ မန္းတေလးဘက္ကို ခရီးဆက္မယ္ဆိုျပီး<br />ေကာင္တာမွာပိုက္ဆံသြားရွင္းေတာ့ ၁၂၀၀၀၀<br />ေတာင္းသတဲ့..........ေမာင္ဘတို႔ကလည္းမေပးနိင္ဘူးဆိုေတာ့ မန္ေနဂ်ာကို<br />ေခၚရွင္းၾကသတဲ့.........<br />မန္ေနဂ်ာက လည္းဟုတ္တယ္ .....၁၂၀၀၀၀ဆိုေတာ့...ခတ္ေတာ့တာေပါ့.........<br />မန္ေနဂ်ာက ဒီလိုရွင္းျပသတဲ့........<br />ငါ့တို႔တည္းခိုးခန္းမွာ........nightclub ေတြ ကာ၇ာအိုေကေတြ........ဘားေတြ<br />........ရွိတယ္....<br />အဲ့ဒီအတြက္က ၃၀၀၀၀ယူတယ္ .....ဆိုေတာ့..<br />ေမာင္ဘကလည္း........ '' ဆရာရယ္ ကြ်န္ေတာ့တို႔<br />အိပ္ယာတန္း၀င္ၾကတာပါ.....nightclub ကိုမသြားပါဘူး" ေပါ့..........<br />မန္ေနဂ်ာက .......သြားတာမသြားတာမင္းတိဳ႔တာ၀န္ကြာ.........ငါ့တို႔က<br />အဲ့ဒီဟာေတြအတြက္ရင္းႏွီးထားရတာမနည္းဘူးကြ ...........လို႔ေျပာလိုက္သတဲ့........<br />ေနာက္ထပ္ ၃၀၀၀၀<br />က်ပ္ကကြာ..........ေရကူးတဲ့အတြက္ေပါ့..........လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့.<br />ေမာင္ဘကလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ေရကူးဘို႔ေနသာသာ<br />ေရကူးကန္ဘယ္မွာရွိမွန္းေတာင္မသိရပါဘူဗ်ာတဲ့...........<br />မင္းတို႔ေရကူးတာမကူးတာ ငါ့တာ၀န္မဟုတ္ဘူး........မင္းတို႔တာ၀န္ပါ..ေရကူးကန္အတြက္<br />အကုန္အက်ေတြမ်ားတဲ့အတြက္.......အဲ့ဒီအတြက္ပါယူတယ္ကြာ....လုိ႔မန္ေနဂ်ာကေျပလိုက္သတဲ့.<br />ဒါနဲ႔ေနာက္ထပ္ ၃၀၀၀၀ က်ပ္က Tv , air com ,ေရသန္႔ဘူး ဘီယာ ဆတယ္လိုက္ ျဂိဳလ္တု<br />ေရခဲေသတ္တာ တို႔အတြက္ေပါ့........လို႔မန္ေနဂ်ာကရွင္းျပျပန္သတဲ့.........<br />ေမာင္ဘကလည္း ..........ေရခဲေသတ္တာမေျပာနဲ႔<br />ေရသန္႔ဘူးတစ္ဘူးေတာင္မေသာက္ရပါဘူးဗ်ာလို႔ ျပန္ရွင္းျပတာေပါ့..........<br />မန္ေနဂ်ာကလည္း................ေသာက္တာမေသာက္တာမင္းတို႔တာ၀န္ကြာ.......ငါတို႔က<br />အဲ့ဒီအတြက္ အကုန္အက်ေတြမ်ားေတာ့ ၃၀၀၀၀ ယူရမွာပဲလို႔ရွင္းျပသတဲ့........<br />ေမာင္ဘလည္းအၾကံထုတ္လိုက္ရတာေပါ့...........ဒါဆိုလည္းေရာ့ဗ်ာ ၁၂၀၀၀၀<br />က်ပ္ဆိုျပီးမန္ေနဂ်ာကို ပိုက္ဆံေပးလိုက္သတဲ့.......မန္ေနဂ်ာကပိုက္ဆံကို<br />ေရတြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၃၅၀၀၀ ပဲေတြ႔ရသတဲ့........<br />ေမာင္ဘကလည္း " ကြ်န္ေတာ့္မိ္္န္းမကို ခင္ဗ်ားနမ္းခက ....၉၀၀၀၀<br />က်တယ္....ခင္ဗ်ားကို ၅၀၀၀ ေလ်ာ့ေပးထားတာ " လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ .မန္ေနဂ်ာကလည္း<br />ရွက္သြားျပီး ျငင္းေတာ့တာေပါ့......" ခင္ဗ်ားမိ္န္းမကို နမ္းဖို႔ေနေနသာသာ<br />ျမင္ေတာင္ျမင္ဘူးတာမဟုတ္ဘူး" ေပါ့. .........ေမာင္ဘကလည္း " နမ္းတာမနမ္းတာ<br />ခင္ဗ်ားတာ၀န္ပါ.......ကြ်န္ေတာ့မိန္းမဒီမွာ တစ္ညလံုးရွိေနတာပဲ"<br />လို႔ေျပာလိုက္သတဲ့.............<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Email မွရလို႔ Blog မွာတင္ေပးလိုက္ပါတယ္...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-5171938852889343505?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-27748903214708740392009-08-27T19:51:00.000+08:002009-08-27T19:56:59.530+08:00အကယ္ေ၇ြ႔ မင္းတေယာက္ေသာသူကိုမခ်စ္ေတာ့ဘူးဆို၇င္လမ္းခံဲြလိုက္ပါ<br /> သူမ်ားကသူကိုခ်စ္ဖို႔အခြင့္အေ၇းေပးလိုက္ပါ....<br /><br />အကယ္ေ၇ြ႔မင္းခ်စ္သူကမင္းကိုထားသြား၇င္စိတ္ေလ်ာ့လိုက္ပါ<br /> တျခားတေယာက္ကိုခ်စ္ဖို႔အခြင့္အေ၇း၇တာေပ့ါ....<br /><br />တခ်ိဳ႕ပစၥည္းကို မင္းဘယ္ေလာက္ၾကိဳက္ၾကိဳက္ မင္းအတြက္ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မွာ.....<br /> တခ်ိဳ႔ပစၥည္းကို မင္းၾကိဳက္ေနလည္း စြန္႔လႊတ္ခ်င္စြန္႔လႊတ္၇မယ္....<br /><br />ဘ၀မွာအမ်ိဳုးမ်ိဳး၇ွိတယ္.....<br /> ေ၇စက္ရွိတိုင္း ပိုင္ဆိုင္ရယူႏိုင္မယ္လို႕ မဆိုလိုဘူး။<br /> တခိ်ဳ႔ေ၇စက္ဆိုတာ ဆံုးရႈံး၇တာပဲ...<br /> တခ်ိဳ႔က်ေတာ ့ဘယ္ေတာ့မွ၇လာဒ္ေကာင္းမ၇ႏိုင္ဘူး...<br /> လူတေယာက္ကိုခ်စ္ခြင့္ရရုုံနဲ႕ ပိုင္ဆိုင္ဖို႔ဆိုတာ မေသခ်ာဘူး ...<br /> ဒါေပမ ဲ့တေယာက္ေယာက္ကို ပိုင္ဆိုင္ျပီး၇င္ေတာ့ ေကာင္ေကာင္းေလးသူ႕ကိုျပန္ခ်စ္ပါ.....<br /><br /> ေယာက္က်ားေလးေတြငုိတာတကယ္ခ်စ္လို႕ျဖစ္တယ္<br /><br /> မိန္းကေလးေတြငိုတာတကယ္စြန္႔လႊတ္၇လို႔ျဖစ္တယ ္<br /><br /><br />အကယ္ေ၇ြ႔႔ ရိုးသားျခင္းဟာ ထိခိုက္ေစႏိုင္တယ္ဆိုရင ္မုသားကိုပဲ ေ၇ြးခ်ယ္မယ္.....<br /><br />အကယ္ေ၇ြ႔ မုသားစကားဟာ ထိခိုက္ေစမယ္ဆို၇င္ ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းကို ေ၇ြးခ်ယ္မယ္....<br /><br />အကယ္ေ၇ြ႔ ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းက ထိခုိက္ေစမယ္ဆို၇င္ ခြဲခြာျခင္းကို ေ၇ြးခ်ယ္မယ္........<br /><br />အကယ္ေ၇ြ႔ ဆံုးရႈံးျခင္းကို ဒုကၡလို႔ဆို၇င္ မင္းေပးဆပ္၇မွာကိုေၾကာက္ေနသလား ?????<br /><br />အကယ္ေ၇ြ႕ စြဲလမ္းျခင္းက ဒုကၡဆို၇င္ မင္းျပီးဆံုးျခင္းကိုေ၇ြးခ်ယ္မလား?????<br /><br />အကယ္ေ၇ြ႔ ၇၇ွိေအာင္ၾကိဳးစားျခင္းကို ဒုကၡဆို၇င္ မင္းတယူသန္ျဖစ္ျခင္းကို ေ၇ြးခ်ယ္မလား ?????<br /><br />အကယ္ေ၇ြ႔ ခြဲခြာျခင္းဟာဒုကၡဆို၇င္ မင္းဘယ္သူကို၇င္ဖြင့္မလဲ ??????<br /><br />ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားဟာ ျပီးသြားမွ ၇ွႈင္း၇ွင္းလင္းလင္းသိ၇တယ္....ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ဒုကၡဆို၇င္ေတာင္ ဒုကၡလို႔မခံစားမိဘူး...........<br /><br />ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားကို ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ အေကာင္းအဆိုးကြဲကြဲျပားျပားမခြဲျခားႏိုင္ပဲ အဆံုးသတ္မွ အေျဖရွာလို႕ေတြ႕တတ္တယ္...<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 153);">ခ်စ္ျခင္းႏွင့္ေ၇စက္ဆံုျခင္း</span><br /><br />၁။ သူမပ်င္းေနခ်ိန္မွာအေဖာ္ျပဳေပးပါ<br />၂။ သူမ၀မ္းနည္းခ်ိန္မွာႏွစ္သိမ့္ေပးပါ<br />၃။ ေယာက္က်ားေလးကတက္ၾကြစြာဦးေဆာင္ပါ<br />၄။ မိန္းကေလးကိုခ်ိန္းဆိုျပီးအျပင္ထြက္လည္ပါ<br />၅။ မိန္းကေလးမွဦးေဆာင္ေဆာင္၇ြက္မႈမလုပ္ပါေစနဲ႔<br />၆။ သူမအားေန႔တိုင္းေပ်ာ္၇ႊင္ႏိုင္ပါေစ<br />၇။ ခ်စ္သူကိုေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ဆက္ဆံပါ<br />၈။ ခ်စ္သူဆႏၵကိုလိုက္ေလ်ာပါ<br />၉။ သူမကိုစိတ္ထိခိုက္၀မ္းမနည္းပါေစနဲ႔<br />၁၀။ သူမအႏုိင္က်င့္ခံ၇ခ်ိန္မွာခ်က္ခ်င္းသူမက္ိုကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ပါ<br />၁၁။ ခ်စ္သူအေၾကာင္းကိုကြယ္၀ွက္မထားပါနဲ႔<br />၁၂။ ခ်စ္သူကိုသစၥာမေဖာက္ပါနဲ႔<br /><br /><br />ဒီစာကို ဘယ္သူမွမေ၀၇င္ အထီးက်န္ျဖစ္မယ္.....<br />၁၅ေယာက္ကိုေ၀၇င္ မင္းခ်စ္တဲ့သူကစကားလာေျပာမယ္<br />၃၀ ကိုေ၀၇င္ မင္းခ်စ္တဲ့သူကမင္းကိုကိုယ္တိုင္အဆက္အသြယ္လုပ္မယ္<br />၄၀ ကိုေ၀၇င္ မင္းခ်စ္တဲ့သူကမင္းကိုလာနမ္းမယ္ ...............<br /><br />ခ်စ္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ ~~~~~ ~~~~ Be happy !!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-2774890321470874039?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-46001723171648149252009-07-15T21:37:00.002+08:002009-07-15T21:42:55.135+08:00တစ္ခါကရြာတစ္ရြာမွာ..ႏြာမ်ိဳးပြားျခင္းလုပ္ငန္းနဲ့အသက္ေမြးေနထုိင္တဲ့ မိသားစုေလးရွိသတဲ့။ မိသားစုဆုိလုိ႕အမ်ားျကီးေတာ႕မဟုတ္ပါဘူး။။ဖခင္ျကီးရယ္၊သားတစ္ေယာက္ သမီးတစ္ေယာက္ ပဲ ရွိတာေနာ္...အေဖနံမည္က ဦးသာေဗ်ာ၊ သားက ဆုိးေပ၊ သမီးက မိလုံးတဲ႕။ ႏြားမ်ိဳးပြားျခင္းဆုိေတာ႕ ႏြားအထီးေတြကုိ ေစ်းအလုိက္ စဥ္ထားတာေပါ႕..တစ္မ်ိဳးေျပာရရင္ ႏြားအထီးငွားစားတာေပါ႕<br />တစ္ေန႕မွာ ေတာင္ဘက္ရြာက ဦးေလးတစ္ေယာက္ေဒါသတျကီး စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိးနဲ႕ဦးသာေဗ်ာအိမ္ေလးဆီ<br />ကုိဦးတည္ျပီးလာေနပါတယ္ ။အိမ္မွာ ဦးသာေဗ်ာလည္းမရွိ၊ သားဆုိတဲ့ ကုိဆုိးေပလည္းမရွိ၊ မိလုံးတစ္ေယာက္<br />ပဲအိမ္ေစာင္႕ထားခဲ႕တာေပါ႕။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဦးေလး</span>။ ။ေဟး သာေဗ်ာမရွိဘူးလား..<br /><br /><span style="color: rgb(51, 204, 0);">မိလုံး</span> ။ ။ ေျသာ္ မရွိပါဘူး အျပင္သြားျကပါတယ္..ႏြားသားတင္ဖုိ႕ ဆုိရင္ အေဖမရွိလည္းရပါတယ္..<br />ဆုိျပီး တစ္ေကာင္ျပီးတစ္ေကာင္လုိက္ျပပါတယ္..ဒီေတာ႕ ဦးေလးျကီးေခါင္းကုတ္ေနျပီ။ အဲ....မိလုံးကလည္းရေအာင္ေျပာျပပါတယ္..ကုိယ္႕ဆီလာတဲ့ေဖာက္သည္ကုိလက္လြတ္ မခံဘူးေပါ႕..<br />ေစ်းျကီးတယ္ဆုိရင္လည္း ေစ်းသက္သာတဲ့ႏြားေလးေတြရွိပါတယ္..အစားစားပါ..လုိက္ျပေနတာေပါ႕<br />ေနာက္ေတာ႕ ဦးေလးျကီးေျပာလုိက္ပါတယ္...<br />ငါက ႏြားငွားဖုိ႕ မဟုတ္ဘူး..နင္႕အကုိ ဆုိးေပေျကာင္႕ ငါ႕သမီးမွာ ကုိယ္၀န္ရွိေနျပီဟ။<br />မိလုံးေျပာလုိက္တဲ့ စကားေျကာင္႕ ဦးေလးျကီး ဘာေျပာရမယ္မသိေအာင္ ေျကာင္ သြားရပါေတာ႕တယ္..<br /><br />ဘာေျပာလုိက္တယ္ဆုိတာကုိ သိခ်င္္္ျကလား...ေျပာျပမယ္ေနာ္...<br /><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">၀မ္းနည္းပါတယ္ အကုိ႕ကုိ ေစ်းႏွဳန္းဘယ္ေလာက္ယူရတယ္ဆုိတာေတာ႕ ေျပာျပမထားလုိ႕ပါ.....</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 51);">ေဖေဖလာမွ ေစ်းႏွဳန္းကေျပာလုိရမွာပါတဲ့...............</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-4600172317164814925?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-46882199966342371682009-07-15T21:10:00.003+08:002009-07-15T21:26:32.266+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/Sl3VjMFmUOI/AAAAAAAABWo/ddaQpUBLBPU/s1600-h/white_tiger.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 261px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/Sl3VjMFmUOI/AAAAAAAABWo/ddaQpUBLBPU/s400/white_tiger.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358673932157604066" border="0" /></a><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);font-size:130%;" >The White Tiger by Aravind Adiga<br /></span><br />ဒီစာအုပ္ဟာ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား Aravind Adiga ေရးသားတဲ့ ပထမဆံုး ၀တၳဳစာအုပ္ျဖစ္ၿပီး ကမၻာ့စာေပနယ္မွာ အထင္ကရျဖစ္တဲ့ Man Booker ဆုကို ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အတြက္ ဆြတ္ခူးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူကို ၁၉၇၄ မွာ အိႏၵိယႏိုင္ငံ မက္ဒရက္စ္ၿမိဳ႕မွာ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး ၾသစေၾတးလ်မွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ကာ ကိုလံဘီယာတကၠသိုလ္နဲ႔ ေအာက္စဖို႔စ္တကၠသိုလ္ေတြမွာ ပညာသင္ခဲ့တယ္။ လက္႐ွိမွာေတာ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံ မြန္ဘိုင္းၿမိဳ႕မွာ ေနထိုင္လ်က္႐ွိ ပါတယ္။<br /><br />အိုင္တီလုပ္ငန္းေတြ၊ Call Center လုပ္ငန္းေတြေၾကာင့္ အ႐ွိန္အဟုန္ သြက္သြက္နဲ႔ ေ႐ွ႕ကို ခရီးဆက္ေနတဲ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ ဆင္းရဲသား လူတန္းစားေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေနပါေသးတယ္။ ဒီလူတန္းစားေတြရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေပၚလြင္ေအာင္ ေရးသားထားတဲ့ ၀တၳဳတစ္အုပ္ဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။ ေနာင္ရက္သတၱပတ္ တစ္ပတ္အၾကာမွာ အိႏၵိယကို အလည္အပတ္လာမယ့္ တ႐ုတ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ၀န္က်ားေပါင္ ဖတ္ရေအာင္ ဆိုၿပီး Balram Halwai ဆိုတဲ့ ပုဂၢဳိလ္က ၇ ရက္တိတိ အခ်ိန္ေပး စာေရးၿပီး အိႏၵိယရဲ႕ ကန္႔လန္႔ကာေနာက္ကြယ္က ဇာတ္လံုးစံုကို ဖြင့္ခ်ျပထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းပါ။ ဒီလို သိရေအာင္လို႔ Balram ဟာ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕ဘ၀အေၾကာင္းကို ပံုေျပာသလို ေရးသားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />သူေနခဲ့ရတဲ့ ႐ြာကေလးမွာ ေျမ႐ွင္ေၾကး႐ွင္ႀကီး ၄ ဦးနဲ႔ ဘယ္သူကမွ ကင္းၿပီးေနလို႔ ရတယ္လို႔ မ႐ွိဘူး။ စိုက္ခ်င္ ပ်ဳိးခ်င္တဲ့အခါ အဲဒီထဲက သူ တစ္ဦးကို လာဘ္ထိုးရတယ္။ တိရစာၦန္ေတြ ေမြးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို လာဘ္ထိုးရျပန္တယ္။ လန္ခ်ားဆြဲမယ္ ဆိုျပန္ရင္ေတာ့ ေနာက္ထပ္တစ္ဦးကို ရသမွ် ၀င္ေငြရဲ႕ ၁၀% ေပးရတယ္။ ေနာက္ဆံုး တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ငါးဖမ္းခ်င္တဲ့အခါ ဒါမွမဟုတ္ ေရလမ္းကို အသံုးျပဳသြားလာရတဲ့အခါ လာဘ္ထိုးရတယ္လို႔ သူေနခဲ့ရတဲ့ ႐ြာကေလးကို မိတ္ဆက္ေပးထားတယ္။ Balram ဟာ မိသားစုရဲ႕ ေၾကြးေတြ ဆပ္ဖို႔ ေက်ာင္းက ထြက္လိုက္ရတဲ့ ေနာက္မွာ လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ၀င္အလုပ္လုပ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ကားဒ႐ိုင္ဘာလုပ္ဖို႔ အတြက္ သူ႔အဘြားဆီက ရတဲ့ ႐ူပီးေငြ ၆၀၀ နဲ႔ ကားေမာင္းသင္ခဲ့တယ္။ ေျမ႐ွင္ေၾကး႐ွင္ႀကီး တစ္ဦးရဲ႕ သားဟာ အေမရိကန္ကေန ျပန္ေရာက္လာတာနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ၿပီး ဒ႐ိုင္ဘာလိုေနတဲ့အတြက္ Balram ကို ဒ႐ိုင္ဘာ အျဖစ္ ခန္႔လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒ႐ိုင္ဘာ အလုပ္သာမက သူ႔ခမ်ာ ထမင္း၊ ဟင္းခ်က္တာေရာ၊ သန္႔႐ွင္းေရးပါမက သူ႔ရဲ႕ သူေဌးက ခိုင္းေစသမွ်ကို လုပ္ေပးရ႐ွာတယ္။ အဲဒီေနာက္ သူ႔ရဲ႕ သူေဌးဟာ နယူးေဒလီကို ေျပာင္းေ႐ႊ႕သြားၿပီး သူလည္း အတူ လိုက္ပါသြားတယ္။ အဲဒီမွာ သူေဌးရဲ႕ မိသားစု လုပ္ငန္း ေအာင္ျမင္ ရပ္တည္ေနႏိုင္ဖို႔ အတြက္ လာဘ္စားတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြဆီမွာ ေငြေတြ သိန္းနဲ႔ ခ်ီၿပီး လာဘ္ထိုးရတာေတြကို သူသိလာတယ္။ နယူးေဒလီရဲ႕ ေစ်းေတြမွာ ၾကက္ေတြကို ေလွာင္အိမ္ေတြထဲ စုၿပံဳက်ပ္သိပ္ေနေအာင္ ထည့္ထားလို႔ သူတို႔ေတြမွာ အသက္၀ေအာင္ ႐ွဴရဖို႔ တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္ မစင္စြန္႔လိုက္ၾက၊ ရန္ျဖစ္လိုက္ၾက ျဖစ္ေနၾကလို႔ ေလွာင္အိမ္ကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မလြတ္ေတာ့ဘူး။ အိႏၵိယက ဆင္းရဲသားေတြရဲ႕ ဘ၀ဟာလည္း အဲဒီလိုပါပဲ။ အသက္႐ွင္ရပ္တည္ေရးအတြက္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ သတ္ပုတ္ရန္ျဖစ္ေနရတာနဲ႔ပဲ ေလွာင္အိမ္ေတြထဲကေန ဘယ္ေတာ့မွ မလြတ္ႏိုင္ၾကသလို ျဖစ္ေနၿပီလို႔ သူက ေရးထားတယ္။<br /><br />အိႏၵိယႏိုင္ငံဟာ ၁၉၄၀ အကုန္မွာ ၿဗိတိသွ်လက္ေအာက္ကေန လြတ္ေျမာက္ၿပီး လြတ္လပ္ေရး ရခဲ့ၿပီး ကမၻာ့လူဦးေရ အမ်ားဆံုး ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံႀကီးလို႔ ေၾကြးေၾကာ္ႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ အိႏၵိယက ဆင္းရဲသား လူတန္းစား အမ်ားစုကေတာ့ မြဲေတေနဆဲပါ။<br /><br />Balram ဟာ သူ႔သူေဌး အစား စားလို႔မွ ၀ရဲ႕လားလို႔ စိတ္ပူတယ္။ သူေဌးေ႐ွ႕မွာ ဂုဏ္ယူေလာက္စရာ တစ္ခုခု လုပ္ျပတဲ့အခါ သူ႔သူေဌး ဂုဏ္မွ ယူပါ့မလားလို႔ ေတြးပူတယ္။ သူ ဖ်ားနာေန အားအင္ဆုတ္ယုတ္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ သူ႔သူေဌး သူ႔ကို စိတ္မ်ား ပ်က္ေနမလားဆိုၿပီး ေတြးေၾကာက္တတ္တဲ့အတြက္ Balram ရဲ႕ အေစခံ တစ္ေယာက္ သ႐ုပ္ဟာ ပိုၿပီး ေပၚလြင္ေစတယ္။<br /><br />ဒီစာအုပ္မွာ Balram ရဲ႕ ဘ၀တေလွ်ာက္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရသမွ် လူမဆန္မႈေတြ၊ အႏိုင္က်င့္မႈေတြ၊ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈေတြ အေၾကာင္းကို ဖတ္ရမွာျဖစ္တယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းမွာ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္သလဲ၊ ေနာက္ဆံုး Balram တစ္ေယာက္ ဘယ္လို အေျခအေန ေရာက္သြားခဲ့သလဲဆိုတာကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က်သာ ဖတ္ၾကည့္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ Balram ခ်ယ္မႈန္းျပထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ အိႏၵိယက ဘ၀ဟာ ေတာနက္ႀကီး တစ္ခုမွာ ေရာက္ေနသလိုပါပဲ။ ႀကီးႏိုင္ငယ္ညႇင္းလုပ္တတ္ၾကၿပီး သနားညႇာနာစိတ္ အလ်ဥ္းမ႐ွိဘူး။ အရာရာကို တန္ဖိုးျဖတ္ခ်င္ၾကတယ္။ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈေတြကလည္း ဒုနဲ႔ေဒးဆုိေတာ့ ဒီ စာအုပ္ကို ဖတ္ၿပီး မၾကာခင္ ျဖစ္လာမယ့္ ဒီမိုကေရစီ အမည္ခံ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံႀကီးတစ္ခုကို စိတ္ကူးထဲ ျမင္ေယာင္ၿပီး အလိုလိုေနရင္း ေမာေနမိေတာ့တယ္။<br /><span id="fullpost"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/Sl3VjXFdu4I/AAAAAAAABWw/DMPtcmHBZUQ/s1600-h/fineleaves.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 282px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/Sl3VjXFdu4I/AAAAAAAABWw/DMPtcmHBZUQ/s400/fineleaves.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358673935109831554" border="0" /></a><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);font-size:130%;" >လူသားဆန္မႈႏွင့္ လြတ္လပ္ျခင္းနိဒါန္း (အေတြးအျမင္ ေဆာင္းပါးေပါင္းခ်ဳပ္)</span><br /><br />၈၈ မ်ိဳးဆက္ေတြျဖစ္ၾကတဲ့ ကိုေဇာ္မင္း (လူ႕ေဘာင္သစ္) နဲ႕ ကိုေအာင္သူၿငိမ္း တို႕ေရးသားထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြကို ၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံု အႏွစ္ ၂၀ ျပည့္ အမွတ္တရအျဖစ္ စုစည္းထုတ္ေ၀ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />ေဆာင္းပါးအမ်ားစုကိုေတာ့ ရြက္မြန္ ဘေလာ့ဂ္ (fine-leaves.blogspot.com) မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ စာအုပ္အစမွာေတာ့ ဒီလို မိတ္ဆက္စကား ေရးထားခဲ့တယ္။<br /><br />“တုိင္းျပည္တခု လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တခု အတြင္းမွာ ႏွစ္ေပါင္းရွည္လ်ားစြာ လြတ္လပ္မႈကင္းမဲ့ၿပီး ဖိႏိွပ္ခံေနရေနတာ၊ ေနာက္တခုက အထူးသျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အစိုးရ ေတြဆီမွာ လူသားဆန္မႈ ကြယ္ေပ်ာက္ေနတာေတြဟာ အဲသည့္တုိင္းျပည္တစ္ခု ေျပာင္းလဲတိုးတက္ဖို႔ အဓိက အဟန္႔ အတား ျဖစ္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ ဆန္းစစ္သံုးသပ္ပါတယ္။<br /><br />မိမိရဲ႕လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို တန္ဖိုးမထားျခင္း၊ မရိုေသျခင္းတို႔ဟာ လူသားဆန္မႈတန္ဖိုးကို တိမ္ျမဳပ္ေစပါတယ္။ လူသားဆန္မႈကို ထည့္သြင္း မစဥ္းတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ လူသားတို႔ရပုိင္ခြင့္ရိွတဲ့ လြတ္လပ္မႈဟာလည္း အလိုအေလ်ာက္ ဆံုးရံႈးရပါတယ္။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္း လြတ္လပ္ခြင့္ ဆံုးရံႈးသြားျခင္းဟာ မေကာင္းက်ဳိးေတြ၊ ဆိုးက်ဳိးေတြကိုသာ ဆက္လက္ သယ္ေဆာင္လာပါတယ္။<br /><br />လူသားဆန္မႈ ကင္းမဲ့ရတဲ့အတြက္ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြ ဆံုးရံႈးရတဲ့အတြက္ အေကာင္းဖက္ကို ဦးတည္ၿပီး ေျပာင္းလဲလာတဲ့ စီးဆင္းမႈ မရိွေတာ့ဘဲ အဆိုးဖက္ကိုဦးတည္တဲ့ ေျပာင္းလဲမႈေတြသာ အဖတ္တင္ က်န္ရစ္ရပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း အေကာင္းဖက္ကို ဦးတည္ ေျပာင္းလဲလာႏုိင္ဖို႔အတြက္ တတ္ႏုိင္တဲ့ဖက္က တတ္စြမ္းသေလာက္ လုပ္အား ထည့္ဝင္တဲ့အေနနဲ႔ အခုေဆာင္းပါးမ်ားကို ေရးသား တင္ျပရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္"<br /><br />ဒီစာအုပ္ထဲမွာ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ အေရးေတာ္ပံု မတိုင္ခင္ ကာလေတြက အစျပဳၿပီး ဆိုင္ကလုန္းနာဂစ္နဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခံဥပေဒ ဆႏၵခံယူပြဲ ကာလေတြအထိ ျမန္မာျပည္မွာ ရုိက္ခတ္ခဲ့တဲ့ လူမႈေရး စီးပြားေရး ႏိုင္ငံေရးဂယက္ေတြကို အခ်ိန္နဲ႕ တေျပးညီ ထင္ဟပ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အေတြးအျမင္ ေဆာင္းပါးေပါင္း ၄၆ ပုဒ္ကို တစုတစည္းတည္း ဖတ္ရႈၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />အကိုးအကား သာဓကေတြနဲ႕ ပညာရွင္ဆန္ သုေတသနဆန္တဲ့ ရႈေထာင့္က သံုးသပ္ထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြဟာ စာဖတ္သူေတြကို အျမင္သစ္နဲ႕ လိုက္ပါေတြးေတာစရာ ျဖစ္ေစသလို ေဆာင္းပါး အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ၂၀၀၇ နဲ႕ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ ျမန္မာ့အေရးအတြက္ ထင္ရွားခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြကို ေဖာ္ညႊန္းေနတဲ့အတြက္လည္း သမိုင္းထဲက မွတ္တမ္းတခ်ိဳ႕အျဖစ္ သိမ္းဆည္း ထားသင့္တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/Sl3VjjPt4xI/AAAAAAAABW4/UDfJ0tbvfKc/s1600-h/tolstoy.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 250px; height: 388px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/Sl3VjjPt4xI/AAAAAAAABW4/UDfJ0tbvfKc/s400/tolstoy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358673938374058770" border="0" /></a><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);font-size:130%;" >A confession - Leo Tolstoy</span><br /><br />ေနမင္းဟာ တစ္ကမာၻလံုးအတြက္ တစ္ေန႔တာ အေႏြးဓာတ္နဲ႔ အလင္းေရာင္ေပးတဲ႔ တာ၀န္ေတြ ကုန္ဆံုးသြားတဲ့အခါ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလ့ ႐ွိပါတယ္။ ေနမင္းဟာ အဲဒီလို ေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်ိန္မွာေတာင္ လူသားေတြရဲ႕ စိတ္ထဲ ရင္သပ္႐ႈေမာ ေပ်ာ္၀င္သြားေစႏိုင္တဲ့ အလွအပေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ေန၀င္ခ်ိန္ဆည္းဆာဆိုတာကို ဖန္တီးေပးသြားတတ္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈဟာ အဓိပၸာယ္႐ွိေနေၾကာင္း သက္ေသျပေနဟန္ တူတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ ေနမင္းကို ျမင္တိုင္း ႐ု႐ွားစာေရးဆရာၾကီး Leo Tolstoy ရဲ႕ A Confession စာအုပ္ကို သတိရမိပါတယ္။<br /><br />၁၈၇၉ ခုႏွစ္မွာ အသက္ ၅၁ အ႐ြယ္ ေရာက္႐ွိေနတဲ႔ Tolstoy ဟာ နာမည္ရ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ အျပင္ ၊ အေတာ္အသင့္ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀ၿပီး ဇနီး သားသမီး စံုလင္တဲ့ မိသားစုဘ၀ တစ္ခုကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ထားခဲ့သူ ျဖစ္ေနေပမယ့္ သူ႔ဘ၀ဟာ အဓိပၸာယ္မဲ႔ေနသလို ခံစားခဲ့ရတယ္။ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ ျဖစ္တည္ျခင္း (သို႔္) အသက္ရွင္ေနျခင္း (existence) အေပၚ ေမးခြန္းထုတ္ခဲ့တယ္ - “Why do I live? What is the purpose of my life?” စသျဖင့္ သူ႕ဘ၀ရဲ႕အဓိပၸာယ္ကို ရွာေဖြဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ေမးခြန္းေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာကို သူ ေမးခဲ့သလို အဲဒီေမးခြန္းတိုင္းရဲ႕ အေျဖကိုလည္း ဘာသာေရး ႐ႈေထာင္႔က ျဖစ္ျဖစ္၊ သာမန္လူတန္းစားေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြထဲက ျဖစ္ျဖစ္၊ သူ႔နည္းတူ ပညာတတ္ စာေပအသိုင္းအ၀ိုင္းက လူေတြၾကားမွာ ျဖစ္ျဖစ္၊ စာအုပ္ေတြၾကားမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရွာေဖြဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ သူ႔ဘ၀ အဓိပၸာယ္ ႐ွာေဖြတဲ႔ ခရီးစဥ္မွာ ၾကံဳေတြ႕လိုက္ရတဲ့ အေတြးအျမင္ေတြ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ေတြ ခံစားခ်က္ေတြကို ေနာင္လာေနာက္သားေတြအတြက္ အက်ိဳးျပဳေစရန္ အလို႔ငွာဆိုျပီး Tolstoy က ကိုယ္တိုင္ေရး အတၳဳပၸတၱိအေနနဲ႔ A Confession စာအုပ္ကို ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ေစခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ဒီစာအုပ္ဟာ စုစုေပါင္း စာအုပ္ ၆၀ နဲ႔ စုစည္းထားတဲ့ Penguin Books (Great Ideas Series) ထဲက တစ္အုပ္ျဖစ္သလို ႐ု႐ွားန႔ဲ ဥေရာပတိုက္တခြင္မွာ Tolstoyan Christians ဆိုတဲ့ ေနာက္လိုက္ အေပါင္းပါေတြကိုပါ ျဖစ္ထြန္းေစခဲ့တဲ့အထိ သက္ေရာက္မႈရွိခဲ့တဲ့ စာအုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာသာျပန္သူ Jane Kentish ရဲ႕ ရွင္းလင္းတဲ႔ အေရးအသားဟာလည္း စာဖတ္သူကို ဆြဲေဆာင္ေစနိုင္ပါတယ္္။ ကိုယ့္ဘ၀ျဖစ္တည္မႈရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကို တစ္ေန႔မဟုတ္တစ္ေန႔မွာ လူသားတိုင္းဟာ စဥ္းစားမိၾကမွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေက်ာ္က Tolstoy ရဲ႕အေတြးအေခၚေတြဟာ ဒီစာအုပ္ ဖတ္သူေတြအတြက္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းၿပီး သိပ္မေ၀းကြာလွေသးဘူးလို႔ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ ခ်လိုက္မိ ပါေတာ့တယ္။<br /><br />လီယိုေတာ္စတြိဳင္း၏ A Confession စာအုပ္ကို ဤေနရာမွ တဆင့္ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/Sl3Vj6XRmhI/AAAAAAAABXA/2oGzibR9miw/s1600-h/myathantint.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 280px; height: 359px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/Sl3Vj6XRmhI/AAAAAAAABXA/2oGzibR9miw/s400/myathantint.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358673944579774994" border="0" /></a><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);font-size:130%;" >လြမ္းေမာခဲ့ရေသာ တကၠသိုလ္ေႏြညမ်ား - ျမသန္းတင့္<br /></span><br />ဆရာျမသန္းတင့္၏ ဘာသာျပန္ စာအုပ္ေကာင္းမ်ားထဲမွ တစ္အုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ Erich Wolf Segal ၏ ၁၉၈၅ တြင္ ေရးခဲ့ေသာ The Class ကို ဆရာျမသန္းတင့္က ၁၉၉၀ မွာ ဘာသာျပန္ထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အမွာစာမွာ ျမသန္းတင့္ က "ကမာၻတြင္ ထင္ရွားသည့္ တကၠသိုလ္ၾကီးမ်ားသည္ တဲကုပ္မွ အစျပဳခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သည္ ၁၉၂၀ ခုႏွစ္ မတိုင္မီတုန္းက သစ္သား ႏွစ္ထပ္ ေက်ာင္းကေလးျဖင့္ အစျပဳခဲ့သည္။ ၁၉၂၀ ခုႏွစ္တြင္မွ အင္းလ်ားကန္ေဘးရိွ တကၠသိုလ္ပရိ၀ုဏ္ၾကီးကို တည္ေဆာက္ကာ အေရွ႕ေတာင္အာရွ တြင္ ဂုဏ္ယူႏိုင္သည့္ တကၠသိုလ္ၾကီး တစ္ခုအျဖစ္သို႔ တျဖည္းျဖည္း ေရာက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။" လို႔ ေရးထားပါတယ္။ အဆင့္အတန္းမီ တကၠသိုလ္တစ္ခု ပ်က္စီးသြားျခင္းမွ (အဖ်က္ဆီးခံရျခင္းမွ) အဆင့္အတန္းမီ စာေပ၊ အႏုပညာ၊ ယဥ္ေက်းမႈ အဆင့္အတန္းမ်ား ယုတ္ေလ်ာ့လာျခင္း စေသာ အေတြးမ်ားနဲ႕ ဤစာအုပ္ကို စတင္ဖတ္ရႈရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />Erich က အဲလီေယာ့ ဆိုသူကို အဓိက ဇာတ္ေကာင္ယူကာ သူ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ေသာ စႏၵယားဆရာ ဒင္နီ၊ တကၠသိုလ္ ပါေမာကၡ လင္းဗရိုစ္၊ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ၾကီး ေဂ်ာ့ ကဲလား ႏွင့္ အစၥေရးစစ္တပ္မွ ဗိုလ္မွဴး ေဂ်ဆန္စတဲ့ အေၾကာင္းျခင္းရာမ်ားကို ေရးထားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဟားဗတ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ားဘ၀မွ ေက်ာင္းအျပီး ေငြရတု ၂၅ ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း က်င္လည္ခဲ့ၾကတဲ့ ဘ၀ေပါင္းစံုကို သမိုင္းေနာက္ခံ အေၾကာင္းအရာမ်ား အေျခခံ၍ ေရးသားထားပါတယ္။<br /><br />အဲလီေယာ့ဟာ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ မိသားစုမ်ိဳးရိုးမွ ဆင္းသက္လာၿပီး သူ၏ အဘိုးအဘြား ေဆြမ်ိဳးမ်ား၏ ေအာင္ျမင္မႈ မ်ားေၾကာင့္ သူ႔ကိုယ္သူ သိမ္ငယ္ေနသူ တစ္ဦး ျဖစ္တယ္။ သူ႔မွာ ရင္းႏွီးခင္မင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း မ်ားစြာ႐ွိပါတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးတဲ့အခါ သူ႔အေဖရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္သူရဲ႕ သမီးနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ျပီး ဘဏ္လုပ္ငန္းတစ္ခု၌ လုပ္ကိုင္ခဲ့ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ေထာင္ေရးအဆင္မေျပျဖစ္ကာ ျပိဳပ်က္ခဲ့ရပါတယ္။ ၆ ႏွစ္ ႏွင့္ ၉ ႏွစ္ အရြယ္ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ဖို႔ အခြင့္အေရးလည္း သူဆံုးရံႈးခဲ့ရတယ္။<br /><br />ေဂ်ဆန္ကေတာ့ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ဂ်ဴးလူမ်ိဳး တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အတြက္ အဘက္ဘက္မွာ အႏွိမ္ခံခဲ့ရေပမယ့္ ေဂ်ဆန္ဟာ အရံႈးမ်ားကို ျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔မွာ ဒတ္ခ်္လူမ်ိဳး ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရိွျပီး လက္ထက္ရန္ ရည္ရြယ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုမိန္းကေလးမွာ အစၥေရး ႏိုင္ငံသို႔ အလည္သြားေရာက္စဥ္ စစ္ေသြးၾကြမ်ား၏ လက္္ခ်က္ႏွင့္ ေသဆံုးခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />လင္းဗရိုစ္ကေတာ့ ေက်ာင္းေနစဥ္တုန္းက စာပြဲထိုးအျဖစ္ လုပ္ကိုင္ခဲ့ရတာေၾကာင့္ အျခားေက်ာင္းသားမ်ားလို ေက်ာင္းသားဘ၀ကို အျပည့္အ၀ မခံစားခဲ့ရေပ။ ဇြဲၾကီးမားမႈ ၾကိဳးစားမႈမ်ား ေၾကာင့္ သူ၏ရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္တဲ့ ဟားဗတ္ တကၠသိုလ္ ပါေမာကၡတစ္ဦးဘ၀ကို ရရိွခဲ့တယ္။ သူ၏ ခ်စ္လွစြာေသာ ငယ္ခ်စ္ အိမ္ေထာင္ဖက္ႏွင့္ ကြဲကြာျပီးသည့္ ေနာက္မွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားကို မွ်ေ၀ခံစားမည့္သူ မရိွ၊ အထီးက်န္ အလြမ္းမ်ားႏွင့္သာ အေဖာ္ျပဳေနခဲ့ရပါတယ္။<br /><br />ဒင္နီက အႏုပညာသမား။ စႏၵယား သမားတစ္ေယာက္။ ႏွစ္စပိုင္းေလာက္မွာ စႏၵယား၀ယ္လာျပီး အေဆာင္အေပၚ တင္ရန္ အကူအညီလိုေနေသာ္လည္း ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ မရင္းႏွီးေသးတာေၾကာင့္ စႏၵယားကို ေျမျပင္ေပၚသို႔ ခ်ကာ ေက်ာ္ၾကားလွသည့္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို တီးလိုက္သည္တြင္ တစ္ေဆာင္လံုးရိွ ေက်ာင္းသားအားလံုး တအံတၾသ ျဖစ္ကာ ထြက္ၾကည့္ၾကခ်ိန္မွ ဒင္နီက အကူအညီ ေတာင္းခံလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ဒင္နီသည္ အိမ္ေထာင္က်ျပီး ကေလးမ်ားရိွလာေသာ္လည္း ေအာင္ျမင္မႈ၏ ေရယဥ္တြင္ေမ်ာပါေနခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ေဂ်ာ့ကဲလားကေတာ့ ဟန္ေဂရီႏိုင္ငံမွ ႏိုင္ငံေရးဒုကၡသည္တစ္ဦး ျဖစ္ၿပီး ၁၉၅၆ ဟန္ေဂရီ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈအတြင္းမွာ ထြက္ေျပးလာခဲ့သူ ျဖစ္ကာ ၁၉၅၈ မွာ ဟားဗတ္တကၠသိုလ္ ၀င္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ အဂၤလိပ္စကားမတတ္တဲ့ ေဂ်ာ့ဟာ ခုနစ္လအတြင္းမွာ အဂၤလိပ္စကားကို ကၽြမ္းက်င္စြာ ေျပာႏိုင္ဖို႔ အျပင္းအထန္ၾကိဳးစားခဲ့ရပါတယ္။ သူက အေမရိကန္ သမၼတ အိမ္ျဖဴေတာ္မွာ ကစ္ဆင္းဂ်ားရဲ႕ လက္ေထာက္ရာထူးနဲ႔ အလုပ္ရခဲ့ပါတယ္။ ကစ္ဆင္းဂ်ား ရာထူးမွ ႏုတ္ထြက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ၾကီး ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းငါးေယာက္ အေၾကာင္းသာျဖစ္ေသာ္လည္း ဇာတ္ပို႔ေပါင္းမ်ားစြာပါတယ္။ မေျပလည္တဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးမ်ားအေၾကာင္းေတြပါတယ္။ သစၥာရိွတဲ့ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြ ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားေနာက္က အေပါစား တန္ဖိုးထားမႈေတြ ပါတယ္။ အစၥေရးတို႔နဲ႕ အၾကမ္းဖက္တိုက္ခိုက္သူမ်ားအေၾကာင္းပါတယ္။ ေပးဆပ္သူတို႔ရဲ႕ စြန္႔လြတ္ျခင္းေတြ ပါတယ္။ စစ္ေအးတိုက္ပြဲမွာ အေရးပါခဲ့တဲ့ ၁၉၇၃ ႏိုဗယ္လ္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆုရ ဂ်ာမန္ဖြား အေမရိကန္ ႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးေဟာင္း ကစ္ဆင္းဂ်ားအေၾကာင္းလည္း ပါသလို ဗီယက္နမ္စစ္ကို ဆႏၵျပတဲ့ အေမရိကန္ျပည္သူလူထုလည္း ပါတယ္။<br /><br />ဘာသာေပါင္းမ်ားစြာသို႔ ျပန္ဆိုခဲ့ရတဲ့ Erich ရဲ႕ မူရင္းစာအုပ္ဟာ ဆရာျမသန္းတင့္ရဲ႕ ေခ်ာေမာေျပျပစ္လွေသာ ဘာသာျပန္ အေရးအသားေၾကာင့္ အသက္၀င္လွပါတယ္။ စာေပ ၀ါသနာပါသူတိုင္း ၊ ေခတ္မ်ားကို စိတ္၀င္စားသူတုိင္း ဖတ္သင့္ေသာ စာအုပ္ေကာင္းတစ္အုပ္ အျဖစ္ ညႊန္းဆိုခ်င္ပါတယ္။<br />User comments Quote this article in website Favoured Print Send to friend Save this to del.icio.us<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-4688219996634237168?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-78503523411838223042009-07-15T20:55:00.003+08:002009-07-15T21:00:51.174+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/Sl3R4k1C8YI/AAAAAAAABWU/Zz6UL5GqNPY/s1600-h/kophyoe-story.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 330px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/Sl3R4k1C8YI/AAAAAAAABWU/Zz6UL5GqNPY/s400/kophyoe-story.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358669901529805186" border="0" /></a>တခါက ေဟာင္တတ္လြန္းေလတဲ့ ေခြးေလးတစ္ေကာင္ ႐ွိေလရဲ႕။ ခင္ဗ်ားတို႔ ၾကားဖူးၾကတဲ့အတိုင္းေပါ့။ ေဟာင္လြန္းတဲ့ေခြး လူမေလးတဲ့။ အဲဒီေခြးေလးကိုလည္း ဘယ္သူမွ မေလးစားဘူးေလ။ ဒီေနရာမွာ ေျပာစရာတစ္ခု ႐ွိလာတယ္။ ေခြးပဲ ေဟာင္မွာေပါ့။ ဘာျဖစ္လဲေပါ့ေနာ္။ စိတ္လက္ ၾကည္သာေနခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ ေခြးေဟာင္တာကို ေခြးေဟာင္တယ္ဆိုၿပီး သတိျပဳမိလိုက္႐ံုကလြဲလို႔ ဘာမွလည္း စိတ္လက္ကိုယ္ပါ ျပဳမိၾကမယ္ မဟုတ္ေပဘူး။ အခ်ိန္တန္ရင္ တိတ္သြားမွာေပါ့ဆိုၿပီးေတာ့ေတာင္ ေျဖေတြးကေလး ေတြးမိၾကေပဦးမယ္။<br /><br />အဲ .. စိတ္လက္မ်ား မၾကည္သာလို႔ကေတာ့ ဟာ … ဒီေသာက္ေခြးကြာ ဆိုၿပီး ပိတ္ကန္ခ်င္လည္း ကန္မယ္။ ခဲနဲ႔ ထုခ်င္လည္း ထုမယ္။ ဉာဏ္ပညာ ႀကီးမားလွစြာေသာ လူသားေတြ ဘာရယ္ေၾကာင့္မ်ား ေခြး ဒီေလာက္ ေဟာင္ေနရပါလိမ့္လို႔ စူးစမ္းလိုမႈက နည္းၾကေလျခင္းကြယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ခ်ဳိ႕ေသာ မေနႏိုင္သူမ်ားၾကျပန္ေတာ့ ေခြးကလည္း ေဟာင္လိုက္တာရယ္ဆိုၿပီး မီးအိမ္ဆြဲသူဆြဲ ဓါတ္မီးထိုးသူထိုးၿပီး စပ္စုၾကျပန္တယ္။ အဲလို စပ္စုသူေတြကို ေခြးေဟာင္တိုင္း ထၾကည့္ရင္ အိပ္ေရးပ်က္တာပဲ အဖတ္တင္တယ္ရယ္လို႔ ေျပာသူေတြကလည္း ေျပာၾကျပန္တယ္။<br /><br />အဲဒါဟာ လူသားေကာ ေခြးပါ ေပၚစဦး ေခတ္ေလာက္ကတည္းက ေခြးေဟာင္ျခင္းနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ လူေတြျပဳမူခဲ့ၾကတဲ့ အပ္ေၾကာင္းထပ္ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ေပါ့။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပါးစပ္ပါလို႔ ေဟာင္တတ္တဲ့ ေခြး တစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အေျခအေနထူးေတြကို ကိုယ့္သခင္ သိေစဖို႔ ေဟာင္ျခင္းနဲ႔ သတိေပးေလ့႐ွိတတ္တဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္လည္း ျဖစ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြ သခင္ သိေစဖို႔ က်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္နဲ႔ ႐ွည္႐ွည္ေ၀းေ၀း ႐ွင္းျပတတ္တဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္လည္းျဖစ္တယ္။ အမွန္ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္တတ္တဲ့ ဘာသာစကားနဲ႔ သခင္သိရေလေအာင္ ေျပာျပတာပါ။ ခက္တာက သခင္က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘာသာစကားကို နားမလည္ေလေတာ့ ေဟာင္တယ္လို႔ပဲ သတ္မွတ္တယ္။<br /><br />သခင္ဟာ စိတ္လိုလက္ရ႐ွိေနရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေဟာင္တိုင္းမွာ ၿပံဳးလို႔ေနတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ေျပာျပလိုက္ရတာ သခင္က ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ ၿပီးေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ဘာေျပာခ်င္မွန္း သိပံုမရပါဘူး။ တစ္ခါတရံမွာေတာ့ သိေနလို႔လား တိုက္ဆိုင္တာလားေတာ့ မသိပါဘူး။ သခင္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပေနတာေတြကို ေတာင္းဆိုေနတာေတြကို လိုလိုလားလား လုပ္ေပးေလ့႐ွိတယ္။<br /><span id="fullpost"><br />သခင္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သိပ္ခ်စ္တယ္။ အဲဒီလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သခင့္ကို သိပ္ခ်စ္တယ္။ သခင္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္ေလာက္မ်ားခ်စ္သလဲဆိုေတာ့ သူ႕ဆီ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားတဲ့ ေန႔ကေနစလို႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ တတြဲတြဲ တစ္ခါမွလည္း မခြဲဘူး။ သူသြားေလရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုပါ ေခၚေဆာင္သြားေလ့႐ွိတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕ေနရာေတြဆို ကၽြန္ေတာ္လိုက္လို႔ မရေလတာေၾကာင့္ သခင္ဟာ အရင္သြားေနၾက ျဖစ္ပံုေပၚေနသည့္တိုင္ေအာင္ မသြားေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း မျဖစ္မေန သြားစရာ ႐ွိရင္ေတာ့လည္း သြားရတာေပါ့ေလ။ ဥပမာ သခင့္အလုပ္။ သခင္အလုပ္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာဆို ကၽြန္ေတာ္ဟာ အိမ္မွာ တစ္ေကာင္တည္း ေနခဲ့ရတယ္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သခင့္ကို ခ်စ္တာပါပဲ။ သခင့္အရိပ္ကို တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ သခင့္ရိပ္ျခည္ရိပ္ပါးကို နားလည္တဲ့ ေခြးလိမ္မာတစ္ေကာင္ျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ သခင္အလုပ္သြားၿပီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တစ္ေကာင္တည္းက်န္ခဲ့ရမွာကို မႏွစ္ၿမိဳ႕သည့္တိုင္ေအာင္ သခင့္ကို ၿပံဳးျပၿပီး အၿမီးကေလးနံ႔ကာ ႏႈတ္ဆက္ေလ့႐ွိတယ္။ ညည သခင္အိပ္ေနခ်ိန္ေတြမွာလည္း ေအးခ်မ္းစြာ အိပ္စက္လို႔ရေလေအာင္ ေစာင့္ေနေပးေလ့႐ွိတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/Sl3ScMCkrsI/AAAAAAAABWg/OHELYd8Vh78/s1600-h/kophyo1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 283px; height: 227px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/Sl3ScMCkrsI/AAAAAAAABWg/OHELYd8Vh78/s400/kophyo1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358670513350946498" border="0" /></a>အရင္တုန္းက လမ္းေဘးမွာ ေနလာခဲ့ရတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္က နည္းနည္းေတာ့ ႐ိုင္းတယ္။ သခင့္ကို အႏၱရာယ္ေပးတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ယူဆရင္ အတင္း ကိုက္ေတာ့တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သခင္က ကၽြန္ေတာ္အဲလို ႐ိုင္းတာကို မႀကိဳက္မွန္းသိေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ မ႐ိုင္းေတာ့ပါဘူး။ လူေတြ႕ရင္ ၿပံဳးျပႏႈတ္ဆက္ အၿမီးေလးနံ႔ျပတတ္လာတယ္။ တစ္ခါတရံမွာ သခင္ကၽြန္ေတာ့္ကို ဂ႐ုမစိုက္ႏိုင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္း၀မ္းနည္းတာေပါ့။ ေခြးဆိုေတာ့လည္း ၀မ္းနည္းရင္ ဘီယာေလးေသာက္လိုက္ အရက္ကေလးေမာ့လိုက္နဲ႔ မူးၿပီးလည္း မရမ္းတတ္ေလတာမို႔ ေခ်ာင္ကေလးတစ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္႐ွာၿပီး ေခြေခြေလး ငိုေနမိတတ္တယ္။<br /><br />သခင္က အလုပ္ေတြ ႐ႈပ္လာလို႔ ကၽြန္ေတာ္သူ႕နားစကားေတြသြားေျပာရင္ (ေဟာင္ျပရင္ေပါ့ေလ) ကၽြန္ေတာ့္ကို ေငါက္တတ္တယ္။ အဲလိုအခါေတြကို အၿမီးကေလးကုပ္ၿပီး ေနေနရတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာလို႔ရမွာလဲေလ။ သခင္က သူ႕အလုပ္မွာ တျခားလူေတြ မ႐ွိတဲ့ေန႔ေတြဆို ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခၚေခၚသြားတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေကာင္တည္းေနေနရမွာစိုးလို႔ေလ။ ဒါေပမယ့္ တျခားလူေတြနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ သူလည္း ေခၚသြားလို႔မရဘူးေပါ့။ တစ္ခါက သခင္ဟာ သူ႕အလုပ္ထဲကို ကၽြန္ေတာ့္ကို အၿမဲေခၚသြားဖို႔ ႀကံဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဆင္မေျပေတာ့လည္း ဒံုရင္းအတိုင္းပဲေပါ့။ သခင္ မနက္ေစာေစာအလုပ္သြားၿပီဆို ကၽြန္ေတာ္ဟာ ထထၿပီး ၿပံဳးျပ အၿမီးနံ႔ျပၿပီး ႏႈတ္ဆက္ရျပန္ေကာ။<br /><br />တစ္ခါကဆိုရင္ သခင္ဟာ လူမႈေရးကိစၥတစ္ခုအတြက္ အျပင္သြားဖို႔ ႐ွိလာေကာ။ ကၽြန္ေတာ္က သခင့္နဲ႔ ေဆာ့ကစားရခ်ိန္ ႐ွားလြန္းတာေၾကာင့္ မသြားေစခ်င္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ သခင္သြားဖို႔ ျပင္ဆင္ကတည္းက တတြတ္တြတ္နဲ႔ ေျပာေန (ေဟာင္ေန) လိုက္တာ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ သခင္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္စကားကို အေလးထားၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဖာ္လုပ္မယ္လို႔ ထင္မိတာကိုး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း သခင္ဟာ ဖုန္းသံတစ္ခ်က္ျမည္အၿပီးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပြတ္သပ္ၿပီး သြားၿပီေဟ့ဆိုကာ ထြက္သြားေတာ့တာပါပဲ။ ေၾသာ္ … ဟုတ္ေပသားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေခြးတစ္ေကာင္ဆိုေတာ့လည္း ေဟာင္သာေဟာင္ေနရတယ္။ ဘာကိုဆိုလိုမွန္း သခင္သိႏိုင္မယ္ မဟုတ္ေပဘူးေလ။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သခင္ရယ္ ႏွစ္ေယာက္တည္း (အဲေလ … တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေကာင္တည္း) ႐ွိတဲ့ ဘ၀ကေလးမွာ သခင္ဟာ အလုပ္သိပ္႐ႈပ္႐ွာသူမို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို အခ်ိန္ျပည့္ ဂ႐ုမစိုက္ႏိုင္ဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္လည္း သခင္ဟာ အလုပ္ခ်ိန္ၿပီးတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ အလုပ္ေတြ ၿပီးၿပီး မၿပီးၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဖာ္ျပဳေပး႐ွာတယ္။ ညညဆို သခင္ပင္ပန္းလြန္းတာမို႔ အိပ္ေမာက်ေနတာကို ျမင္ေနေတြ႕ေနရရင္ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္း၀မ္းနည္းတာပဲ။ ေနာက္ၿပီး သခင့္ရဲ႕ အလုပ္ေတြ မၿပီးဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို အခ်ိန္ေပးေပးေနရတာကို အားနာလို႔လာတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း သခင္ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ အခုလို ဂ႐ုစိုက္တာကို ေက်နပ္ေပ်ာ္႐ႊင္မိတယ္ေလ။<br /><br />တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေနမေကာင္းျဖစ္တယ္။ သခင္က ခ်က္ခ်င္းမသိ႐ွာဘူးေလ။ ေနာက္ေတာ့ သခင္သိသြားၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ဂ႐ုတစိုက္ ျပဳစုေပး႐ွာတယ္။ အလုပ္ကိစၥေတြက တစ္ဖက္နဲ႔ဆိုေတာ့ အခ်ိန္ျပည့္ေတာ့လည္း ဂ႐ုမစိုက္ႏိုင္႐ွာဘူးေပါ့ေလ။ တစ္ရက္လည္းက်ေကာ သခင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ သခင္ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကေလးကို ၾကည့္မိတယ္။ သိပၸံေမာင္၀ရဲ႕ အာမိတ္အေၾကာင္းေရးထားတဲ့ ၀တၳဳတိုကေလးေပါ့။ စာေၾကာင္းကေလးက အာမိတ္ကား ျပည္ဖံုးကားခ်ေလၿပီတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အိပ္ေမာက်ေနတဲ့ သခင့္ကို ေတြၾကည့္ရင္း … ။<br />ကိုၿဖိဳး<br /><br />ကိုယ္ေမြးတဲ့ ကေလး ကိုယ္နာမည္ေပးရတယ္ဆိုတဲ့ စကားဆို႐ိုး႐ွိေလတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့စာကို ကၽြန္ေတာ္႐ွင္းျပသင့္တယ္ထင္တာမို႔ အနည္းငယ္ ဇာခ်ဲ႕လိုက္ပါတယ္။ အခု ေခြးပံုျပင္ကို ပံုျပင္တစ္ပုဒ္လို သေဘာထားၿပီး ဖတ္ခ်င္လည္း ဖတ္ပါ။ သဘာ၀ ဓမၼတစ္ခုလို ခံစားခ်င္လည္း ခံစားပါ။<br /><br />ပထမဆံုး သံုးပိုဒ္မွာ လူနဲ႔ ေခြးေတြၾကားက ျဖစ္တတ္တဲ့ သဘာ၀ေလးကို ခ်ျပထားခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ေခြးတစ္ေကာင္နဲ႔ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေပါ့။ အဲဒီေနရာမွာ ေခြးတစ္ေကာင္ဟာ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ႏိုင္ၿပီး လူတစ္ေယာက္ဟာလည္း ေခြးတစ္ေကာင္ျဖစ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာမ်ဳိးေတာ့ နည္းနည္းထည့္စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါစို႔။<br /><br />ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္မျဖစ္မေနေျပာဖို႔ လိုလာတာတစ္ခုက အထက္ပါပံုျပင္မွာ နိဂံုးမ႐ွိျခင္းပါ။ ပံုမွန္လည္ပတ္ေနတဲ့ ပံုစံအတိုင္း လည္ပတ္ေနတဲ့ ေဟာဒီကမာၻႀကီးထဲက ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္ကေလးတစ္ခုကိုပဲ ဆြဲထုတ္ျပထားတာမို႔ နိဂံုးမ႐ွိဘူးေပါ့။ အဲလိုပါပဲ နိဒါန္းလည္း မ႐ွိပါဘူး။ စခ်င္တဲ့ေနရာကစၿပီး ရပ္ခ်င္တဲ့ေနရာမွာ ရပ္သြားတဲ့ ျဖစ္ရပ္ကေလးတစ္ခုေပါ့။<br /><br />ေနာက္ သဘာ၀လြန္ျဖစ္ရပ္ကေလးေတြလည္း ပါေသးရဲ႕။ ဥပမာ ေခြးက အာမိတ္အေၾကာင္း သိေနတာ။ အာမိတ္ကား ျပည္ဖံုးကားခ်ေလၿပီဆိုတဲ့ စကားကို နားလည္ေနတာမ်ဳိး။ သူဘယ္လို နားလည္ေနတယ္။ သူဘယ္လို သိေနတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း မသိဘူးလို႔ပဲ ႐ိုးသားစြာ ၀န္ခံပါရေစ။ ေခြးတစ္ေကာင္ စာမဖတ္တတ္ဘူးလို႔ ဘယ္သူမွ မျငင္းႏိုင္သလို ေခြးတစ္ေကာင္စာဖတ္တတ္ပါတယ္လို႔လည္း ဘယ္သူမွ မေျပာျပႏိုင္ပါဘူး။<br /><br />ေနာက္ … ဒီပံုျပင္ကေလးကို ဖတ္ၿပီး ေတြးစရာတစ္ခုခု ရသြားမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ေရးရက်ဳိးနပ္တယ္လို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒါဟာ ပံုမွန္ သမား႐ိုးက် ပံုျပင္တစ္ခု မဟုတ္တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ စာေရးသူတစ္ေယာက္က စာဖတ္သူတစ္ေယာက္ကို စကားထာ၀ွက္ထားသလို ဇါတ္ေကာင္စ႐ိုက္ေတြက စာဖတ္သူနဲ႔ တူတူပုန္းတမ္းကစားေနသလိုမ်ဳိးေတာ့ ခံစားရလိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္မိပါတယ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-7850352341183822304?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-60054019425628793962009-07-15T20:44:00.002+08:002009-07-15T20:53:06.494+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/Sl3QQ_l8T-I/AAAAAAAABWM/pbDh4ojthLU/s1600-h/fairey.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 295px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/Sl3QQ_l8T-I/AAAAAAAABWM/pbDh4ojthLU/s400/fairey.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358668122007818210" border="0" /></a>ဝါ႐ွင္တန္ (ဇြန္ ၂၅) - 'ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္' (HOPE) ဟူသည့္ စကားလံုး ပါဝင္ေသာ အုိဘားမား၏ အထင္ကရ ႐ုပ္ပံု အား ဖန္တီးခဲ့သူ အႏုပညာ႐ွင္သည္ ဤတစ္ႀကိမ္တြင္မူ စစ္အစုိးရမွ တရားစြဲဆုိထားသည့္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အတြက္ ပံုတစ္ပံု ေရးဆြဲခဲ့သည္။<br /><br />ေလာ့စ္အိန္ဂ်ေလ့စ္ၿမိဳ႕မွ အႏုပညာ႐ွင္ ႐ွက္ပတ္ဖယ္ေရ (Shepard Fairey) က ၿပံဳးေပ်ာ္႐ႊင္ေမာေနေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ႏွလံုးသားေနရာတြင္ ခ်ဳိးငွက္ငယ္တစ္ေကာင္ ပ်ံသန္းေနပံုကုိ အနီေရာင္ အလင္းတန္းမ်ား ေနာက္ခံထား၍ ေရးဆြဲခဲ့သည္။ 'ဦးေဆာင္ႏုိင္ရန္ လြတ္ေျမာက္မႈ' (Freedom to Lead) စာတမ္းမွာမူ ပံု၏ အထက္ပုိင္းတြင္ ေနရာယူထားသည္။<br /><br />"ဒီေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပံုတူကုိ ကြ်န္ေတာ္ ဖန္တီးခဲ့တာဟာ ထိန္းသိမ္းျခင္း ခံေနရတဲ့ သူမအေၾကာင္း လူအမ်ား သိ႐ွိႏုိင္ေအာင္ရယ္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ စစ္အစုိးရရဲ႕ ဖိႏွိပ္လြန္းလွတဲ့ သဘာဝကုိ နားလည္ႏုိင္ေအာင္ရယ္အတြက္ ရည္႐ြယ္ပါတယ္" ဟု ဖယ္ေရက ဆုိသည္။<br /><span id="fullpost"><br />ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ လြန္ခဲ့သည့္ ၁၉ ႏွစ္အတြင္း ၁၃ ႏွစ္မွာ အထိန္းသိမ္းခံ ဘဝျဖင့္ ေနခဲ့ရၿပီး ယခုမူ အေမရိကန္ႏုိင္ငံသားတစ္ဦး သူမ၏ ေနအိမ္သုိ႔ ေရကူးဝင္ေရာက္သည့္ ထူးျခားျဖစ္စဥ္ တစ္ရပ္ေၾကာင့္ အမႈရင္ဆုိင္ေနရကာ ထုိအမႈစစ္ေဆးေနစဥ္ နာမည္ဆုိးျဖင့္ ေက်ာ္ၾကားလွသည့္ အင္းစိန္ေထာင္တြင္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံထားရျခင္း ျဖစ္သည္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/Sl3QQBgZPBI/AAAAAAAABWE/E4qqH8LkvEo/s1600-h/FaireyICAHope.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 262px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/Sl3QQBgZPBI/AAAAAAAABWE/E4qqH8LkvEo/s400/FaireyICAHope.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358668105341549586" border="0" /></a>ျပစ္မႈထင္႐ွားပါက ႏုိဘယ္လ္ဆု႐ွင္သည္ ေထာင္ဒဏ္ ၅ ႏွစ္အထိ ရင္ဆုိင္ရဖြယ္႐ွိသည္။<br /><br />လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္႐ွားမႈဌာန၏ ဦးစီးမွဴး ျဖစ္ေသာ ထင္႐ွားသည့္ အေမရိကန္ လူ႔အခြင့္အေရး တက္ၾကြလႈပ္႐ွားသူ ဂ်က္ဟီေလ ၏ အဆုိအရ မိမိသည္ ဖယ္ေရ ဆြဲသည့္ အုိဘားမားပံုေၾကာင့္ လူငယ္မ်ား အုိဘားမား၏ သမၼတ မဲဆြယ္မႈကုိ အားေပးခဲ့ၾကသည္ကုိ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရသည့္အတြက္ ဖယ္ေရအား ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ေဒၚစုပံု ဖန္တီးရန္ အႀကံျပဳခဲ့သည္ ဟုဆုိသည္။ "ဖယ္ေရအေနနဲ႔ သူ ျပည္တြင္းမွာ မဲဆြယ္ပြဲ အတြက္ လုပ္ေပးခဲ့တာမ်ဳိးကုိ ေဒၚစုအတြက္ တစ္ကမာၻလံုး အတုိင္းအတာအရ အထင္ကရျဖစ္ေစမယ့္ ပံုရိပ္တစ္ခု ဖန္တီးႏုိင္မယ္လုိ႔ ယူဆခဲ့ပါတယ္" ဟု ဂ်က္ဟီေလမွ ဆက္လက္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။<br /><br />"လူငယ္ေတြရဲ႕ အဲဒီလုိ တုံ႔ျပန္ပံုမ်ဳိးကုိ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္ဝင္စားတယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ျမန္မာျပည္ဆိုတာ ဘယ္နားမွာမွန္း မသိသလုိ၊ သူမရဲ႕ နာမည္ကုိလည္း ေကာင္းေကာင္း မသိၾကပါဘူး။ မ်ားေသာအားျဖင့္ "ဟုိအမ်ဳိးသမီး" ဆုိၿပီးပဲ ရည္ညႊန္းေနၾကတယ္" ဟု ဟီေလက ဆုိသည္။ ထုိ႔အျပင္ သူ႔အေနျဖင့္ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္တြင္ ေဒၚစုႏွင့္ ေတြ႔ဆံုခြင့္ရခဲ့စဥ္က ေပးခဲ့သည့္ ကတိတစ္ခုအား အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနျခင္းလည္း ျဖစ္သည္ ဟု ဆုိသည္။<br /><br />[Shepard Fairey] "သူမဟာ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္းအတြက္ သက္႐ွိထင္႐ွား႐ွိေနတဲ့ သေကၤတ တစ္ခုပါပဲ။ သူမသာ အာဏာ လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ရမယ္ဆုိရင္ ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈေတြလည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိမ့္မယ္။ ကေလးစစ္သား ၇၀,၀၀၀ ဆုိတာလည္း ႐ွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ မူးယစ္ေဆးဝါး ေရာင္းဝယ္မႈေတြလည္း ေလ်ာ့က်လာလိမ့္မယ္" ဟု ဟီေလက ဆုိသည္။<br /><br />ယခုေရးဆြဲသည့္ ပံုတူသည္ ၿပီးခဲ့သည့္ ႏွစ္မ်ားအတြင္း ထြက္႐ွိလာသည့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ပံုမ်ားႏွင့္ မတူပဲ ကြဲျပားျခားနားသည္။ အသက္ ၆၄ ႏွစ္႐ွိၿပီျဖစ္သည့္ အတုိက္အခံေခါင္းေဆာင္သည္ ကုလသံတမန္ အီဗရာဟင္ ဂန္ဘာရီႏွင့္ ေတြ႔ဆံုမႈ တခ်ဳိ႕တြင္ အားနည္းၿပီး ႐ႊင္႐ႊင္လန္းလန္း မ႐ွိသည့္ သေဘာကုိ ေတြ႔ရသည္။ ဂန္ဘာရီမွာ ယခုအပတ္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ ထပ္မံသြားေရာက္ဦးမည္ ျဖစ္သည္။<br /><br />ဖယ္ေရသည္ 'ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္' ဆုိေသာ စကားလံုးႏွင့္အတူ အနီေရာင္၊ အျဖဴေရာင္ ႏွင့္ အျပာေရာင္သာ လႊမ္းသည့္ သမၼတေလာင္း အုိဘားမား ေကာင္းကင္သုိ႔ ေငးစုိက္ၾကည့္ေနသည့္ ပုိစတာကုိ ဖန္တီးခဲ့သည္။ အဆုိပါ ပုိစတာကုိေရးဆြဲရာတြင္ သံုးသည့္ ပံုမွာ Associated Press (AP) သတင္းဌာနမွ ပိုင္ဆုိင္သည့္ပံု ျဖစ္သျဖင့္ ဖယ္ေရမွာ AP မွ စြဲဆုိသည့္ အမႈတြင္ တရားရင္ဆုိင္ေနရသည္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-6005401942562879396?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-79927207306100790032009-07-15T20:37:00.000+08:002009-07-15T20:38:55.774+08:00သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ...<br /><br />တစ္ခါကေပါ႔...။<br />ျပင္သစ္ႏိုင္ငံရဲ႕ အက်ဥ္းေထာင္ထဲရွိ ေသဒဏ္ေပးရာ ဌာနမွာ....<br />အျပစ္ဒဏ္က်ခံေနရတဲ႔ အက်ဥ္းသားကို ေသဒဏ္ေပးဖို႔ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကတယ္..။<br />အက်ဥ္းသားနာမည္က “ ပိတိ ” (Pitti)ဆိုသူ.....။<br />လူေပါင္း (၁၁) ေယာက္ကို စိတၱဇ ဆန္ဆန္ ပက္လက္လွန္ ၊ ေျခလက္ တုပ္ေႏွာင္ျပီး၊<br />ပါးစပ္ကို အ၀တ္ဆို႔ လည္ပင္းကို ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ ထြက္ေအာင္ လွီးျပီး သတ္ခဲ႔တဲ႔ သူ....။<br />အဲ..ကံဆိုးခ်င္ေတာ႕ (၁၁) ေယာက္ေျမာက္မွာ....<br />သူလည္ပင္းကို လွီးျပီး ေသြးေတြထြက္ေနတာ သူထိုင္ၾကည္႔ေနတုန္း..၊ သူ႕ဆီကို ဖုန္းလာတယ္..။<br />သူ ဖုန္းသြားကိုင္ေနစဥ္...ႏွစ္ၾကာလာျပီျဖစ္တဲ႔ လက္ကိုခ်ည္ထားတဲ႔ လက္ပတ္က ရုန္းရင္ျပတ္သြား<br />တယ္..။ သူ ထြက္ေျပးတဲ႔ ေကာင္မေလးကို ေနာက္ကိုလိုက္ေပမဲ႔ လမ္းမေပၚအေရာက္ လူေတြ ၀ိုင္းအံုလာတာနဲ႔ သူမတတ္ႏိုင္ေတာ႔...။<br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ ...သူအဖမ္းခံရတယ္..။<br />ထြက္ေျပးတဲ႔ ေကာင္မေလးကေတာ႔ ေဆးရံုေရာက္ေတာ႔ ေသြးထြက္လြန္ျပီး ေသသြားတယ္..။<br />ဒါနဲ႔ သူ႕ကို တရားရံုးတင္ေတာ႔ သူ ျပံဳးျပံဳးပါပဲ..။<br />ဘာမွ အျပစ္မရွိတဲ႔ သူေတြကို လည္ပင္းကိုလွီးျပီး ေသြးေတြက်ေနတာကို ထိုင္ၾကည္႔ခ်င္တာ တစ္ခုတည္းနဲ႔ လူေပါင္း (၁၁) ေယာက္ကို သူ သတ္ခဲ႔တယ္လို႔ ၀န္ခံလိုက္တယ္..။<br />အေလာင္းေတြကေတာ႔ သူ႕အိမ္က သံမံသလင္းေအာက္မွာ ရွိတယ္လို႔ေျပာလိုက္တယ္..။<br />ဒါနဲ႔ သူ ေသဒဏ္က်ခံရတယ္..။<br />ျပင္သစ္ ဥပေဒအရ “ ဒဏ္ျပန္ေသဒဏ္” တဲ႔..။<br />ဒါေၾကာင္႔ တရာရံုးက သူ႕ကို သူ လူ (၁၁) ေယာက္ကို သတ္သလို....<br />“ လည္ပင္းကိုလွီး၍ ေသြးထြက္လြန္ျပီး ေသေစ ”..တဲ႔..။<br />ဒါကေတာ႔ “ ပိတိ ” ကို တရားသူၾကီးက အမိန္႕ခ်မွတ္တာ ...။<br />ခု....သူ႕ကို ေသဒဏ္ခ်မွတ္ေပးဖို႔ စီစဥ္ေနတယ္..။<br />ဒါကေတာ႔ “ ပိတိ ” သိသမွ်....။<br /><span id="fullpost"><br />တကယ္ေတာ႔......<br /><br />ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ ၇ဲ႕ စိတ္ပညာရွင္ေတြဟာ သူတို႔ စိတ္ပညာအရ “ Attitude ”ကိုေလ႕လာေနၾကတယ္..။<br /><br />သူတို႕က လုူေတြမွာ အေရးအၾကီးဆံုးက “ Attitude” ဆိုတဲ႔ “သေဘာထား” ျပႆနာလို႔ ယူဆၾကတယ္..။<br /><br />သေဘာထားျပႆနာကိုေျဖရွင္းႏိုင္ရင္ အရာရာ ေအာင္ျမင္ပါတယ္..။<br />သူတို႕ သီအိုရီ ပိုင္းအရ အၾကိမ္ၾကိမ္စမ္းသပ္တယ္..။<br />လက္ေတြပိုင္းအရ အေသးစိတ္စမ္းသပ္တယ္...။<br />ခုေတာ႔ လူ႕အသက္နဲ႔ သူတို႔ စမ္းသပ္ဖို႔ စီစဥ္ေနတာပါ..။<br />လူ႕အသက္နဲ႔ စမ္းသပ္မႈအရ သူတို႕ဒီလူကို အခြင္႔အေရးေပးထားပါတယ္.။<br />သူတို႕ စမ္းသပ္မႈ ေအာင္ျမင္သည္ျဖစ္ေစ..၊ ရႈံးနိမ္႕သည္ျဖစ္ေစ စမ္းသပ္ခံ လူကို ေသဒဏ္မွ ကင္းလြတ္ျပီး ေထာင္ဒဏ္ တသက္တကၽြန္းသို႕ ေျပာင္းေရြ႕ေပးမည္ဟု သူတို႕ အားလံုးသေဘာတူ ျပီးသားပါ..။<br />ဒါေပမဲ႔ ..သူတို႕ စမ္းသပ္ေသာ အစီအစဥ္ကို “ ပိတိ ”ကေတာ႔ မသိေပ..။<br />ယခု သူတို႕ “ပိတိ” ျမင္ေအာင္ ျပင္ဆင္ေနသည္..။<br />လည္ပင္းကိုလွီးျပီး အသတ္ခံရမည္ဟု သိထားေသာ “ပိတိ”ေရွ႕တြင္ လည္ပင္းကိုလွီးရန္ ဓားအမ်ိဳးမ်ိဳး ၊<br />ေအာက္မွ ေသြးခံရန္ စတီးဇလံု ၊ “ပိတိ” လည္ပင္းကို လွီးမည္႔ဆရာ၀န္ ၃ ေယာက္ ၊ အခ်ိန္က်ေတာ႔<br />“ ပိတိ ” ေရွ႕မွာခရစ္ယာန္ဘုန္းၾကီးက သမၼာက်မ္းစာ လာရြတ္တယ္...။<br />ေနာက္ေတာ႔ “ ပိတိ ”ကို ပက္လက္လွန္လိုက္တယ္..။<br />ေခါင္းကို အ၀တ္မည္းၾကီးၾကီးစြပ္လိုက္တယ္..။<br />လက္ေတြ ၊ ေျခေတြ ၊ဦးေခါင္းကို တုပ္ေႏွာင္လိုက္တယ္..။<br />ေနာက္အခ်ိန္က်ျပီ ဆိုတဲ႔ ေျပာသံ “ပိတိ”ၾကားအျပီးမွာ သူ႕လည္ပင္းကို ဆရာ၀န္ေတြက<br />နာတယ္ဆိုရံုေလး အေပၚယံ အရည္ျပားေလာက္ကိို ၀ိုက္လွီးလိုက္တယ္..။<br />ေသြးက စို႕တယ္ဆိုရံုေလးထြက္တာပါ..။<br />ဒါေပမဲ႔ “ ပိတိ ” က မျမင္ရဘူးေလ..။<br />“ ပိတိ ” ရဲ႕လည္ပင္းေဘးနားမွာ ဆရာ၀န္ေတြက အသင္႔ျပင္ထားျပီး ပလာစတာနဲ႔ ကပ္ထားတဲ႔<br />ပိုက္ေပ်ာ႕ေလးႏွစ္ခုကေန တစ္ဖက္တစ္ခ်က္က ေရေတြ “ပိတိ” လည္ပင္းေပၚကို ဖြင္႔ျပီး တသြင္သြင္ စီးဆင္း<br />ေစလိုက္တယ္..။<br />“ပိတိ” အထင္ကေတာ႔ သူ႕လည္ပင္းက ေသြးေတြ တသြင္သြင္စီးေနျပီလို႔ထင္ေနတာေပါ႔..။<br /><br />ဒါနဲ႔........<br />၁၅ မိနစ္ .................ဒီအတိုင္းပါပဲ...။<br />၄၅ မိနစ္ၾကာလာေတာ႔......“ပိတိ” ခႏာၱကိုယ္ တဆက္ဆက္တုန္ေနတယ္..။<br />(သူ လည္ပင္းလွီးခဲ႔တဲ႔ လူေတြျဖစ္တဲ႔ အတိုင္းေပါ႔..။)<br />၁ နာရီေက်ာ္လာေတာ႔ ......“ပိတိ” ခႏာၱကိုယ္က ဆက္ခနဲ႔ ဆက္ခနဲ႔ ျဖစ္ျဖစ္သြားတယ္..။<br />ဒီလိုနဲ႔.....<br />၂ နာရီေလာက္မွာေတာ႔ “ပိတိ” ခႏာၱကိုယ္က မလႈပ္ရွားေတာ႔ပဲ ျငိမ္သက္သြားခဲ႔တယ္..။<br />ဒီအခ်ိန္အထိ “ပိတိ” လည္ပင္းက ေသြးတစ္စက္ေတာင္မွ ေအာက္မွခံထားတဲ႔ စတီးဇလံုထဲသို႔ မက်ပါ..။<br />စို႔ေနတဲ႔ ေသြးေတြေတာင္မွ ေျခာက္ေနပါျပီ..။<br />ဒါေပမဲ႔ ဆရာ၀န္ေတြ စမ္းသပ္ၾကည္႔ေတာ႔ “ပိတိ” အသက္မရွိေတာ႔ပါ..။<br />“ပိတိ”ကေတာ႔ သူ သတ္ခဲ႔ေသာ လူေတြ ေသသလိုမ်ိဳး သူ႕အသတ္ခံရျပီလို႔ တထစ္ခ် ယံုၾကည္မႈေၾကာင္႔<br />ခႏာၱကိုယ္က ဘာေသြးမွ မထြက္ပဲ ေသြးထြက္လြန္တယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္ေၾကာင္႔ ေသဆံုးခဲ႔ရပါတယ္..။<br />“ပိတိ” ေသဒဏ္မွ ကင္းလြတ္ခြင္႕ကိုေတာင္မွ မခံစားခဲ႔ရပါဘူး..။<br /><br />ဒီ အျဖစ္အပ်က္မွာ စိတ္ပါရဂူေတြက လူမွာ “သေဘာထား”(Attitude) က အေရးအၾကီးဆံုးလို႔<br />အားလံုးက မွတ္ခ်က္ခ်ခဲ႔ၾကပါတယ္...။ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-7992720730610079003?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-53999789620516509162009-07-15T20:27:00.002+08:002009-07-15T20:34:20.579+08:00တခါက လယ္သမားတဦးႏွင့္ မုဆိုးတစ္ဦးသည္ အိမ္နီးခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။<br />လယ္သမားမွာ ဘဲမ်ားကို ေမြးျမဴထားျပီး မုဆိုးတြင္ အမဲလိုက္ေခြးမ်ား<br />ေမြးထားသည္။ ထိုအမဲလိုက္ ေခြးမ်ားသည္ မၾကာခဏဆိုသလို လယ္သမား၏ ျခံထဲသို႔<br />က်ဴးေက်ာ္ ၀င္ေရာက္ျပီး ဘဲမ်ားကို ကိုက္ျဖတ္စားေသာက္သည္။ လယ္သမားက<br />မုဆိုးအား ေခြးမ်ားကို ေလွာင္ထားေပးရန္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေတာင္းဆိုခဲ့ေသာ္လည္း<br />မုဆိုးမွာ ေခြးမ်ားကို ေသခ်ာထိန္းထားျခင္း မရွိခဲ့ေပ။ ေနာက္ဆံုး<br />လယ္သမားမွာ သည္းမခံႏိုင္သည့္ အဆံုးရြာသူၾကီးအား ေခြးမ်ားကို<br />အေရးယူေပးပါရန္ သြားေရာက္ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။<br /><br />လယ္သမား၏ တိုင္တန္းခ်က္ကို နားေထာင္ျပီးေနာက္ ဥာဏ္ပညာရွိေသာ သူၾကီးက. .<br />“အဲဒီမုဆိုးကို ကြ်န္ေတာ္ အေရးယူေပးလို႔ရတယ္။ ေခြးေတြကိုလည္း<br />ေလွာင္ထားဖို႔ အမိန္႔ေပးလို႔လည္း ရတယ္။ ဒီလိုလုပ္လိုက္ရင္ ခင္ဗ်ားမွာ<br />မိတ္ေဆြေကာင္း၊ အိမ္နီးခ်င္းေကာင္း တစ္ေယာက္ ေလ်ာ့သြားႏိုင္ျပီး<br />ရန္သူတစ္ေယာက္ တိုးလာႏိုင္တယ္။ ရန္သူတစ္ေယာက္နဲ႔<br />အိမ္နီးခ်င္းလုပ္ခ်င္သလား.. မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔<br />အိမ္နီးခ်င္းလုပ္ခ်င္သလား”<br /><br />“မိတ္ေဆြနဲ႔ပဲ အိမ္နီးခ်င္းလုပ္ခ်င္တာေပါ့”<br />“ေကာင္းျပီေလ....ဒီိလိုဆို ကြ်န္ေတာ့္ အၾကံဥာဏ္ကို ခင္ဗ်ား လိုက္နာရမယ္။<br />ခင္ဗ်ားရဲ႔ဘဲေတြ မဆံုးရွံဳးေစသလို မိတ္ေဆြေကာင္း တစ္ဦးတိုးလာပါလိမ့္မယ္”<br /><br />သို႔ႏွင့္ လယ္သမားမွာ သူၾကီး၏ေျပာစကားအတိုင္း အိမ္သုိ႔ေရာက္ေသာ္ အလွဆံုး<br />ဘဲသံုးေကာင္ကိုေရြးျပီး မုဆိုး၏သားသံုးေယာက္အား လက္ေဆာင္အျဖင့္<br />ေပးလိုက္သည္။ လက္ေဆာင္ဘဲမ်ားႏွင့္ ေန႔တိုင္းေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေဆာ့ကစားေနေသာ<br />သားမ်ားကိုေတြ႔ေသာ္ မုဆိုးမွာလည္း ၀မ္းသာၾကည္ႏူးမိသည္။ ထိုအခါမွ<br />မုဆိုးလည္း သားတို႔၏ ဘဲမ်ားကို ကုိက္ျဖတ္မည္ စိုးေသာေၾကာင့္ ေခြးမ်ားကို<br />ေသခ်ာေလွာင္ထားေတာ့သည္။ လယ္သမားအားလည္း ေက်းဇူးတင္ျပီး အမဲလိုက္ရမွရလာေသာ<br />အသားမ်ားကိုလည္း ေ၀ငွာတတ္လာသည္။ လယ္သမားလဲ ျခံထြက္အသီးအႏွံမ်ား<br />ဘဲဥမ်ားကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးကမ္းခဲ့သည္။ ခ်စ္ခင္မႈမ်ား အျပန္အလွန္<br />ဖလွယ္ၾကရင္း ႏွစ္ဦးစလံုးမွာ အိမ္နီးခ်င္းေကာင္းမ်ား ျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္။<br /><br />မိတ္ေဆြေကာင္း သူငယ္ခ်င္းေကာင္းမ်ား လိုခ်င္ရင္ ကိုယ္လိုခ်င္တာကိုပဲ<br />ဦးစားမေပးပါနဲ႔။ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ ထားျပီး သူ႔အတြက္လည္း<br />ထည့္စဥ္းစားေပးပါ။<br /><span id="fullpost"><br />သူငယ္ခ်င္းတို႔ေ၇<br /><br />အမွတ္တမဲ့ ကိုယ္ေျပာဖူးတဲ့ ေျပာမိတဲ့စကားေတြထဲမွာ ဆူးေလးတစ္ေခ်ာင္းပါခဲ့ရင္<br />မရည္ရြယ္ခဲ့တာကို ေတာင္းပန္တယ္ေနာ္<br />မေတာ္တဆ မနိုင္းနိုင္းစေန ေရးသလို အမွတ္တမဲ့ဆူး က အမွတ္တရေတြ ျဖစ္ကုန္မွာဆိုးလို႔ပါ<br /><br />++++++++++++++++++++++++++++++<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 51);font-size:130%;" >အမွတ္တမဲ့ ဆူး<br /><br /></span>တစ္ေန႔က ကားကို သစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္မွာ ရပ္ထားမိတယ္။ သစ္ပင္မွာ တြယ္ေနတဲ့<br />ဆူးႏြယ္ေျခာက္ေတြက က်ဳိးက်ျပီး ကားေပၚ လာတင္ေနတယ္။ ဆူးေတြကို လက္နဲ႔<br />ယူမပစ္ခ်င္ေတာ့ ကားထြက္ရင္ သူ႔အလိုလုိ ေလွ်ာက်သြားမယ္လို႔ ထင္ျပီး<br />ဆူးေတြကို မဖယ္မိခဲ့ဘူး။<br /><br />ဒီေန႔မွာ ခင္ပြန္းက ကားဘီး ဆူးစူးလို႔ ေပါက္သြားတဲ့အေၾကာင္း လာေျပာေတာ့<br />ကြ်န္မ အံ့ၾသသြားတယ္။ ခင္ပြန္းက ဆူးကိုပါ ႏႈတ္ျပီး ကြ်န္မကို လာျပတယ္။<br />ဆူးက တကယ့္ေသးေသးေလး... ကားဘီးရဲ႔ အပါးဆံုးေနရာကို ကြက္တိပဲ စူး၀င္ေနတယ္။<br /><br />၀ပ္ေရွာ့သြားျပေတာ့ ကားျပင္ဆရာက အပါးဆံုးေနရာကို စူးမိလို႔<br />ျပန္ဖာမရႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း၊ ျပန္ဖာရင္လဲ ဖိအားဒဏ္ကို မခံႏိုင္ဘဲ<br />ဘီးေပါက္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ ဘီးတစ္ခုလံုး လဲလိုက္ဖို႔ သင့္ေၾကာင္း<br />အၾကံေပးပါတယ္။<br /><br />စင္တီမီတာ တစ္၀က္ေတာင္ မရွိတဲ့ ဆူးတစ္ခုက ထူထည္းတယ္လို႔ ထင္ရတဲ့<br />ကားဘီးတစ္ခုကို ဖ်က္ဆီးႏိုင္ခဲ့တယ္။ ခင္ပြန္းက ဆူးကိုေတြ႔ေတာ့ အမွတ္တမဲ့<br />ဆဲြႏႈတ္လိုက္တာနဲ႔ ကားဘီးထဲက ေလထြက္သံကို ၾကားလိုက္ရသတဲ့။ ေလယိုတာ<br />ေႏွးေပမဲ့ ေလေတြ အကုန္ထြက္သြားရင္ ကြ်န္မတို႔ ဒုကၡေရာက္ေတာ့မယ္။<br />ဒါေၾကာင့္ ေလမေလွ်ာ့ခင္ ၀ပ္ေရွာ့ဆီ အျမန္ေမာင္းခဲ့ရတယ္။<br /><br />အဲဒီ ဆူးေလးတစ္ေခ်ာင္းကို ကြ်န္မ စိတ္ထဲ မွတ္ထားလိုက္ျပီး ဘယ္ေလာက္ပဲ<br />ခိုင္ျမဲတဲ့ ခင္မင္မႈ၊ ခ်စ္ခင္မႈပဲ ျဖစ္ပါေစ သူငယ္ခ်င္း၊<br />လင္မယားေတြၾကားမွာ ဆူးစူးႏိုင္တဲ့ ေပ်ာ့ညံ့တဲ့ ေနရာတစ္ေနရာေတာ့<br />ရွိႏိုင္တယ္လို႔ ကိုယ့္ကို သတိေပးလိုက္မိတယ္။ ကိုယ္ေျပာလိုက္တဲ့ စကားက<br />ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးလို႔ ထင္ျပီး ဆူးတစ္ေခ်ာင္းလို ေပါ့ေပါ့မထားသင့္ဘူး။ ဘာမွ<br />မျဖစ္ေလာက္ဘူးလို႔ ထင္ထားတဲ့ ဆူးတစ္ေခ်ာင္းက ကားဘီးလို ထူထည္းတဲ့<br />ခ်စ္ခင္မႈကိုေတာင္ ပ်က္ဆီးသြားေစႏိုင္တယ္ေလ။<br /><br />လူလူခ်င္း ဆက္ဆံရာမွာ ကိုယ္က ေပ်ာ္တတ္၊ ခင္တတ္လို႔ အမွတ္တမဲ့ပဲျဖစ္ျဖစ္၊<br />တမင္သက္သက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ေျပာင္လိုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းက သူတစ္ပါးရဲ႔<br />ေပ်ာ့ညံ့တဲ့ေနရာ၊ အေလးထားတဲ့ အရာကို တိုက္ရိုက္သြားထိခိုက္တာနဲ႔<br />တူေနတတ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိိန္မွာ ခ်စ္ခင္မႈေလေတြ တေျဖးေျဖး ေလွ်ာ့သြားျပီး<br />ေနာက္ဆံုး လံုး၀ မရင္းႏွီးေတာ့တဲ့ သူစိမ္းအသြင္ ေျပာင္းသြားႏိုင္တယ္။<br />ကားဘီးကို အသစ္တစ္ခုလဲလို႔ ရသလို သူငယ္ခ်င္းကိုလဲ အသစ္လဲယူႏိုင္ပါတယ္။<br />ဒါေပမဲ့ အေဟာင္းနဲ႔အသစ္က ဘယ္လိုမွ တူႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။<br /><br />အႏွစ္ႏွစ္ အလလ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ ခ်စ္ခင္္မႈ၊ ၾကင္နာမႈ တံတိုင္းၾကီးကို<br />ေသးငယ္တဲ့ ဆူးေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္၊ ၾကီးမားတဲ့ ဆူးေၾကာင့္ျဖစ္ျဖစ္ မစူးမိေစတာ<br />အေကာင္းဆံုးပါ။ မနက္ျဖန္ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ဘူးေလ။<br /><br />++++++++++++++++++++++++++++++<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-5399978962051650916?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-5938430185013842032009-07-15T20:19:00.001+08:002009-07-15T20:23:59.879+08:00လူတစ္ေယာက္ ဘုရားသခင္ထံသို႔ သူဧ။္အျပစ္ကို ၀န္ခ်ေတာင္းပန္သည္။<br />ဘုရားသခင္။ ။ မင္းမွာဘာအျပစ္ရိွလို႔လဲ။<br />လူ။ ။ ကၽြန္ေတာ္အရင္တစ္ပတ္က ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကို သြားလည္တယ္။<br />သူ႔အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူကမရိွဘူး။ အိမ္မွာသူ႔မိန္းမပဲရိွတယ္။<br /> အဲဒါနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ျပန္မယ္ လုပ္ေတာ့ .. မိုးက ၀ုန္းကနဲဆို ရြာခ်ေရာ။<br />ထီးကလည္းမပါဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ သူငယ္ခ်င္းမိန္းမက မိုးခိုရင္းေကာ္ဖီေသာက္လိုက္ဆို<br />ၿပီး<br /> ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တိုက္တယ္။ အဲ ... မိုးကလည္းေတာ္ေတာ္နဲ့ မဆဲဘူး။<br />အဲဒါနဲ႔ပဲ မထိန္းႏိုင္ျဖစ္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းမိန္းမ နဲ႔မွားသြားမိတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္<br />ခြင့္လႊတ္ပါ။<br />ဘုရားသခင္။ ။ ရပါတယ္။ ဒါကလူတိုင္းျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ ခြင့္လႊတ္ပါတယ္။<br />လူ။ ။ မၿပီးေသးဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့သံုးရက္ေလာက္ ကကၽြန္ေတာ္ ေယာကၡမအိမ္ကို<br />သြားလည္တယ္။ မိန္းမကလည္း မအားလို႔မလိုက္ေတာ့ဘူးတဲ့။ ေယာကၡမ အိမ္ေရာက္ေတာ့<br /> သူမရိွဘူး။ Party သြားတယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ခယ္မ<br />တစ္ေယာက္ပဲအိမ္မွာရိွတယ္။ အဲဒါနဲ႔ မေကာင္းပါဘူးေလ ဆိုၿပီး ျပန္မယ္လုပ္ေတာ့<br />မိုးကရြာေကာ။ ထီးမပါလာျပန္ဘူး။<br /> ဒါနဲ႔ခယ္မကလည္း ေကာ္္ဖီေဖ်ာ္တိုက္တယ္။<br />မိုးကလည္းေတာ္ေတာ္နဲ႔မတိတ္ဘူး။ အဲဒီ့မွာပဲ မထိန္းႏုိင္ပဲ မွားသြားမိေသးတယ္။<br />ဘုရားသခင္။ ။ အင္း......... နည္းနည္းတရားလြန္ေပမယ့္ ခြင့္လႊတ္လိုက္ပါတယ္။<br />လူ။ ။ ေနာက္တစ္ခုက်န္ေသးတယ္။ မေန႔က ကၽြန္ေတာ့္အေဒၚအိမ္သြားတယ္။ အေဒၚဆိုတာ<br />အဖြားရဲ့ေမြးစားသမီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေတာ ့ဘာမွမေတာ္ပါဘူး။<br /> သူကလည္းအိမ္မွာမရိွဘူး။ သူ႔ရဲ့သားပဲအိမ္မွာရိွတယ္ ။<br />ကၽြန္ေတာ္ျပန္မယ္လုပ္ေတာ့ မိုးကသဲသဲမဲမဲ ကိုခ်ေတာ့တာပဲ။ အဲဒါနဲ႔သူ႔ရဲ့သားက<br />ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တုိက္တယ္။<br /> ထီးမပါေတာ့ျပန္လို႔မရဘူးေပါ့။ အဲဒီ့မွာေပါ့ ...<br />အေဒၚ့သားကနည္းနည္းႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလး ဆိုေတာ့ကၽြန္ေတာ္လည္း ....................<br />ဘုရားသခင္။ ။ ေတာ္ေတာ္ .. ဆက္မေျပာနဲ႔ေတာ့။ ငါအကုန္လံုးကိုခြင့္လႊတ္တယ္။<br />ၿပီးၿပီမဟုတ္လား။ မင္း မင္း... ျမန္ျမန္ျပန္ေတာ့။ မင္းဒီကိုလာတာထီးလည္းမပါဘူး။<br />အခုအျပင္မွာမိုးအံု႔ေနၿပီ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8181926003670334404-593843018501384203?l=lampyakyal.blogspot.com' alt='' /></div>Guiding Starhttp://www.blogger.com/profile/15182013536064058216noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8181926003670334404.post-37036910409390774552009-06-04T19:26:00.004+08:002009-06-04T19:28:55.239+08:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/SievqzeFH7I/AAAAAAAABTg/K4LQeJci65I/s1600-h/pittjolie200.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 250px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_CukUUnhKQDM/SievqzeFH7I/AAAAAAAABTg/K4LQeJci65I/s400/pittjolie200.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5343432632804122546" border="0" /></a>ၿပီးခဲ့ေသာ သီတင္းပါတ္အတြင္းက ကိန္းရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္သို႔ သြားေရာက္ခဲ့ေသာ ဘရတ္ပစ္တ္ႏွင့္ အန္ဂ်လီနာဂ်ိဳလီတို႔ ရန္ျဖစ္ခဲ့ၾကေသးေၾကာင္း သိရသည္။ ပစ္တ္သည္ ၎၏ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားသစ္ Inglourious Basterdsဇာတ္ကားအား Promotionျပဳလုပ္ရန္ ကိန္းသို႔လာေရာက္စဥ္ ဂ်ိဳလီကလည္း လိုက္ပါလာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ကမ္းေျခအနီးတြင္ ဖြင့္ထားေသာ လီဘာအြိဳင္းလ္ကလပ္တြင္ ေဟာလီး၀ုဒ္ နာမည္ေက်ာ္စံုတြဲမွာ ပါတီပြဲတစ္ခု တက္ေရာက္ခဲ့ေသးၿပီး ထိုပြဲအတြ�